Χριστουγεννιάτικο ποστ

Τώρα κανονικά θα έπρεπε να γράψω ένα Χριστουγεννιάτικο ποστ ( το λέει κι ο τίτλος, τζάμπα τον έγραψα;), αλλά δε μου βγαίνει.

Θες που δεν μου έχει καταθέσει ακόμα ο ανεπρόκοπος εργοδότης μου το δώρο μου;
Θες που άμα τον ξαναπάρω για 132η φορά τηλέφωνο να του το υπενθυμίσω θα μου ξαναπεί "τα έβαλα κορίτσι μου, δεν καταλαβαίνω γιατί δεν φαίνονται στον λογαριασμό σου";
Θες που θα τα ξαναπάρω στο κρανίο και δεν θα μιλήσω γιατί είναι κι οι κωλοεποχές οι δύσκολες;
Θες που βράζω στο ζουμί μου;
Θες που θα του τηλεφωνήσω και θα τον στείλω στον γερο διάολο και μετά θα με στείλει κι εκείνος στον ΟΑΕΔ;
Τι θες;
Διάλεξε και πάρε!

Τέλος πάντων, λέω παρόλα αυτά να κάνω την προσπάθεια να γράψω ένα χαρούμενο χριστουγεννιάτικο ποστ.

Η ώρα είναι 12.20 το βράδυ κι εγώ σπάω το κεφάλι μου να γράψω κάτι χαρούμενο... μμμ...

Νιώθω σαν αυτόν τον Ντε Βίτο στο "Πέτα τη μαμά από το τρένο" που ήταν συγγραφέας και είχε κολλήσει στη φράση "η νύχτα ήταν υγρή..".

Τι να πω... είμαι κρυωμένη, πονάει ο λαιμός μου και το ίδιο συμβαίνει και στον μικρό Τρότσκι.

Κάναμε μια διακοσμητική ανακατάταξη στο σπίτι μας για να χωρέσουν όλα τα βιβλία μας σε μια βιβλιοθήκη και είμαι ένα ζωντανό πτώμα... κάτι σαν ζόμπι φανταστείτε, από την κούραση.
Επιτέλους βάλαμε έναν πίνακα από τα χεράκια μου πάνω από το κρεβάτι μας (2 χρόνια μας πήρε).
Αποφασίσαμε να πάρουμε διπλό κρεβάτι για τον μικρό γιατί είναι τεράστιος (από τη μαμά πήρε το πουλάκι μου... ) και δε χωράει σε κούνιες και άλλα τέτοια για μωρά! Είμαστε ολόκληροι άντρες τώρα κύριοι... σε 3 εβδομάδες περίπου χρονίζουμε!
Αααααχ... πότε πέρασε ένας χρόνος... πότε θα μας έρθει το χαρτί για φαντάροοοος.. πουλάκι μουυουου...

Αλλά... για μια στιγμή, τόσην ώρα γράφω ένα ευχάριστο ποστ; Δε νομίζω....

Μάλλον είναι καλύτερα να την πέσω για ύπνο, να σας ευχηθώ καλά Χριστούγεννα και να τα ξανα πούμε μετά τη γέννηση του Χριστού μπας και με έχει ακουμπήσει λιγάκι το πνεύμα των Χριστουγέννων, που έχει χρόνια να το κάνει.

Κατά τα άλλα, σοβαρά τώρα, δεν με πτοεί τίποτα!
Αφού υπάρχει αγάπη, υγεία, χαρά... και το δώρο να μην μου καταθέσει ο τρισμάλαξ, και πάλι φίλοι (καλά, μην ξανοίγεσαι... :Ρ)

Φιλιά σε όλους!
Καλά να περάσετεεεεεε!!!!

Σμάτς Σμούτς! :))))

Όρτσε κι ένα τζίνγκολ μπελς αλλιώτικο από τα άλλα:



Merry christmas to all! :)

Έτοιμοιοιοι...;

Κούκου!

Δυστυχώς δεν έχω γυαλιά περίσσεμα να σας πετάξω (μας πετύχατε και σε καιρούς κρίσης) , όπως κάνει ο Σάκης στο XFactor, αλλά πάρτε πασατέμπο και καθίστε αναπαυτικά γιατί έχω πολλά να σας πω!

Καταρχήν, θα τα μάθατε... ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ O Ο ΑΤΖΕΝΤΗΣ ΜΟΥ και πήρε το καλύτερο κορίτσι, συν 15 κιλά από τα μελομακάρονα που χλαπάκιασε.
Ναι, κάνει έρευνα αγοράς κάθε χρόνο, κάνα μήνα νωρίτερα από τις γιορτές, για να ξέρει από πού θα προμηθευτεί τα καλύτερα!

Όλα καλά λοιπόν!
Έγινε ο γάμος, η εκκλησία ωραιότατη, ο στολισμός έκτακτος, οι μπομπονιέρες υπέροχες, τα κουφέτα ακόμα ωραιότερα, ο κουραμπιές που τα συνόδευε εξαιρετικός και η νύφη ΚΟΥΚΛΑΡΑΑΑ, με το πιο απίθανο γκόθικ νυφικό που έχω δει ποτέ!!!

Πήγαμε μετά στην δεξίωση (ε, βέβαια τα συνηθίζουμε εμείς στον Πόντιοι αυτά τα γκλάμουρους σόους)... ΔΕΝ καταφέραμε να φάμε τί-πο-τα και αυτό είναι ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ!
Ο γαμπρός είχε φτάσει νωρίτερα (τον είχε πιάσει και μια λιγούρα μετά από 40 ζαχαροπλαστεία μελομακάρονα) και το μόνο που έμεινε όρθιο στην κουζίνα ήταν αυτό:

Φάγαμε τα τυράκια μας (αυτό με τη μούχλα το έφαγα όλο εγώ... έχω αδυναμία στα χαλασμένα), ήπιαμε τα κρασάκια μας, όλα κομπλέ!

Μετά είπαμε να χορέψουμε αλλά δεν είχε Ποντιακά και εγώ προσωπικώς προσβλήθηκα ανεπανάληπτα και αποφάσισα (αφού είχα φάει το μισό τραπέζι) να πάρω τον Λου και να φύγουμε (εντάξει ήταν που η μια καρτέλα ντεπόν δεν έπεισε τον πυρετό του Λου να κατέβει. Αυτό το παιδί αρρωσταίνει στις πιο ακατάλληλες ώρες, τι να πω).

Εδώ παρακάτω, σας παραθέτω μια αποκλειστική φωτογραφία του γαμπρού που κρυβόταν για να αποφύγει τους παραδοσιακούς χορούς:

Κρυβόταν είπαμε... πως να τον δείτε;;; Μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας περικαλώ! Το λοιπόν...
Μόλις φύγαμε και ενώ ήμουν σίγουρη οτι είχα όλες τις αποκλειστικές φωτογραφίες (όπως οι παραπάνω) για να τον κρατάω στο χέρι και να τον κάνω να δεχτεί την μείωση μισθού που εδώ και καιρό έχω στο μυαλό να του κάνω, αυτός ο αθεόφοβος σηκώθηκε και ΧΟΡΕΨΕ!

Ναι κυρίες και κύριοι, χόρεψε ΡΑΠ!!!
Το βιντεάκι δε, έχει ήδη μπει στο you tube από κύκλωμα εκβιαστών που του ζητάνε να αναλάβει να τους μανατζάρει στο τζάμπα!

"Ο τζάμπας πέθανε αγαπητοί" έχω να πω σ' αυτούς τους αδίστακτους και να πάω να φάω κάνα μελομακάρονο γιατί έπεσε το ζάχαρο μου από την πίεση των ημερών. Βλέπετε έχω κι έναν μήνα άδεια και δεν έχω τι να κάνω! Θα γυρίσω στην εταιρεία (αν και εφόσον υπάρχει ακόμα) του χρόνου τέτοια μέρα!

Σήμερα λοιπόν πήγα στην παραλία, πήρα το καφεδάκι μου και τα ντόνατς μου (σας τρόμαξα ε; νομίζατε οτι θα έπινα καφέ ξεροσφύρι να μου πέσει καμιά πίεση και να τρέχω;), άραξα με τον Μικρό Τρότσκι (που κοιμόταν στο καρότσι ...) σε ένα παγκάκι και αγνάντευα την θάλασσα!

18 γλαρόνια μέτρησα να κολυμπάνε στα νερά και να παίρνουν το μεζεδάκι τους. Τι γαλήνη!

Μετά άρχισαν να χτυπάνε διαβολεμένα τα τηλέφωνα από το γραφείο γιατί άμα φύγω εγώ δεν ξέρουν την τύφλα τους και μου πρήξαν τα συκώτια!!! Άι στα δγιάλα τελικά τελικά! Από εκείνη την ώρα (10 το πρωί) δεν έχει σταματήσει το κινητό ούτε λεπτό... τι σκατά άδεια είν' αυτή δεν ξέρω!

Λέω να μην συγχυστώ μεσημεριάτικο και το βάζω στο αθόρυβο. Άμα δα!

Πάω να τσιμπήσω ένα σουτζουκάκι να καλμάρω!

Μόνη σαν το λεμόνι*

Εδώ λοιπόν στο γραφείο... μόνη.
Να παλεύω με ένα σκατοεξαρτηματάκι της τηλεφωνικής μου συσκευής, που κάθε φορά που χτυπάει το τηλέφωνο (σπάνια τις τελευταίες μέρες) πέφτει και μου σπάει τα νεύρα.
Εντάξει δεν έχω και πολύ για να μου σπάσουν τα νεύρα εντελώς αφού όπως προείπα είμαι μόνη σαν το λεμόνι σ' αυτή την εταιρεία.
Αααχ.. που είναι οι εποχές που γέμιζαν τα γραφεία από τις γλυκές αγριοφωνάρες των πωλητών; Τώρα μιλάω μόνη μου εδώ μέσα!
Που είναι οι μέρες που μου άφηναν οι άχρηστοι όλα τα ποτήρια του καφέ τους άπλυτα στον νεροχύτη; Τώρα πλένω μόνο το δικό μου και βγάζω και τα πλυμένα από τα ντουλάπια και τα ξαναπλένω για να νομίζω οτι έχω συναδέλφους!
Οκ να μην τα παραλέω, έχω 2 συναδέλφους οι οποίοι είναι όλοι την ώρα εκτός για ραντεβού (τύπου... γιατί ο ένας χθες γύρισε με κάτι σακούλες από το σούπερ μάρκετ) και έχω κι έναν εργοδότη, ο οποίος είναι φάντασμα!
Αυτό από τη μια είναι καλό γιατί δεν έχεις κανέναν πάνω από το κεφάλι σου , αλλά από την άλλη είναι κακό όταν τον ψάχνεις για να σε πληρώσει!
Όπως καταλαβαίνετε, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, καθώς και "αποφάσισε κυρά μου τι θες επιτέλους από τη ζωή σου;"
Μια ΚΑΝΟΝΙΚΗ δουλειά παρακαλώ μπορώ να έχω για μια φορά στη ζωή μου;;;

Ουφ συγχίστηκα πάλι και μου άνοιξε η όρεξη, έτσι ακριβώς όπως και η Σούζι!





*Αφιερωμένο στον Κώστα που χθες έβλεπε φαντάσματα! :)

πλΛλάκα με κάνεις;

#$^$&#%*#%&*#%^&*%#^*#^πληρώθηκα @#%^$&$*@#$%#@%^%&#&*@#$%#$^%&#$&#@^$^$σήμερα:#%^^
($%^@#$!@#!@%$#^$%&$%&$%@$%&^@$&@#$^#^μετά!#$%#
^@$&#$&&*%#$@#Ε@#!%&^&$@από*(%^$%@^%&%^@#$@%%^^*$(&*@##$#@μια εβδομάδα @$%&^#$&#%*#^&$ και αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα#@$^@$&#%^*#@$%#^#&^@*%#^$%^στο αφεντικό!#$^^&*&($%&#%#$#%&που είναι όλο σε meeting#$%^#^$&#$^#@!και δεν πατάει το πόδι του@!$%!#^#%^*%&*&(%*$%Υ%@%$στην εταιρεία#$^@#^*&^($%^#$^%&και πήρα τα μισά!!!!

Που είναι το @#%^@#$%&@$%@%#$%κράτος!#$^%#!^το φελέκι μου μέσα $%&&$#%*$%*%&*&@ ;

εΕεεεεεεΕΕΕεεΕΕεΕεεεεεεεΕΕ;;;;;;;;;;;;;;;

Νεύρα, νεύρα.. πω πω νεύρα!

Χθες έσπασα δυο υαλοκαθαριστήρες!

Ναι, είμαι ένα χουλιγκάνι των δρόμων! Εκνευρίστηκα τόσο πολύ όταν είδα κάθετα παρκαρισμένο αυτοκίνητο πάνω σε φανάρι και διάβαση πεζών που έκλεινε όοοοολο το πεζοδρόμιο αλλά και την μπάρα για τους ανάπηρους και που μας έκανε να περπατάμε στη μέση του δρόμου με τον μικρό Τρότσκι στο καροτσάκι (γιατί είχαν παρκάρει κι άλλοι έξυπνοι τσίμα τσίμα του και δεν χωρούσαμε να περάσουμε από πουθενά), που ναι... του έσπασα τους υαλοκαθαριστήρες!

Έψαχνα απελπισμένα στην τσάντα μου για τα αυτοκόλλητα των "Πανθήρων" να του τονίσω οτι είναι γάιδαρος, αλλά γαμώτο τα είχα ξεχάσει σπίτι!

Νομίζω πως τέτοια αυτοκόλλητα θα πρέπει να βγουν για διάφορους λόγους... ακόμα κι όταν σου παίρνουν τη σειρά στο σούπερ μάρκετ, στο ταχυδρομείο, στην τράπεζα, να τους κολλάς στο κούτελο "είμαι γάιδαρος, σου πήρα τη σειρά"....

Ο συγκεκριμένος τύπος ήταν τρομερά προκλητικός... Είχε και αυτοκόλλητο στο πίσω τζάμι "προσοχή παιδί στο αυτοκίνητο".

Αααα... εμείς να σε προσέχουμε φίλε, εσύ να μας γράψεις στ' αρχίδια σου!

Άι στα δγιάλα τελικά με τους μαλάκες!

Αν λοιπόν περνάτε από πουθενά και δείτε μια αλλοπρόσαλλη, αναμαλιασμένη και με το αίμα στο κεφάλι, να ξηλώνει υαλοκαθαριστήρες... εγώ είμαι, πάρτε με με το καλό!

υ.γ. Σε παλιότερο παρόμοιο περιστατικό, που πάλι είχα ξεχάσει τα αυτοκόλλητα σπίτι, ο Λου πρόσεξε πως όλο το παρμπρίζ του ήταν γεμάτο με τα σήματα της εφορίας από το 2000 μέχρι και το 2010 οπότε αν του κολλούσα λέει αυτοκόλλητο με τον γάιδαρο, θα χαιρόταν "ααα... τι ωραία, κι άλλο αυτοκόλλητο!".

Πες το μου κι αυτό!

Ότι υπάρχει περίπτωση να κερδίσουμε τη Γιουροβίζιον και να κάνουμε πανηγύρια του χρόνου εδώ με τα δανεικά λεφτά!

Έλα μ...* στον τόπο σου!

*μετά συγχωρήσεως!

Συγγνώμηηη...

...έχει κανείς φωτιά;

Σοβαρά τώρα...

... έχω τρομοκρατηθεί!

Το ΔΝΤ θα μας πάρει και τα σώβρακα... όσα μας έμειναν δηλαδή, αφού τα περισσότερα μας τα πήραν οι κυβερνήσεις μας.

Ο Χαρδαβέλας χθες βράδυ έκανε εκπομπή για τις επιθέσεις της Χρυσής Αυγής στους μετανάστες και γενικότερα για τους Ναζιστές. Αυτό που με τρόμαξε είναι οτι είχε καλέσει τον γραμματέα της Χρυσής Αυγής να πει τη γνώμη (;) του... άλλαξα κανάλι, δεν είχα τις αντοχές να το παρακολουθήσω!

Η Τζούλια θα κλείσει ραντεβού με τον πρωθυπουργό για να του μιλήσει για την κρίση... Βρε μήπως να κάνουμε κι εμείς κάνα ροζ dvd μπας και μας δώσει κανείς σημασία; Αν και εδώ που τα λέμε, με τα καινούρια οικονομικά μέτρα... ήδη αισθάνομαι και πολύ ..ροζ!

Η Ευγενία (η μπουμπούκα καλέ) είναι σε όλες τις εκπομπές και μια το παίζει σεμνότυφη, μια το παίζει σέξι κι όποιος αντέξει... Τελικά μήπως έχει κάνα δυο τρία κομπλεξάκια το κοριτσάκι (πόσο ρεζίλι μπορείς να γίνεις για λίγη δημοσιότητα;); Κάτι μου λέει ότι προσπαθούν μ' αυτόν τον τρόπο να προωθήσουν τον μπουμπούκο της... μπλιάχ!

Ο αδερφός μπουμπούκου δε, βγαίνει σε μεσημεριανές εκπομπές και λέει ότι μαλακία δεν έχεις ακούσει τόσα χρόνια! Τι έχει ο κόσμος στο κεφάλι του;

Και οι μπάτσοι το βιολί τους...
Προχθές, παραλίγο να μάζευα τη μάνα μου από το κρατητήριο, αφού τσακώθηκε με έναν μπάτσο που χτυπούσε ένα Κούρδο μικροπωλητή με σιδερογροθιά!
Όταν τόλμησε να του πει οτι δεν επιτρέπεται να τον χτυπάει, παρά μόνο να κατασχέσει το εμπόρευμα, της είπε να τον αφήσει ήσυχο και να μην του κάνει υποδείξεις για το πως θα κάνει τη δουλειά του!!! Άκου ρε φίλε... εκεί ήταν που έγινε τούρμπο η μάνα μου και παραλίγο να την μπαγλαρώνανε αν δεν μαζευόταν κόσμος τριγύρω να κράξει κι αυτός τους σκατίμπατσους!

Και μέσα σ' όλα αυτά, η αστυνομία, αποφάσισε να κάνει τη "δουλειά" της και να κατατροπώσει την τρομοκρατική οργάνωση του Μαζιώτη... ουφ, κουράστηκα πια!

Εγώ προσωπικά, νομίζω οτι οι πραγματικοί τρομοκράτες είναι οι γραβατοφόροι, αλλά να μην τα ξαναλέμε και επαναλαμβανόμαστε!

Με βλέπω να την κάνω για Λονδίνο μετανάστης. Θα ανοίξω ένα σουβλατζίδικο.. άλλο πράμα!
Ή μήπως να πάω Βραζιλία... να καθαρίζω μπανγκαλόουζ στην παραλία; Καλύτερα έτσι!

Προς το παρόν έχω ένα σίδερο μέχρι εκεί πάνω...

Μετανάστης κύριοι!


υ.γ. πρέπει να κόψω την τηλεόραση.. τέλος!

υ.γ.2 ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!!! Μόλις έγραψα το ποστ, βγήκα στην είσοδο να μαζέψω την αλληλογραφία μου- λογαριασμούς μου. Και βρήκα τον διαχειριστή μας να ανακρίνεται από έναν μπάτσο με μια φωτογραφία στο χέρι... "Την έχετε δει αυτή την κοπέλα; Έμενε ποτέ εδώ;"
Ρε 'σεις... μήπως να έκοβαν κι οι μπάτσοι την πολύ τηλεόραση; Όχι γιατί έχω την εντύπωση πως την έχουν δει Μαϊάμι Βάις!

Δηλαδή για να καταλάβω...

... άμα κάνουν έφοδο στο σπίτι σου και βρουν : το βιβλίο "Ο τσελεμεντές του αναρχικού" (που σημειωτέων είναι εξαντλημένο, μην το ψάξετε, το έχει αγοράσει η μισή Ελλάδα... αλλά αν θέλετε να ρίξετε μια ματιά, υπάρχει κι εδώ), μπουκάλια από οινοπνευματώδη ποτά, κατσαβίδια κι άλλα εργαλεία και κάνα δυο προκηρύξεις... σημαίνει οτι είναι γιάφκα;

Εγώ που εκτός από κάτι άδεια μπουκάλια μπίρας που καταναλώσαμε το μεσημέρι με το φαγητό, έχω και δυο μισές (σιγά να μην ήταν ολόκληρες) τούρτες παγωτό στην κατάψυξη, μπορεί να κατηγορηθώ για ξεχασμένο μέλος της 17 Νοέμβρη;

Ήμαρτον Θέ μου!

υ.γ. Το ρεπορτάζ δεν είναι διαφημιστικό, μην το δοκιμάστε στο σπίτι και άλλα τέτοια άσχετα!

Ευχαριστώ.

(Εντάξει, μπορεί να με πείραξαν τα 4 κομμάτια τούρτα παγωτό... και που να σφίξουν οι ζέστες!)

Ζαπαρίστας

Την ώρα που η μισή Ελλάδα ασχολείται με τον 14ο μισθό και η άλλη μισή με το περιβόητο βίδεο της Τζούλιας, εγώ είμαι στο δικό μου κόσμο.

Το τηλεκοντρόλ έχει γίνει προέκταση του χεριού μου και έχω αποκτήσει καταπληκτικό ταλέντο στο ζάπινγκ.

(Μετά τους Ζαπατίστας έρχονται οι Ζαπαρίστας)

Εκεί λοιπόν που ζάπαρα και που όλοι αναλύουν το περίφημο dvd (που παρεμπιπτόντως είμαι η μόνη που δεν το έχει δεί) έπεσα στις ειδήσεις του Mega... και αναρωτήθηκα:

Οι μπάτσοι που έσπρωχναν και τραβολογούσαν τον Γλέζο, μήπως τον μπέρδεψαν με τον...

Γκλέτσο;

Πόσο μαλάκες μπορεί να γίνουν επιτέλους;

υ.γ. οι μπάτσοι δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι; Δεν τους ενδιαφέρει που θα μειωθεί ο 14ος μισθός ή θυσιάζονται για την πατρίδα;

Καταγγελία

Καταγγέλλω γνωστό ζαχαροπλάστη... εντάξει, για τον Παρλιάρο μιλάω... που φτιάχνει κουραμπιέδες με κομματάκια πορτοκαλιού και σοκολάτας και μελομακάρονα με γέμιση ξερών φρούτων και σουσαμιού!

Αίσχος κύριοι!

Μέχρι που θα φτάσει η κατρακύλα μας σαν έθνος;

Που είναι τα ήθη και τα έθιμα μας;

Που είναι ο Καρατζαφύρερ να επέμβει σ΄αυτή την βάναυση επίθεση στην παράδοση μας;

Επιτέλους, κάποιος πρέπει να πάρει τον νόμο στα χέρια του σ' αυτό εδώ το κράτος!

Τα μελομακάρονα να μείνουν μελομακάρονα κι οι κουραμπιέδες να μείνουν κουραμπιέδες..

Τι άλλο να πω... έχω χάσει τα λόγια μου πια!

Στο τέλος βλέπω να φτιάχνουμε το κοκορέτσι με επικάλυψη σοκολάτας...

(Ευτυχώς έμεινε ένα Αλαβάνος και μια Παπαρήγα που στηρίζουν τις παραδόσεις μας!)

υ.γ. Θέλω μια σοκολατίνα ΤΩΡΑ, για να συνέλθω!!!

Κι η πλάκα συνεχίζεται...

Σάββατο πρωί...

Μόλις έχω τελειώσει το πρωινό μου:

• 2 φέτες ψωμί με βούτυρο και μέλι
• μια κούπα γάλα με κακάο
• ένα κομμάτι μηλόπιτα (πάντα τρώω ένα φρούτο το πρωί)

...και πάνω που σκέφτομαι να τσιμπήσω και λίγους γίγαντες να σπάσω τη ζαχαρίλα... χτυπάει το τηλέφωνο!

- Παρακαλώ;

- Ναι καλημέρα σας... η κυρία Λιγουράκη;

Το επώνυμο μου δεν έχει καμία σχέση με το παραπάνω αλλά κάτι με έκανε να απαντήσω

- Μάλιστα, ποιός τη ζητεί;

- Είμαστε από τα Body Line κι έχουμε μια ειδική προσφορά για σας...

- Για ποιά με περάσατε κυρία μου; Σας παρακαλώ!

Απάντησα με αυστηρή φωνή και της έκλεισα το τηλέφωνο στα μούτρα!!

Άκου ειδική προσφορά... είμαστε για δίαιτες χριστουγεννιάτικα; Να θέλουμε και ψυχολόγο μετά;

Αφήστε μας επιτέλους να φάμε με την ησυχία μας!

Δεν θέλω να γίνω το next top model!

Φάε κάτι βρε κοριτσάκι μου!

Δευτέρα πρωί!

Φτάνω στη δουλειά 8.00 η ώρα!

Πάω στη διπλανή καφετέρια, θρονιάζομαι στο πιο χουχουλιάρικο τραπέζι, αυτό του προσωπικού (στα ώπα ώπα μ' έχουν), παραγγέλνω έναν καπουτσίνο ντικαφ (τρομάρα σου... ο ντικάφ σε μάρανε.... οι σοκολάτες που κατεβάζεις κάθε μέρα δε σε πειράζουν), παίρνω κι ένα περιοδικό από τη στοίβα και περιμένω να πάει 9.00 για να πάω στη δουλειά.

Διαβάζω για τους κατοίκους της Λάρυμνας, τους νοικιασμένους εργάτες και τους νεκρούς της Λάρκο. Αυτό ήταν, η εβδομάδα μόλις άρχισε στραβά!

Γυρνάω σελίδα και πέφτω πάνω στο άβατο των Εξαρχείων και πως να κυκλοφορούμε για να μην θεωρηθούμε ύποπτοι (ούτε στο Χάρλεμ τέτοια κατάσταση, σου λέει ο άλλος!)

Πάω παρακάτω... άλλο άρθρο για τους Γερμανούς Ναζί και Άριους...

Μα ποιός σκατά είναι ο αρχισυντάκτης εδώ πέρα μέσα, και τι θέλει από μένα πρωινιάτικο;

Στη επόμενη σελίδα, το μεγάλο κραχ του '29... να σου μιλήσω εγώ για το δικό μου κραχ, να σου φύγει το τσερβέλο!

Μ' αυτά και μ' αυτά, πέρασε η ώρα, πήγε 9.05 κι εγώ ήμουν ακόμα αραχτή...

Πέφτει το μάτι μου στο ρολόι και παθαίνω σκορβούτο (αγαπημένη αρρώστια... δεν ξέρω άλλη).

Τσακώνω την τσάντα μου, το ταπεράκι με τα γεμιστά μου, τον καφέ και το νεράκι μου και τρέχω να προλάβω!

Μπαίνω στην εταιρεία και πέφτω πάνω στο ξενόγλωσσο αφεντικό που με κοιτάει στραβά..

"Καλημέρα, τι κάνεις;" του λέω όλο γλύκα (μπλιάχτς).

"Τώρα είμαι καλά" μου απαντάει με φανερό υπονοούμενο οτι έχω αργήσει!

Γαμώ την καρμπονάρα μου, γαμώ!

Κάθομαι στο γραφείο της λογίστριας κι ευχαριστώ τον θεό που σήμερα έχω υπολογιστή. Αυτός όμως (ο θεός ντε!) μου αποδεικνύει για άλλη μια φορά οτι δεν υπάρχει και η λογίστρια μπαίνει στην εταιρεία. Σηκώνομαι και πάω σε άλλο γραφείο και είμαι τυχερή αφού έχει καρέκλα να κάτσω!

Και τώρα ...τι;;!! Θα με βλέπει ο ξενόγλωσσος να αρμενίζω στα πέλαγα, χωρίς να κάνω τίποτα; Πως θα δικαιολογήσω την παρουσία μου και τον "διαστημικό" μισθό μου;

Έτσι λοιπόν κάθομαι εδώ, με 2 κόλλες από το φωτοτυπικό και σα να γράφω διαγώνισμα, συμπληρώνω άλλη μια ανάρτηση στο "καταραμένο μου ημερολόγιο".

Δεν περνάνε κι αυτές οι ρημάδες οι μέρες να πάρω το δισάκι μου να πάω στο σπιτάκι μου! Έχω σκαλίσει όλον τον τοίχο πίσω από τη λεκάνη της τουαλέτας, σβήνοντας μέρες! Σε λίγο θα πάρω και κάνα κουτάλι να σκάψω τούνελ να δραπετεύσω!

Amanita Muscaria - Η μεγάλη απόδραση

3 βδομάδες έμειναν για το εξιτήριο μου από το Αλκατράζ των επιχειρήσεων!

(μισό παιδιά, να πιω μια γουλιά καφέ και συνεχίζω... Έχω να γράψω με το χέρι ..ουουουου... κάτι μήνες... Αφού πριν που ήθελα να γράψω το "Amanita Muscaria" έφερα 5 βόλτες το στυλό για να βρω από που αλλάζει για τα αγγλικά!)

Εκτός όμως από αυτά που περνάω εδώ μέσα, έχω και τα δικά μου.

Αυτό που τρώγομαι με τα ρούχα μου!

Έχω την εντύπωση οτι θα πρέπει να μου κάνουν όλα μου τα ρούχα κι εκτός από ένα τζιν για κρασοπατέρες που έχω πάρει, αρνούμαι να αγοράσω οτιδήποτε άλλο είναι μεγαλύτερο από το νούμερο οικογενειακής σκηνής για πολύτεκνους!

Πήγαμε το Σάββατο σε ειδικό μαγαζί για τύπους σαν κι εμένα, κι εκτός από το ότι όλα ήταν λες και τα είχα δανειστεί από την γειτόνισσα την κυρία Ευταξία που είναι 73 χρονών, με χρυσά κουμπιά, πιέτες και τσαχπίνικα γυαλιστερά υφάσματα (αυτά ήταν για καλά), αλλά ήταν και πανάκριβα...(τσιφούτηηηη...).

χΑ! Φεύγουμε άρον άρον και πάμε σε γνωστό αθλητικό κατάστημα, βουτάω 2 φορμίτσες γυμναστικής (αχρείαστες να 'ναι... ναι καλά!) κι ησύχασα!

Πάντως, κάτι πρέπει να κάνω και με παλτό γιατί δεν κλείνει!

Έχουμε κάτι ωραίες κουβερτούλες στο σπίτι, από τη γιαγιά μου... ξέρετε, αυτές τις λεοπαρδαλέ με την ξαπλωμένη τίγρη πάνω.. έκτακτες!

Λέω να την κάνω πόντσο... με μια τρύπα που το κεφάλι μου θα ξεπροβάλει από το σώμα της τίγρης...

Μετά απ' αυτό, ο Γκαλεάνο θα ψάχνει απεγνωσμένα το τηλέφωνο μου... τρέμετε Κοτέντοι!

Κι επειδή σ' αυτό το σημείο αρχίζω να καταλαβαίνω οτι σας έχω ψιλοζαλίσει τον έρωτα με τη γκρίνια μου, λέω να βάλω μια τελεία!

(...θαυμαστικό έβαλα ο βλαξ... )

...ας βάλω λοιπόν την

.

...ας βάλω και μια - για σιγουριά!

υ.γ. αν δεν αφήσετε σχόλια, δεν θα παρεξηγηθώ... πρέπει να είστε εξαντλημένοι από τη γκρίνια, όσοι φτάσατε εδώ κάτω...!

"Επίκουρος Ιατρός Ψυχιατρικής"

Αυτό το ποστ, θα μπορούσε να έχει και τον τίτλο "Ο θείος από την Σουηδία" ή "Το Σουηδικό μοντέλο" (σ' αυτή την περίπτωση θα σας τρόμαζα και δεν θα διαβάζατε ούτε τελεία.. και δεν είμαι κι ο Apos που τα λέει ωραία γιατί δεν το κατέχω καλά αυτό με τα πολιτικά), ή "Γαμώ την επιστήμη σου γαμώ" (που εδώ που τα λέμε θα ήταν ο πιο ταιριαστός τίτλος)!

Επίσης, αυτό το ποστ, είναι αφιερωμένο στον αγαπητό ατζέντη μου, που βρίσκεται στο κρεβάτι του πόνου με αντιβιώσεις (τυχερούληηη...) και κεφτεδάκια (είπαμε, μερικά πράγματα δεν κόβονται με τίποτα!)

Λοιπόν, ξεκινάμε το υπέροχο ταξίδι της επιστήμης!

Όπως μπορεί να έχει πάρει το αυτί σας, έχω έναν θείο που είναι ψυχίατρος ΚΑΙ ψυχολόγος (ναι, τα έχει συνδυάσει και τα δυο) στην Σουηδία. Αυτός είναι και ο λόγος που μέχρι πρόσφατα, η Σουηδία είχε το μεγαλύτερο ποσοστό αυτοκτονιών. Ευτυχώς, ο θείος πήρε σύνταξη πέρσι κι έτσι, όπως έμαθα, το ποσοστό μειώθηκε και τώρα έρχεται πρώτη η Ελβετία.

Τώρα βέβαια, μην τις παίρνετε και πολύ τις μετρητοίς τις πληροφορίες που σας δίνω, γιατί κι εγώ ανισόρροπο είμαι ότι θέλω λέω... δεν είμαι δα κι ο Πρετεντέρης (άλλωστε δεν έχω πάει γήπεδο τα τελευταία είκοσι χρόνια και δεν πέταξα ποτέ μπουκάλι στον αγωνιστικό χώρο... εντάξει ίσως κάτι κέρματα αλλά όχι πολυ μεγάλης αξίας).

Χθες το απόγευμα, εκεί που γυρίζαμε σπίτι με τον καλό μου και ονειρευόμασταν πατάτες σουφλέ με σαλάτα ρόκα παρμεζάνα...τσούπ (!) βλέπουμε στο κατώφλι τον θείο από τη Σουηδία!!!

Ο Λου δεν τον είχε ξαναδεί, αλλά μου είχε εκμυστηρευτεί οτι οι διηγήσεις μας γι' αυτόν, τον είχαν εξιτάρει και ήθελε πολύ να τον γνωρίσει! Να λοιπόν η ευκαιρία που περίμενε... και που εγώ φοβόμουν σαν τον διάολο το λιβάνι!

Γιατί όσοι δεν ξέρουν τον θείο, δεν ξέρουν οτι κάνει αρμένικη βίζιτα κι οτι δεν φεύγει ούτε όταν του βγάλεις το σιχτίρ πιλάφ.

Τι σκούπες έχουμε γυρίσει ανάποδα με τη μάνα μου, τι αλάτι (χοντρό, με το άλλο δεν πιάνει..) έχουμε ρίξει πίσω από την πλάτη του, τι ξόρκια έχουμε σιγοψιθυρίσει.. αν δεν πάει 12 τα μεσάνυχτα, δεν ξεμπαστακόνεται!

Ευτυχώς, ο αιφνιδιασμός μου, μεταμφιέστηκε σε ενθουσιασμό που είδα τον "αγαπημένο" μου θείο από τα ξένα και τον υποδέχτηκα με το χαμόγελο της colgate!

"Ξέρω οτι δεν με θέλετε, αλλά εγώ ήρθα" είχε περάσει κι από άλλους συγγενείς, που φαίνεται δεν ήταν τόσο ευγενικοί όσο εμείς!

"Μα τι είν' αυτά που λες βρε θείε;" Του απάντησα όλο γλύκα και περάσαμε μέσα. Του έφτιαξα ένα πράσινο τσάι από το καλό, μην τον χάσουμε κι από πελάτη κι άρχισε το σουηδικό βασανιστήριο!

Μάθαμε οοοότι δεν ξέραμε τόσα χρόνια για τη Σουηδία, είδαμε φωτο κάρτ ποστάλ από την Ουψάλα, που κουβαλάει πάντα μαζί του, φωτογραφίες ταυτότητας του ίδιου από βρεφική ηλικία μέχρι και σήμερα, που τις είχε κάνει κολάζ σε ένα χαρτόνι, ζωγραφιές του... και ότι άλλο είχε μέσα στο βουργιάλι του!

Εγώ εν το μεταξύ να κόβω πατάτες (αντί για τις φλέβες μου) και να τεμαχίζω μπέικον και τυριά με εγκληματική μανία (έβλεπα τη φάτσα του θείου στα τυριά) κι ο Λου να ακούει προσεκτικά τον αφηγητή, αφού δεν μπορούσε να κάνει κι αλλιώς! Για μια στιγμή προσπάθησε να αρθρώσει μια λεξούλα, αλλά του έκοψε τον αέρα ο θείος και συνέχισε ακάθεκτος!

Μας μίλησε για το Σουηδικό μοντέλο, για τους πολιτικούς που γνώρισε, για την αναρχική νοοτροπία των Ελλήνων και την αντίστοιχη πειθαρχημένη των Σουηδών, για την επιστήμη της ψυχιατρικής και την ώρα που ήμουν έτοιμη να πάρω μια καρτέλα ντεπόν... μου ήρθε μια καταπληκτική ιδέα!

"Θείε, του λέω, συγγνώμη που μαγειρεύω και δεν κάθομαι να σ' ακούσω με προσοχή αλλά περιμένουμε κάτι φίλους και πρέπει να ετοιμάσω κάτι μη μας περάσουν και για ακαμάτες!"

Φυσικά δεν πτοήθηκε...

Κατά τις 11 που είδε οτι οι φίλοι μας δεν είχαν έρθει ακόμα, μας ρώτησε "καλά, τι ώρα θα έρθουν; Δεν δουλεύουν αυτοί αύριο;"

Για να μην φανώ άξεστη και του δώσω την απάντηση "Εσύ τι ώρα έχεις σκοπό να πάρεις τον κώλο σου και να φύγεις γιατί έχουμε και δουλειές αύριο;"

περιορίστηκα στο "Θείο... εδώ είναι Ελλάδα!"

Έτσι αποφάσισε στις 11.30 παρακαλώ (από τις 5.30 που τον είχαμε να μας βγάζει λόγο) να χτυπήσει το κουδούνι του γείτονα μας του έρμου, που τον ήξερε από παλιά, για να δει τι κάνει!

Μα καλά... έτσι κάνουν στη Σουηδία; Χτυπάνε τα κουδούνια άιντε άιντε, χωρίς να ενημερώσουν κανέναν; Τι πολιτισμός και αηδίες μας λένε τότε; Αυτοί ζουν την εποχή που εμείς είχαμε τις πόρτες μας ανοιχτές (που λέει κι ο Ρέμος)!

Ο γείτονας, που έβλεπε μπάλα με έναν φίλο του, άνοιξε την πόρτα και του πέσαν τα σαγόνια στο θέαμα που αντίκρισε! Τον έχει φάει στη μάπα πολλές φορές βλέπετε!

Τι να κάνει, είναι και φιλόξενος ο άνθρωπος (εεε, παντέρμα Κρήτη) τον έμπασε μέσα, τον κέρασε και σουβλάκια που είχαν παραγγείλει και ούτε ξέρω τι ώρα έφυγε!

Εμείς πάντως κλειδώσαμε 4 φορές, βάλαμε και τον σύρτη, αμπαρώσαμε και τα παράθυρα και πέσαμε για ύπνο!

Σήμερα το πρωί, που είχαμε συνέλθει λίγο από το σοκ και μπορούσαμε να αρθρώσουμε και καμιά κουβέντα, ο Λου μου είπε:

"Είναι λίγο αρπαγμένος ο θείος έτσι;"

"Δεν θέλω αηδίες, τι αρπαγμένος, εδώ μιλάμε για γιουβετσάκι που έχει γίνει κάρβουνο!" (μα πως γίνεται κάθε φορά και κάνω συνειρμό με φαγητά..;)

Κι αποφασίσαμε, το απόγευμα πριν μπούμε στην είσοδο της πολυκατοικίας, να τσεκάρουμε πρώτα αν μας περιμένει κανείς.

Η διπλανή πολυκατοικία δε, έχει έναν ωραιοοόοτατο ακάλυπτο, που οδηγεί στον κήπο μας... ίσως χρειαστεί να παραβιάσουμε την μπαλκονόπορτα!

31 και σήμερα!

Τόσες μέρες έμειναν για να μαζέψω τα μπογαλάκια μου και να πάω στο σπιτάκι μου!

Τέρμα η δουλειά, τέρμα το άγχος, τέρμα η μαλακία, τέρμα τα... λεφτά!
Ναι, βέβαια αυτό το τελευταίο είναι άτιμο πράμα να στο κόψουν, αλλά πως θα γίνει κυρία μου; Όλα δικά σου μην τα θες!

Έχω βαλθεί να φτιάξω το πιο ωραίο μωρουδιακό δωμάτιο.

Ήθελα να βάλω μια ωραία μπορντούρα τοίχου με πυροσβέστες αλλά σκέφτηκα μήπως το παιδί συνηθίσει τη στολή, κάνει κάναν περίεργο συνειρμό στο κεφάλι του και μου γίνει μπάτσος! Και δεν είναι να παίζεις μ' αυτά τα πράματα!

Ξέρεις τι είναι να κατεβαίνεις σε πορείες και να σε τραβολογάει το ίδιο σου το παιδί στο τμήμα; Και μπορεί να μην έχεις κάνει και τίποτα... (γιατί τι να κάνεις γριά γυναίκα;) απλώς μπορεί να μην του άρεσε το φαγητό που του έφτιαξες το μεσημέρι!

Έτσι αποφασίσαμε, να βάλουμε μια ωραιότατη μπορντούρα με παπάκια που τσαλαβουτάνε σε γαλάζια νερά, ή σκυλάκια που κυνηγάνε τις ουρές τους, ή ιππότες με κάστρα, για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο.

Είπα να κρεμάσω και καμιά αφίσα του Ντουρούτι, του Μπαλεστρίνι, του Βάνεγκεμ, του Τσε Γκεβάρα βρε αδερφέ, αλλά η μαμά μου με απείλησε οτι θα μου κάνει αγωγή και θα μου πάρει το παιδί αν το κάνω αντάρτη (...είναι της γκεστάπο) γιατί κανείς τους δεν είχε καλό τέλος λέει... (βλέπε Βελουχιώτη) και να το αφήσω να αποφασίσει μόνο του όταν θα μεγαλώσει!

Μα αν δεν δώσεις όμως γερές βάσεις στο παιδί σου από μικρό... θα έχει πρόβλημα μετά δε νομίζετε;

Κατέληξα λοιπόν οτι θα κάνω κρυφό προσηλυτισμό, γιατί η βέρμαχτ της μαμάς είναι πολύ βαριά! Άσε που θα μας κόψει και τα ταπεράκια που τώρα πάνε κι έρχονται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και θα λυσάξουμε της πείνας!

Μ' αυτά και μ' αυτά, ούτε στο ίδιο σου το παιδί δεν μπορείς να κάνεις κουμάντο!

(...ουφ... μόλις πέρασε και ο αρχιμάλακας και έκανε ένα σχόλιο πρώτης εθνικής κατηγορίας -για το σινάφι μου- και μου ανέβασε το αίμα στο κεφάλι... εμ, δε μιλάω κι εγώ εκείνη την ώρα που πρέπει και τώρα όσο το σκέφτομαι, όλο και φουντώνω... άι στο διάολο γρουσούζη...)

Ευτυχώς που θα κάτσω αρκετό καιρό... αν δεν καταργήσει ο Παπανδρέου και τον άλλον νόμο της Πετραλιά για το έξτρα εξάμηνο, πάθω κάνα έμφραγμα και δεν προλάβει να γνωρίσει το παιδί μου τη μάνα του!

Όσο για τη δουλειά... έχω ένα άγχος, αλλά χθες έφτασε στα χέρια μου ένα cd από έναν παλιό καλό συνάδελφο, με όλους τους νόμους και το ξεκοκάλισα. Όχι τίποτα άλλο αλλά έχω μπλέξει με τρελλούς μαλάκες εδώ μέσα και πολύ φοβάμαι οτι θα μου κάνουν μανούρα ακόμα και για το μηνιάτικο... επειδή δεν κουβαλάω πια!

Για να δούμε τι θα γίνει τελικά θα τρέχω στην επιθεώρηση εργασίας με την κοιλούμπα;

Έλα να πέφτουν τα στοιχήματαααα...!

εκλοΥΕΣ!

Οι εκλογές έφτασαν κυρίες και κύριοι!

Επιτέλους, θα αλλάξει το πολιτικό κλίμα στη χώρα μας!

Δεν θα μυρίζει πια κάρβουνο Πεντέλης και μάρμαρο Διονύσου (ότι θέλω λέω πάλι!)

Φέτος θα αλλάξουν όλα!

Όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί είναι ετοιμοπόλεμοι να αντιμετωπίσουν το μένος του λαουτζίκου.

Μέχρι και ο Ψινάκης επιστρατεύτηκε από τον Πρόεδρο τον ένα και μοναδικό, για να πάει μπροστά αυτός ο τόπος!

(Να δω τον Ψινάκη στο ψηφοδέλτιο του Καρατζαφέρη και τι στον κόσμο... δε λέω κι ας πεθάνω... νέα παιδιά είμαστε ακόμα!)

Η Σαρρή δυστυχώς δεν τα κατάφερε να βάλει το χέρι της στις προηγούμενες εκλογές και τώρα φτιάχνει εξτένσιον!

Ελπίζω αν δεν τα καταφέρει κι ο Ψινάκης, να μην τον δούμε βοηθό του Τρύφωνα Σαμαρά!

Εγώ πάλι, για να συνεισφέρω με τη σειρά μου στην πατρίδα, με τα λίγα μέσα που έχω, έφτιαξα μια κονκάρδα για όλους εμάς τους αναποφάσιστους, που στην ουσία είμαστε αποφασισμένοι να τους κάνουμε μαύρους στο ξύλο αν τους πετύχουμε σε καμιά γωνία!

Γιατί μπορεί η σκoύπα philips να ρουφάει τη σκόνη από μακριά... αλλά η hoover ήταν πάντα η αδυναμία μου!

Πάνω τους Hoovy.... ρούφα τους όλους μπας και γλυτώσουμεεεεεεεεεεεεεε!!!

Γιούργιαααααααααααααααααααααααααα!!!!

La zona

Χθες βράδυ, ο Λου ήρθε κουνιστός λυγιστός μ' αυτή την ταινία στο σπίτι!

"Κι άλλο θρίλερ" σκέφτηκε το ρηχό μυαλουδάκι μου!

Τα είδα όλα κωλυόμενα, που λέγαμε και στον στρατό!

Στο Μεξικό, μια ολόκληρη πόλη πλουσίων, η ιδιωτική ζώνη, χωρίζεται από την φτώχεια και την εξαθλίωση, με ψηλές μάντρες και ηλεκτροφόρους φράχτες. Κάμερες παρακολουθούν και καταγράφουν τα πάντα. Δικοί τους νόμοι ισχύουν εκεί μέσα, δική τους ιδιωτική αστυνομία - security.

Όλα είναι υπέροχα μέσα στην ψεύτικη κοινωνία τους. Ακριβά αυτοκίνητα, πολυτελή σπίτια, τεράστιοι κήποι, μεγάλοι ήσυχοι δρόμοι.

Μέχρι που ένας κεραυνός ρίχνει μια διαφημιστική ταμπέλα στην μάντρα που γίνεται σκάλα για να μπουν στον επίγειο παράδεισο 3 φτωχοί πιτσιρικάδες και να κλέψουν!

Η συνέχεια είναι σοκαριστική!

Ένα θα σας πω μόνο, ακόμα και ο πιο καλός μπάτσος, μπροστά σε μια βαρβάτη "δωρεά", γίνεται το χειρότερο καθίκι του κόσμου!

Δείτε το trailer εδώ !

Με τις υγείες μας!

Η γειτονιά μου (βόλιουμ τού)

(εδώ το βόλιουμ ουάν).. φυσικά η γειτονιά μου έχει πολλά νούμερα (ναι παιδιά... εκτός από μένα έχει κι άλλαα..)!

Ας πιάσουμε λοιπόν την μπροστινή πλευρά της πολυκατοικίας μας! Στηηην μπροστινή πλευρά, μένει ο διαχειριστής μας!

Εξαιρετικός άνθρωπος και γνώστης των πάντων! Δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει άνθρωπος έξω από την αυλή του και να μην ξέρει την ακριβή ώρα αναχώρησης, άφιξης και του λόγου που βγήκε από το σπίτι του!

Καθαρίζει όλη μέρα την αυλή του, για να έχει και καλύτερη πρόσβαση στον δρόμο.. μέσα από το σαλόνι του χάνει λεπτομέρειες. Όταν καθαρίσει τον δικό του κήπο, έρχεται και στον δικό μας ... όχι μόνο για να μας δείξει ότι είμαστε ανεπρόκοποι κι αφήνουμε τα ξεραμένα φύλλα να μας πνίξουν, αλλά και να κατασκοπεύσει μέσα από τις πορτοκαλί μας κουρτίνες!

Ευτυχώς έχουμε φροντίσει να είναι διπλή στρώση όπως ο μουσακάς... οι κουρτίνες μας ντε! Αφού σκάσει από το κακό του που δεν μπορεί να δει τίποτα, κάνει άρπα κόλα καθάρισμα των φύλλων, παίρνει και τη σκούπα μας, την κάνει σύχριστη (έχω αλλάξει 3 σκούπες από πέρσι και να φανταστείτε οτι δεν έχω σκουπίσει ούτε μια φορά!) και πάει για ψώνια στο γειτονικό μίνι μάρκετ όπου μαθαίνει και τα νέα της παρακάτω γειτονιάς!

Το μίνι μάρκετ, το έχει μια κυρία που μένει πάνω από το διαμέρισμα του διαχειριστή! Φαίνεται πολύ συμπαθητική αλλά αν ακούσετε τι λέει το στόμα της κάθε φορά που τσακώνεται με τον άντρα της... θα κοκκινίσει και η πλάτη σας!

Και περνάμε στο δίπλα διαμέρισμα, που το είχε μια κυρία κολαούζο! Αααχ... τώρα δεν είναι σωστό να μιλάω έτσι γι' αυτήν ...γιατί πέθανε τον χειμώνα αλλά ήταν κολαούζο πως να το κάνουμε! Όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη ΚΑΙ αυτοκαλιόταν (μα τι λέξηη..) και φυσικά για να μην παρεξηγηθείς αναγκαζόσουν να την καλέσεις! Το σπίτι λοιπόν το άφησε σε μια ζάμπλουτη ανιψιά της που μας έχει πρήξει τον γκιώνη*!

Η κυρία λοιπόν, έχει βαλθεί να κάνει το σπίτι (ένα δυάρι είναι μη νομίζετε..) παλατάκι! Το έχει γκρεμίσει όλο και φυσικά επακόλουθο είναι να ξυπνάμε κάθε μέρα αλλά και τα Σαββατοκύριακα από τα χαράματα που έρχονται τα μαστόρια και κοπανάνε τοίχους και μπήγουν τρυπάνια στα ταβάνια! Άσε δε, που η πολυκατοικία έχει πήξει στη σκόνη και όταν ανοίγεις την πόρτα σου να βγεις στον διάδρομο νομίζεις οτι θα δεις τη Σιγκούρνι Γουίβερ αγκαλιά με τον γορίλα. Όταν καταφέρεις και βγεις από την ομίχλη, χρειάζεσαι πάλι ένα καλό μπάνιο για να μη μοιάζεις με τον μάστρο-Χρήστο τον σοβατζή!

Ααααμ το άλλο; Που το πας το άλλο; Που έχουν φέρει ένα κοντέινερ απ' έξω λες και θα γκρέμιζαν τους δίδυμους πύργους και έχει πιάσει 5 θέσεις πάρκινγκ και βλαστημάμε όλοι μέχρι να βρούμε που θα αφήσουμε τ' αμάξι μας;

Άλλοι έξυπνοι οι υπόλοιποι της γειτονιάς, που βλέπουν κοντέινερ κι αντί να πετάξουν τα σκουπίδια τους κανονικά στον κάδο, που περνάει κάθε μέρα το σκουπιδιάρικο και τα παίρνει, τα πετάνε μέσα εκεί, που κανείς δεν ξέρει πότε θα ‘ρθουν να το ρημαδοπάρουν και να ησυχάσουμε και βρωμοκοπάει ο τόπος! Θα κολλήσουμε τη γρίπη των χοίρων ρεεεε!

Ουφ... μια στάση βρε παιδιά να πιω λίγο νερό και συνεχίζω...

Στο ισόγειο δίπλα από τον Πουαρώ της πολυκατοικίας (τον διαχειριστή.. σας θέλω να είσαστε γάτες!) μένει μια κοπέλα που ούτε που ακούγεται... μέχρι να βάλει μπροστά την μηχανή 3.οοο κυβικών που έχει απ' έξω και να μαρσάρει μέχρι να ζεσταθεί! Κατά τα άλλα είναι γαμώ τα παιδιά!

Απέναντι, υπάρχει ένα πέτρινο παραμυθένιο σπιτάκι που οι ιδιοκτήτες δεν είναι και τόσο παραμυθένιοι κι αν κατά λάθος παρκάρεις το αμάξι σου ένα χιλιοστό μπροστά στο πάρκινγκ τους, βγαίνουν έξω το βράδυ και σου σκάνε τα λάστιχα! Ακούς; Ακούω να λες! Φταίει ο άλλος μετά να μπει και να του ξεριζώσει όλα τα μανιταροφανάρια (ρεζίλι μας έχει κάνει..) από τον κήπο του και τη Χιονάτη με τους 7 νάνους; Η κυρία δε του σπιτιού, μια τσουρόγρια, που νομίζει οτι είναι η Γκιζέλα Ντάλι στα νιάτα της και μου φοράει κάτι κολλητά τζιν που τα βγάζει με εγχείρηση μάλλον μετά και κάτι ξώβυζα μπλουζάκια, κοτσάρει κι ένα λουλούδι στο μαλλί και είναι έτοιμη για τσάρκα! Φυσικά δεν τολμάς να την κοιτάξεις... το βλέμμα της δηλητήριο! Σιγά κυρά ντίβα μας!

Ο άντρας της, ο γνωστός κρεμανταλάς με τα γκρι υφασμάτινα παντελονάκια και τα άσπρα πουκαμισάκια λες και ήταν εισπράκτορας λεωφορείου κι έχει μείνει σ' εκείνη την εποχή, έχει το ίδιο θανατηφόρο ύφος!

Στην ακριβώς απέναντι, δηλαδή δίπλα στην δική μας αλλά από την δεξιά πλευρά (σας πάω ζιγκ ζαγκ για να μη βαριέστε!), μένουν στο ισόγειο μιας 8όροφης πολυκατοικίας, κάτι ξένοι που δεν έχω προσδιορίσει από που ακριβώς είναι, αλλά το πιο πιθανό να προέρχονται από το ανατολικό μπλοκ, γιατί είναι πολύ χαρούμενοι άνθρωποι! Όλη μέρα μαζεύονται 40 άτομα και πίνουν βότκες, τρώνε μεζέδες, γελάνε και μιλάνε φωναχτά! Ζωντανοί άνθρωποι βρε παιδί μου!

Δυο πολυκατοικίες παρακάτω από τ' αριστερά, μένει μια κυριούλα... πω πω πω..! Ναι, έτσι ακριβώς!

Αυτή νομίζει οτι είναι γιατρός χωρίς σύνορα και έχει βαλθεί να σώσει όλες τις γάτες της γειτονιάς από την πανούκλα! Όλη την ώρα είναι στο φαρμακείο (α, να μην ξεχάσω να σας πω για τον φαρμακοποιό!) και αγοράζει αντιβιώσεις, χάπια, σύριγγες και μετά που τη χάνεις που τη βρίσκεις να κυνηγάει γάτες κάτω από τα αυτοκίνητα, να τους χώσει τη βελόνα στον κώλο! Εννοείται οτι αν της πεις αν είδε τη γάτα σου και της την περιγράψεις, η απάντηση θα είναι "Α, ναι, την είδα, την είχε πατήσει ένα αυτοκίνητο!" Απίστευτο!

Ο Φαρμακοποιός της γειτονιάς!

Ναι ναι, με κεφαλαίο "φι", γιατί είναι "Ο" φαρμακοποιός! Όλη μέρα πίνει κοκα κόλα. Το φαρμακείο νομίζεις οτι την έχει γλυτώσει από βομβαρδισμό! Οτι έμεινε από την άλωση της Κωνσταντινούπολης! Τα κουτιά με τα φάρμακα πίσω από τα γυάλινα ντουλάπια, είναι λίμπα! Δεν είναι τίποτα στο σωστό μέρος και όταν ανοίγει ένα ντουλάπι για να σου δώσει αυτό που του ζήτησες (αν το πετύχει δηλαδή), πέφτουν άλλα τρία κουτιά, που τα ξαναπετάει μέσα και με σβέλτες κινήσεις κλείνει το ντουλάπι για να μην του ξανάρθουν στο κεφάλι!

Όταν επιστρέψει στο ταμείο με το πολυπόθητο φάρμακο, φυσάει την 2 δάχτυλα σκόνη που έχει πάνω το κουτί, στα μούτρα σου και ανοίγει τον τόμο με τις τιμές των φαρμάκων για να δει πόσο κάνει!

Εκεί χρειάζεσαι λίγη υπομονή... δεν έχει κομπιούτερ, είναι παραδοσιακός τύπος! Μετά από κάνα τέταρτο, σου ανακοινώνει την τιμή και αν όλα πάνε καλά κι έχεις ψιλά να του δώσεις και όχι 50ευρω, πας σπίτι σου με το πολύ πιθανόν ληγμένο σου φάρμακο! Αλλιώς, σε στέλνει να κάνεις ψιλά και σε φορτώνει και με τα δικά του 50ευρα να του τα χαλάσεις! Έχει μια πάρα πολύ αστεία και δυνατή φωνή και είναι πολύ παράξενος! Όλοι όμως στη γειτονιά τον συμπαθούν!

Ξαναγυρνώντας στον δρόμο μας, λίγο παρακάτω από το σπίτι μας είναι ένα προποτζίδικο! Αυτός ο τύπος ρε παιδιά, να μη σου έχει γελάσει ποτέ! Να μη σου έχει ευχηθεί ποτέ καλή τύχη στο Τζόκερ που ρίχνεις! Ένας αλογομούρης άλλο πράμα! Γι' αυτό δε μου κάθεται το Τζόκερ.. τον γρουσούζη! Άμα δεν του γελάσεις του δελτίου όπως ο Κωνσταντάρας στη χαρτοπαίχτρα, πως θα κερδίσει το ρημάδι, που είναι σα να βλέπω τον Γιαννάκη τον Μπάμια όταν του το δίνω για να το περάσει από το μηχάνημα; Φτου!

Η περιπτερού λίγο παρακάτω είναι εξαιρετική κυρία! Πολύ εξυπηρετική κι ευγενική, πάντα με το χαμόγελο!

Αλλά η άλλη στην άλλη γωνία είναι λες και της έχεις σκοτώσει τη μάνα! άπαπαα.. Έχει πάρει κι ένα κοριτσάκι και το εκπαιδεύει για το καλοκαίρι και το έχει πρήξει το καημένο! Όλη την ώρα της κάνει παρατηρήσεις και της φωνάζει! Δεν ξαναψώνισα ποτέ από 'κει! Έχουμε κι ένα κούτελο στην εργατική τάξη κύριε! Πάω και ψωνίζω από το άλλο περίπτερο και μετά περνάω επιδεικτικά από μπροστά της για να σκάσει! Είμαι κι εγώ μια σουρπουίτσα..! Αλλά θέλει αγώνα για να πέσει το κεφάλαιο (και να διαβαστεί επίσης... αυτό του Μαρξ!)!

Αχ, πιάστηκαν τα δαχτυλάκια μου τόσην ώρα τσίκι τσίκι στο κομπιούτερ... θα πάω να κάνω ένα μανικιούρ στην καινούρια μανικιουρίστα που άνοιξε εδώ δίπλα! ...μμμ από αύριο θα ξέρω κι άλλα πικάντικα κοτσομπολιά! α...δε σας είπα...γκντούπ**

* (ιδιωματική έκφραση/μου έπρηξες τον γκιώνη/γκιώνης. πουλί της άγριας φύσης/ παρεμφερής έκφραση του "μας τα έκανες αερόστατα", μόνο που αναφέρεται στο μεσαίο μέλος της τριάδας)

** τι εξήγηση θέτε δηλαδή σ' αυτό τώρα; μμμ... μπορεί να έπεσα από την καρέκλα, μπορεί απλώς να λιποθύμησα πάνω στο πληκτρολόγιο, μπορεί να ήρθε κάνας γείτονας από πίσω και να μου άναψε μια με κάνα τηγάνι, μπορεί και να πέθανα από βαρεμάρα... αλλά σ' αυτή την περίπτωση δεν θα ήταν ίδιος ο ήχος ε;

υ.γ. αργούν οι διακοπές ρε παιδιά;

Η γειτονιά μου

Εμπνευσμένη από το ποστ του Master of the universe, αποφάσισα να σας μιλήσω για την μοναδική μου γειτονιά!

Πάρτε μια μπυρίτσα.. ή μάλλον καλύτερα ένα κι ροαγιάλ γιατί είμαστε κι αριστοκρατική γειτονιά (έτσι λένε οι άλλοι τουλάχιστον, γιατί άμα ανοίξω εγώ το στόμα μου...) και καθίστε να απολαύσετε το πόσο ωραία τα περνάμε εμείς εδώ!

Θα αρχίσω από το σούπερ μάρκετ μας. Στοοο σούπερ μάρκετ μας, γυαλίζουν τα φρούτα λες κι είσαι σε φρουταγορά στο Παρίσι δίπλα στο Λούβρο, ξεσκονίζουν τις πατάτες από τα χώματα για να μπορούν οι κυρίες να τις πιάνουν, κλείνουν τις τοματούλες σε σελοφάν για να διατηρηθούν φρέσκιες κι αυτές ασφυκτιούν από την έλλειψη οξυγόνου (έχω ακούσει πολλές φορές φωνές από τον πάγκο των σαλατικών να με παρακαλάνε να κάνω μια τρυπίτσα στο σελοφάν..).. και άλλα τέτοια.

Για να μην συζητήσω φυσικά οτι δεν βρίσκεις ποτέ τα απαραίτητα, αλλά μπορείς να βρεις μαρμελάδα από τα Ιμαλάια και ντιζόν από το καλύτερο μοναστήρι της Γαλλίας κατευθείαν (καλέ.. οι καλόγεροι την ανακάλυψαν αυτή τη ντιζόν... δε θυμάστε τη διαφήμιση;). Σάλτσες κινέζικες και σως ταρτάρ, τουρσί καναρίνι και πατέ παγωνιού... θα βρεις σίγουρα, αλλά αν πας για σάλτσα κύκνος.. καλύτερα να μην το ξεστομίσεις! Ακόμα και οι ταμίες σε κοιτάνε με ύφος 40 καρδιναλίων λες και τους σκότωσες τη μάνα! Παίρνεις λοιπόν το πατέ παγωνιού σου και παριστάνεις οτι τη σάλτσα στη ζήτησε η υπηρέτρια σου για να φτιάξει κοκκινιστό μοσχάρι για τη γάτα σου!

Και περνάμε τώρα στη διαδρομή για το σπίτι! Στηηηη διαδρομή για το σπίτι, βλέπεις παρκαρισμένα τζιπ στα πεζοδρόμια, αφού οι πεζοί πια είναι ελάχιστοι, αφού δεν υπάρχουν και πεζοδρόμια..., αυτοκίνητα των 40 εκ. ευρών διπλοπαρκαρισμένα άτσαλα σε γωνίες που τα κλαίει η μάνα τους, προχτές είδα και μια κόκκινη φεράρι και μυστικές αστυνομίες που φυλάνε πρώην υπουργούς που τους κάνουν τρομοκρατικές επιθέσεις με κατσαρόλες από ακάλυπτους!

Παρένθεση: Αυτή η τρομοκρατική επίθεση ήταν πολύ αστεία. Αν σκεφτείς οτι φυλάνε την πολυκατοικία μόνο από μπροστά οπου υπάρχει και κουβούκλιο με ειδικό φρουρό και σε κάθε γωνία είναι πιτσιρικάδες μυστικοί μέσα σε αυτοκίνητα με διαλυμένους αριθμούς κυκλοφορίας και αυτοκόλλητα "προσοχή, μωρό στο αυτοκίνητο" (ε, τι μυστικοί θα ήταν..).. αλλά ο ακάλυπτος στην πίσω μεριά της πολυκατοικίας .. είναι εντελώς ακάλυπτος! Λες κι οι τρομοκράτες θα μπουν από την κύρια είσοδο και θα χτυπήσουν και το κουδούνι! Α ρε αθάνατη Ελληνική αστυνομία!! Αλλά ας αφήσουμε τώρα την αστυνομία να κάνει (κααααλά) τη δουλειά της κι ας προχωρήσουμε παρακάτω! Κλείνει η παρένθεση.

Φτάνουμε στην πολυκατοικία που μένουμε! Μια πολυκατοικία που από ότι φημολογείται, την βρήκαν σε κάτι ανασκαφές για αρχαία, τους φάνηκε γερή και είπαν να την διατηρήσουν! Πρέπει να χρονολογείται γύρω στη δεκαετία του '20 και πολύ γερή κατασκευή! Γύρω της, φυτρωμένα καινούργια κτίσματα τελευταίου ντιζάιν και αρχιτεκτονικής, της κρύβουν ότι ακτίνα ήλιου θα μπορούσε να περάσει! Άσε που χρειάζεσαι δορυφορική για να πιάσεις σήμα και να παρακολουθήσεις κάνα ντοκυμαντέρ στην ΕΤ3 (δεν πιάνει άλλα κανάλια..).

Στον πρώτο όροφο της τριόροφης πολυκατοικίας μας και πάνω από μας ακριβώς, μένει ένας φοιτητής που δεν πατάει ποτέ στο σπίτι του κι ευτυχώς απ' αυτή την άποψη είμαστε ευχαριστημένοι, αν σκεφτεί κανείς οτι είναι φοιτητής πιάνου!

Στον αμέσως από πάνω όροφο, μένει μια μουλάρα με τις κόρες της που κάθε μέρα μου πλένει την τέντα με τα βρωμόνερα που πετάει από τα λουλούδια της, λερώνει τον κήπο με τα αποφάγια της (τάχαμου ταΐζει τις γάτες... με κέικ και καρπούζια..), κουρεύεται και πετάει τα μαλλιά της και άλλα τέτοια όμορφα! Τελευταία φορά, μάζεψα ότι είχε ρίξει και της τα πήγα στην πόρτα της...της τα άδειασα στο χαλάκι και ψιλοηρέμησε από τότε. Τώρα πετάει μόνο νερά! Για να μη σχολιάσω οτι το μπαλκόνι της είναι γεμάτο με ντουλάπες και κούτες σκεπασμένες με σεντόνια κι από την απέναντι πολυκατοικία της κάνουν διαρκώς παρατηρήσεις να μαζέψει το τσαντίρι της γιατί θα της φέρουν την αστυνομία! Ουφ.. πότε θα βγω στην αυλή μου και θα ξεκολλήσει το μπαλκόνι της από το βάρος και θα μου 'ρθει στο κεφάλι... δεν το ξέρω!

Τέλος πάντων!

Αααακριβώς λοιπόν στην διπλανή πολυκατοικία, που διαθέτει πάνω από 3.000 διαμερίσματα, μένει μια ωραιότατη οικογένεια με τρομερές μουσικές ανησυχίες!

Η μάνα τραγουδάει καθημερινά... ή μήπως να πως καθηβραδυνά (ακόμα να με πάρει ο Μπαμπινιώτης) και συγκεκριμένα μετά τις 12 το βράδυ... ντουέτο με τον γιο της και σηκώνουν όλη τη γειτονιά στο πόδι! Ναι, όταν λέω τραγουδάνε, εννοώ οτι τσουρομαδιούνται κι εμείς ακούμε όλα τα οικογενειακά τους! Η κόρη είναι ήσυχη προς το παρόν, αλλά πόσο θα αντέξει το κοριτσάκι;

Το χειρότερο όμως είναι όταν αυτή η μάνα μερακλώνει πραγματικά! Έχει 2 cd τα οποία μου χτυπάνε κατευθείαν στο νευρικό μου σύστημα και γίνομαι λυκάνθρωπος σε χρόνο μηδέν! Το ένα μάλιστα είναι το αγαπημένο της και το ακούμε πιο πολύ. Αλεξίου κυρίες και κύριοι... που έτσι κι αλλιώς μου τη δίνει η φάτσα της και το τουπέ της.. τώρα μου τη δίνει και η φωνή της αφού είμαι αναγκασμένη να ακούω σχεδόν καθημερινά το ΙΔΙΟ cd και πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να σιγοτραγουδάει το "..φλούδες μανταρίνι" και μου 'ρχεται να ξεριζώσω τη μανταρινιά που έχουμε στην αυλή! Βάζει το κασετόφωνο (έχω υποψίες από την ποιότητα του ήχου, οτι είναι κασσέτα τελικά!) στη διαπασών και τραγουδάει κιόλας! Εν το μεταξύ, ρίχνει και μια ηλεκτρική σκούπα, πλένει και κάνα πιάτο, μη βρωμίσει κιόλας! Τα μπαλκόνια τα πλένει στις 2 το βράδυ και σηκώνομαι που σηκώνομαι κάθε 5 λεπτά για τουαλέτα (είμαι πολύ γριά), ώρες είναι να κατουρηθώ και πάνω μου καμιά ώρα! Αφού έχω σκεφτεί να κοιμάμαι στην τουαλέτα και να σηκώνομαι που και που να ρίχνω κάναν 5 λεπτο ύπνο και στο κρεβάτι μας!

Τοοοο δεύτερο cd είναι οι Abba! Δεν άντεξα που δεν άντεξα το μουσικοχορευτικό του Μάμα μία και όσο είδα, το είδα στο mute, μου ήρθε και η κατάρα του Φαραώ να το ακούω κάθε βράδυ! Ναι, μετά την Αλεξίου που είναι απογευματινή, ακολουθούν οι Abba ... κάτι σαν τις ντισκοτέκ που άρχιζε το πρόγραμμα!

Ένα βράδυ έφυγα από το σπίτι, να πάω μια βόλτα μέχρι να τελειώσει το καταραμένο cd και κατέληξα να κοιτάζω βιτρίνες με καμπάνες και πουκάμισα με τεράστιους γιακάδες και στρας! Ααααααααααα...!

Μια μέρα λοιπόν, που είχα άδεια, για να την εκδικηθώ, άνοιξα όλα τα παράθυρα του σπιτιού μου, έβαλα ντόλμπυ σαράουντ (λέμε τώρα..) έναν Μότσαρντ και της έκανα τα νεύρα κρόσια! Βγήκε στο μπαλκόνι και φώναζε στο τηλέφωνο "Κάποιος έχει βάλει κλασική μουσική και μου έχει σπάσει τα νεύρα όλη μέρα". Ναι, είχα βάλει το ίδιο cd από το πρωί στις 9.00 μέχρι τις 2.00 που κοντεύει η ώρα κοινής ησυχίας, έκανα τις δουλειές μου, τα ψώνια μου και μόλις επέστρεψα... είχε λαλήσει η κυρία! χΑ! Για να δεις κυρά μου οτι έχουμε κι εμείς όπλα. Την επόμενη φορά θα της βάλω LTJ Bukem (αγαπημένος dj του Λου!) να δει τι έχει να περάσει!

Είναι κι ένας που μένει από πάνω της και για να μιλήσει στο τηλέφωνο, βγαίνει πάντα στο μπαλκόνι! Έχω μάθει όλα τα νέα της γειτονιάς! Χθες που τον είδα στο δρόμο, τον ρώτησα τι κάνει ο φίλος του ο Νίκος κι αν την κατάφερε την πιτσιρίκα που γυρόφερνε τόσο καιρό, αλλά με κοίταξε με ένα τρομαγμένο βλέμμα κι άλλαξε πεζοδρόμιο! Πρέπει να έχει φοβηθεί το μάτι του από την εποχή των υποκλοπών της βόνταφον, δεν εξηγείται διαφορετικά!

Ο διπλανός δε, αυτουνού (με τον φίλο τον Νίκο που γυρόφερνε την πιτσιρίκα ντε..) έχει μέρα νύχτα ανοιχτό το αιρ κοντίσιον! Θα είναι φαίνεται φλογερός άντρας... αν εξαιρέσεις το οτι είναι 100 χρονών πάνω κάτω.. Και ξέρετε, το μηχάνημα του (το αιρ κοντίσιον βρε πονηρά παιδιά.. τι άλλο) πρέπει να είναι από τα πρώτα που βγήκαν γιατί κάνει έναν θόρυβο λες και περνάει νταλίκα! Πρωτοπόρος ο παππούς, πήρε το κλιματιστικό από τους πρώτους στη γειτονιά!

Πάνω απ' αυτόν μένει μια πολύ ευγενική κυρία με έναν σκύλο, που κάθε πρωί κι αφού τσεκάρει οτι όλοι οι από κάτω της έχουν απλώσει την μπουγάδα τους στο μπαλκόνι, βγαίνει και τινάζει τη φλοκάτη που κοιμάται ο σκύλος της!

Τότε να δείτε τι γίνεται! Έχετε πάει ποτέ σε όπερα που τσιρίζουν όλοι μαζί κι εσύ ξυπνάς από τον γλυκό ύπνο που έχεις πάρει στην καρέκλα; Ε, κάπως έτσι!

"Μωρή, δεν καταλαβαίνεις οτι έχουμε απλώσει;"

"Τι θες, να δεις τον σκύλο σου στο φούρνο με πατάτες;"

"Θα ανέβω πάνω και θα σου τρίψω την φλοκάτη στη μούρη μωρή @#$%*%#$"

..και άλλα τέτοια που αρμόζουν στην καθώς πρέπει συνοικία μας!

Τι άλλο να σας πω... έχει βγει και σεντόνι το ποστ, θα βαρεθείτε και να το διαβάσετε.. θα είστε σε καμιά παραλία κι εγώ κάθομαι εδώ μόνη μου και γράφω τον πόνο μου...

Άντε, κάντε και μια βουτιά για μένα παλικάριαααα..!!!

Ας φάω ένα λουκουμάκι μπάς και μου περάσει η γκρίνια!

Καταραμένη φτώχεια!

Η επιστροφή στην καταραμένη γαλέρα είναι πολύ σκληρή μετά από διακοπές στα νησιά Φίτζι!

Εκτός από το οτι έχει μαζευτεί δουλειά στο γραφείο λες κι έλειπα 43 χρόνια, έξω από το σπίτι μου εδώ και 3 μέρες γίνονται έργα και μας κόβουν το νερό κάθε πρωί από τις 7.30!

Αποτέλεσμα να ξυπνάω κάθε μέρα από τις 6, λες και θα πάω για ξόβεργες και στο γυρισμό θα μοιράσω και το γάλα, για να προλάβω να κάνω ένα ρημαδοντούζ! Σήμερα με πήρε ο ύπνος και είμαι μες τη βρώμα! Κολλάω ολόκληρη από τις κρέμες που είχα πασαλειφτεί χθές το βράδυ (που έκανα ντουζάκι), τα μαλλιά μου είναι σα να βγήκα από κοτέτσι (βλέπεις δεν τα στέγνωσα όταν έπεσα για ύπνο νομίζοντας πως θα προλάβαινα να κάνω και το πρωινό ντουζ) και δεν πρόλαβα καν να ρίξω λίγο νερό στα μούτρα μου!

Πρώτη φορά οι άτιμοι οι δημόσιοι είπαν να αρχίσουν δουλειά νωρίτερα! Κουβάλησα λοιπόν κι εγώ τις κρέμες μου και τις οδοντόβουρτσες μου στη δουλειά και κλείστηκα στην τουαλέτα!

Βγήκα αγουροξυπνημένη κι έπεσα με τα μούτρα στη χαρτούρα, μήπως και προλάβω και τελειώσω με τις εκκρεμότητες μέχρι τα χριστούγεννα!

Έτσι μου ΄ρχεται να τα βροντήξω και να πάω να κερδίσω το λόττο (που δεν παίζω ποτέ)!

Που είσαι ρε Μπαλεστρίνι;