Είχα υποσχεθεί στην Κωνσταντινιά, μερικά πόστ πιο πίσω (παρ' το με την όπισθεν) να γράψω κάτι για το αν δεχόμαστε το όχι από τους άλλους!Εγώ λοιπόν, που δεν λέω συχνά όχι αλλά όταν το κάνω παρεξηγούνται κάποιοι και την κάνουν σιγά σιγά να πούμε (άλα της!) το καταλαβαίνω πάρα πολύ καλά όταν μου το λένε! Άλλωστε έτσι με μεγάλωσε η μαμά μου, με ένα μόνιμο όχι στα χείλη της και στην προσπάθεια μου να πάρω ένα ναι από το στοματάκι του μπαμπά μου, άκουγα την συνηθισμένη ατάκα "τι σου είπε η μαμα;". Βλέπετε εκείνη είχε αναλάβει τον ρόλο του κακού της υπόθεσης!
Ας μην πάμε όμως τόσο πίσω!
Γιατί κύριε όταν λες το δικό σου όχι, απαιτείς από τον άλλον να σε καταλάβει κι όταν στο λέει ο άλλος δεν το καταλαβαίνεις; Τα θέλεις μήπως όλα δικά σου; Κι όταν τελικά πάρεις ένα όχι από 'κει που δεν το περιμένεις, γκρεμίζεται ο κόσμος όλος; Πιστεύεις οτι δεν σε υπολογίζουν πια; Οτι είσαι ένας τιποτένιος που σ' έχουνε γραμμένο και σε θυμούνται όταν χρειάζονται κάτι από σένα; Οτι δεν είσαι πια τόσο σημαντικός στη ζωή του προσώπου που στο πέταξε άκαρδα στα μούτρα; Μήπως όλα αυτά είναι από ανασφάλεια ή από εγωισμό οτι δεν είσαι το κέντρο του κόσμου; Τι νομίζεις εσύ βρε άνθρωπε; Μίλα, γιά δε μιλάς;
...δεν απαντάει...ε, θα απαντήσω εγώ ...
Η αλήθεια είναι οτι το όχι φέρνει μια μικρή μελαγχολία, που αν είσαι λίγο λογικός θα την ξεπεράσεις σε πολύ λίγα δευτερόλεπτα. Στην περίπτωση που σου είναι αδύνατο να δεχτείς την άρνηση και προσπαθείς να πείσεις τον άλλον να κάνει αυτό που θες εσύ, με διάφορους τρόπους... απλώς είσαι βλαμμένος εγωίσταρος του κερατα!!! Αν πάλι θέλεις όλοι οι άλλοι να ασχολούνται μαζί σου και μόλις ακούσεις τη μαγική λεξούλα να αισθανθείς σκατά και παραμελημένος... τι να σου πω...μπορεί να έχεις και δίκιο!
Αυτά είχα να πω...φαντάζομαι δεν σας κάλυψα..γι' αυτό όταν ακούτε όχι να λέτε ναι, κι όλα θα πάνε καλά!
Υ.Γ. Τα παράπονα σας για το άθλιο πόστ μου στην Κωνσταντινιά παρακαλώ!
Χτυπήματα κάτω από τη μέση θα θεωρηθούν άκυρα!
Και το 'χω πει, μη με βάζετε να γράφω πράγματα που δεν ξέρω... ορίστε, χειρότερα τα 'κανα τώρα.
