Δώσε νέα στον λαό!

Ένα γρήγορο φλας μπακ (γιατί έχουμε και δουλειές).

Πριν λίγες μέρες κλείσαμε έναν ολόκληρο χρόνο από τότε που μας έκλεψαν το αμαξάκι μας!

Αχ, το αμαξάκι μας! Ένα ωραιότατο ολοκαίνουριο swiftάκι! Ένα μπλε ωραίο χρωματάκι, με όλα τα κομφόρ μέσα: καρεκλάκια των παιδιών, καροτσάκι του μωρού, όοοολα μου τα cd (από Αγγελάκα μέχρι Μπρους Σπρινγκστιν), τα γυαλιά ηλίου μου, τα γυαλιά μυωπίας, τη σκηνή μας, κάτι παιχνίδια των παιδιών και ... τέλος πάντων μην βγάλω φωτοτυπία της δήλωσης που κάναμε στην αστυνομία και την αναρτήσω γιατί θα διαβάζετε 3 μέρες με όλα αυτά που είχαμε μέσα.

Να φανταστείτε, αν καμιά μέρα ξεχνούσαμε τα κλειδιά από το σπίτι, άνετα μέναμε στο αμάξι για καμιά βδομάδα!
Μόνο ψυγείο δεν είχε αλλά αν έψαχνες, σίγουρα κάτι θα έβρισκες από κονσέρβες ή κάνα ξεχασμένο σακουλάκι με μπισκότα.

Ποιο είναι όμως το καλύτερο; Οτι την προηγούμενη ημέρα, είχαμε ξεχρεώσει το δάνειο για την αγορά του! Καταπληκτικό;
Πάω η καλή σου εγώ να πάρω το αμάξι και να πάω στη suzuki να πάρω την κυριότητα ... πουθενά το αμάξι! Έμεινα με την κυριότητα στο χέρι!

Τι να λέμε... χαρτούρα; 2 ώρες στην ασφάλεια για να δηλώσουμε την κλοπή;
Και μόλις μας βλέπει ο μπατσούλης, τι μας λέει; "Σας κλέψανε το αμάξι; Τι ήταν swift ή smart; Ααα... έχουμε πολλές κλοπές εδώ στην περιοχή... 80 αμάξια σε 2 μήνες"
Μπράβο παλικάρι! Βλέπω κάνετε καλή δουλειά και είσαστε περήφανοι γι' αυτό! 
Αντί για τα παραπάνω, είπα να πω κάτι άλλο "α, κλέβουν τα μικρά ε; Το επόμενο αμάξι μας θα είναι φορτηγό, Λου μου".
 
Στο καπάκι, έρχεται μια κοπέλα να δηλώση την κλοπή του δικού της swift που είχε παρκαρισμένο ακριβώς κάτω από το αστυνομικό τμήμα (σαΐνια τα παιδιά λέμε, τίποτα δεν τους ξεφεύγει) κι ακόμα ένα παλικάρι για την ίδια δουλειά.
 
Τους βλέπει ο πολυάσχολος μπατσούλης και τους λέει:
"Όλοι εσείς για δήλωση κλοπής ήρθατε;"
"Ναι", απαντάνε κι οι δυο
"Και τι σας κλέψανε;"
Λέει η κοπέλα για το swift της και το παλικάρι μας ρίχνει την κεραμίδα: 
"Εμένα το φορτηγό μου".
 
Πωωωω... ούτε φορτηγό δεν μπορείς να πάρεις τη σήμερον ημέρα! Μα γιατί να κλέψουν φορτηγό; Τι να το κάνουν; Θα πάνε ομαδική εκδρομή στη Σαρωνίδα; Τι να πω;
Τότε ο μπατσούλης που τρόμαξε από την υπερβολική δουλειά που του βγήκε ξαφνικά, μας λέει:
"Δε μπορεί βρε παιδιά, για ψαχτείτε λίγο!"
Αααχ, ωραίες στιγμές.

Να μην πολυλογώ (ναι.. καλά..) τώρα οδηγώ ένα γαλλικό αμάξι, που ταιριάζει με την γαλλική μου ανατροφή και έχει και χώρο για πτι φουρ πίσω από το χειρόφρενο (τι; είναι χώρος αποθήκευσης; ε, κι εγώ τι λέω;) :Ρ


υ.γ. 2 ποστάκια σε 15 μερούλες; Το έκαψα λέμε! :Ρ

Είμαι εδώ και είμαι καλά!

Μετά από έναν διαβολομήνα του κερατά... μπορώ να πω οτι στο τσακ επιβίωσα!

Μια εγχείρηση στο μάτι, μια απόλυση στο φρύδι... ωχ, όχι.. η απόλυση ήταν κατακούτελη αν και αναμενόμενη αφού ο Δ.Σ. έκανε την κατά τα άλλα αξιοπρεπέστατη εταιρεία μας, μπορντέλο.

Κάτι απανωτοί πυρετοί του μικρού Τρότσκι που βγάζει και τα 32 δόντια μαζί...

Τι άλλο να πω; Περιμένω τον ουρανό να μου πέσει στο κεφάλι μα τον Τουτάτη!

Μαζεύω τα χαρτιά για τον ΟΑΕΔ και πάω για ύπνο... απλώς να ξέρετε οτι σας παρακολουθώ (σόου μπι γουέρ) αλλά δεν έχω κουράγιο να πατήσω ούτε το έντερ!

Σας φιλώ στα μούτρα... και προσοχή, κάποιος πλανήτης είναι ανάδρομος, ο Ερμής είναι; Ο Κρόνος είναι; Πάντως είναι ποοοοολύ ανάδρομος λέμε! :Ρ

Πλακώσανε τα Κορλεόνια...

Παλικάρια, ακούστε προσεκτικά!

Εδώ και αρκετό καιρό, δουλεύω για τη μαφία...

Μη μου πολυκουνιέστε το λοιπόν γιατί έχω κάτι σακιά τσιμέντο στην αποθήκη, από την εποχή που έχτιζα τη βιλίτσα μου στην λίμνη του Κόμο, και δεν θέλω και πολύ να τα χρησιμοποιήσω!

χΑ! Όχι για να ξέρετε με ποιόν μιλάτε τόσα χρόνια!


Το ήξερα οτι κάποια στιγμή θα έφτανα πολύ ψηλά...

Η καριέρα μου έχει απογειωθεί!

Πίτσα κανείς;

ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑ...

Αυτό κι αν είναι είδηση Αβαδίστ!!!










"...τράβηξε τα βλέμματα των παρευρισκόμενων, περισσότερο, δε, των γυναικών!"


"...είναι single και φυσικά περιζήτητος αφού και γοητευτικός είναι και έξυπνος. Χαμηλών τόνων, με πολύ χιούμορ, προσγειωμένος, ρεαλιστής και λάτρης της τεχνολογίας."


χαχαχααχαχαχαχΑΑΑΑΑχαΑΧΑΑΑαΑΑ
ΑΑΑΑαχαχαχαχααΑΑΧαΧαααΑ....

Και κάνω κουπί...

...και κάνω κουπί!

Αλλά η γαλέρα δεν προχωράει. Βλέπεις έμεινα μόνη μου εδώ μέσα.

Εντάξει, είναι κι άλλοι 3 αλλά κανείς δεν έχει προσληφθεί ακόμη... Η εταιρεία μας πάει για φούντο και αναμένονται τα μεγάλα αφεντικά που έρχονται αύριο και πιστεύουν οτι με τα Ελληνικά δεδομένα, θα κλείσουν την εταιρία αύριο κι όλας και θα ανοίξουν καινούρια εταιρία... αύριο κιόλας!

Βρε λες τα πράγματα στην Ιταλία να είναι τόσο εύκολα; Εμ, Μπερλουσκόνι είν' αυτός, του κάνεις δώρο μια 18άρα και σου λύνει όλα σου τα προβλήματα... αύριο κιόλας!

Για να δούμε τι μας ξημερώνει...

Είναι πολύ αστεία η κατάσταση γιατί έχουν αναθέσει την διοίκηση της εταιρείας σε κάποιον που δε μένει καν στην Αθήνα!!!

Χάου κλέβεεεερ ιζ δατ, θα πω εγώ και θα πάω παρακάτω. Τον πληρώνουν χρυσάφι για να κάνει τα τουρ του στην Αθήνα, του παρέχουν παραθαλάσσιο σπίτι κομπλέ και όταν οι δουλειές τους δεν γίνονται, παίρνουν τηλέφωνο και βρίζουν εμένα γιατί αυτόν δεν τον βρίσκουν! χα! Φίνα τα περνάμε εδώ μέσα.

Χθες όμως έφτασε ο κόμπος στο χτένι, ξεχείλισε το ποτήρι βρε αδερφέ, πως να το πω...;

Οι Ιταλιάνοι ψάχνουν τον Επαρχιώτη αφεντικό για τις εκκρεμότητες του κλεισίματος της εταιρείας κι αυτός είναι Λούης!

Μου στέλνει λοιπόν ένα ξεχεστήριο μέηλ ο Σινιόρ και μου ζητάει να τον βρω γιατί είναι αρμοδιότητα μου!

ΤΙ ΕΙΠΕΣ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ;

Δεν ήξερα οτι εκτός από το να κρατάω ολόκληρη εταιρεία μόνη μου, πρέπει να είμαι και Σέρλοκ Χόλμς και να παρακολουθώ που είναι ο άχρηστος που τον κάνανε Διευθυντά με τόση άνεση, χωρίς να ερευνήσουν αν τους κάνει!

Θυμάστε το έργο με τον Κωσταντάρα και τους 3 γιους; Που ζήτησε λίγο νερό γιατί πνιγόταν και κανένα ρεμάλι δε σηκώθηκε να του φέρει;

"Άντε ρε πατέρα πιες μόνος σου και φέρε και σε μένα όπως έρχεσαι!"

Έ, έτσι απάντησα κι εγώ.... "Αν καταφέρεις να τον βρεις εσύ, πες του οτι τον θέλω κι εγώ για να μου πληρώσει τον μισθό του Δεκέμβρη"

Άσταδγιάλα εδώ πέρα μέσα τελικά τελικά!

υ.γ. Από αύριο που παίζει να είμαι άνεργη.... πάμε για κάνα καφεδάκι;

πλΛλάκα με κάνεις;

#$^$&#%*#%&*#%^&*%#^*#^πληρώθηκα @#%^$&$*@#$%#@%^%&#&*@#$%#$^%&#$&#@^$^$σήμερα:#%^^
($%^@#$!@#!@%$#^$%&$%&$%@$%&^@$&@#$^#^μετά!#$%#
^@$&#$&&*%#$@#Ε@#!%&^&$@από*(%^$%@^%&%^@#$@%%^^*$(&*@##$#@μια εβδομάδα @$%&^#$&#%*#^&$ και αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα#@$^@$&#%^*#@$%#^#&^@*%#^$%^στο αφεντικό!#$^^&*&($%&#%#$#%&που είναι όλο σε meeting#$%^#^$&#$^#@!και δεν πατάει το πόδι του@!$%!#^#%^*%&*&(%*$%Υ%@%$στην εταιρεία#$^@#^*&^($%^#$^%&και πήρα τα μισά!!!!

Που είναι το @#%^@#$%&@$%@%#$%κράτος!#$^%#!^το φελέκι μου μέσα $%&&$#%*$%*%&*&@ ;

εΕεεεεεεΕΕΕεεΕΕεΕεεεεεεεΕΕ;;;;;;;;;;;;;;;

Νεύρα, νεύρα.. πω πω νεύρα!

Χθες έσπασα δυο υαλοκαθαριστήρες!

Ναι, είμαι ένα χουλιγκάνι των δρόμων! Εκνευρίστηκα τόσο πολύ όταν είδα κάθετα παρκαρισμένο αυτοκίνητο πάνω σε φανάρι και διάβαση πεζών που έκλεινε όοοοολο το πεζοδρόμιο αλλά και την μπάρα για τους ανάπηρους και που μας έκανε να περπατάμε στη μέση του δρόμου με τον μικρό Τρότσκι στο καροτσάκι (γιατί είχαν παρκάρει κι άλλοι έξυπνοι τσίμα τσίμα του και δεν χωρούσαμε να περάσουμε από πουθενά), που ναι... του έσπασα τους υαλοκαθαριστήρες!

Έψαχνα απελπισμένα στην τσάντα μου για τα αυτοκόλλητα των "Πανθήρων" να του τονίσω οτι είναι γάιδαρος, αλλά γαμώτο τα είχα ξεχάσει σπίτι!

Νομίζω πως τέτοια αυτοκόλλητα θα πρέπει να βγουν για διάφορους λόγους... ακόμα κι όταν σου παίρνουν τη σειρά στο σούπερ μάρκετ, στο ταχυδρομείο, στην τράπεζα, να τους κολλάς στο κούτελο "είμαι γάιδαρος, σου πήρα τη σειρά"....

Ο συγκεκριμένος τύπος ήταν τρομερά προκλητικός... Είχε και αυτοκόλλητο στο πίσω τζάμι "προσοχή παιδί στο αυτοκίνητο".

Αααα... εμείς να σε προσέχουμε φίλε, εσύ να μας γράψεις στ' αρχίδια σου!

Άι στα δγιάλα τελικά με τους μαλάκες!

Αν λοιπόν περνάτε από πουθενά και δείτε μια αλλοπρόσαλλη, αναμαλιασμένη και με το αίμα στο κεφάλι, να ξηλώνει υαλοκαθαριστήρες... εγώ είμαι, πάρτε με με το καλό!

υ.γ. Σε παλιότερο παρόμοιο περιστατικό, που πάλι είχα ξεχάσει τα αυτοκόλλητα σπίτι, ο Λου πρόσεξε πως όλο το παρμπρίζ του ήταν γεμάτο με τα σήματα της εφορίας από το 2000 μέχρι και το 2010 οπότε αν του κολλούσα λέει αυτοκόλλητο με τον γάιδαρο, θα χαιρόταν "ααα... τι ωραία, κι άλλο αυτοκόλλητο!".

Δευτέρα πρωί!

Φτάνω στη δουλειά 8.00 η ώρα!

Πάω στη διπλανή καφετέρια, θρονιάζομαι στο πιο χουχουλιάρικο τραπέζι, αυτό του προσωπικού (στα ώπα ώπα μ' έχουν), παραγγέλνω έναν καπουτσίνο ντικαφ (τρομάρα σου... ο ντικάφ σε μάρανε.... οι σοκολάτες που κατεβάζεις κάθε μέρα δε σε πειράζουν), παίρνω κι ένα περιοδικό από τη στοίβα και περιμένω να πάει 9.00 για να πάω στη δουλειά.

Διαβάζω για τους κατοίκους της Λάρυμνας, τους νοικιασμένους εργάτες και τους νεκρούς της Λάρκο. Αυτό ήταν, η εβδομάδα μόλις άρχισε στραβά!

Γυρνάω σελίδα και πέφτω πάνω στο άβατο των Εξαρχείων και πως να κυκλοφορούμε για να μην θεωρηθούμε ύποπτοι (ούτε στο Χάρλεμ τέτοια κατάσταση, σου λέει ο άλλος!)

Πάω παρακάτω... άλλο άρθρο για τους Γερμανούς Ναζί και Άριους...

Μα ποιός σκατά είναι ο αρχισυντάκτης εδώ πέρα μέσα, και τι θέλει από μένα πρωινιάτικο;

Στη επόμενη σελίδα, το μεγάλο κραχ του '29... να σου μιλήσω εγώ για το δικό μου κραχ, να σου φύγει το τσερβέλο!

Μ' αυτά και μ' αυτά, πέρασε η ώρα, πήγε 9.05 κι εγώ ήμουν ακόμα αραχτή...

Πέφτει το μάτι μου στο ρολόι και παθαίνω σκορβούτο (αγαπημένη αρρώστια... δεν ξέρω άλλη).

Τσακώνω την τσάντα μου, το ταπεράκι με τα γεμιστά μου, τον καφέ και το νεράκι μου και τρέχω να προλάβω!

Μπαίνω στην εταιρεία και πέφτω πάνω στο ξενόγλωσσο αφεντικό που με κοιτάει στραβά..

"Καλημέρα, τι κάνεις;" του λέω όλο γλύκα (μπλιάχτς).

"Τώρα είμαι καλά" μου απαντάει με φανερό υπονοούμενο οτι έχω αργήσει!

Γαμώ την καρμπονάρα μου, γαμώ!

Κάθομαι στο γραφείο της λογίστριας κι ευχαριστώ τον θεό που σήμερα έχω υπολογιστή. Αυτός όμως (ο θεός ντε!) μου αποδεικνύει για άλλη μια φορά οτι δεν υπάρχει και η λογίστρια μπαίνει στην εταιρεία. Σηκώνομαι και πάω σε άλλο γραφείο και είμαι τυχερή αφού έχει καρέκλα να κάτσω!

Και τώρα ...τι;;!! Θα με βλέπει ο ξενόγλωσσος να αρμενίζω στα πέλαγα, χωρίς να κάνω τίποτα; Πως θα δικαιολογήσω την παρουσία μου και τον "διαστημικό" μισθό μου;

Έτσι λοιπόν κάθομαι εδώ, με 2 κόλλες από το φωτοτυπικό και σα να γράφω διαγώνισμα, συμπληρώνω άλλη μια ανάρτηση στο "καταραμένο μου ημερολόγιο".

Δεν περνάνε κι αυτές οι ρημάδες οι μέρες να πάρω το δισάκι μου να πάω στο σπιτάκι μου! Έχω σκαλίσει όλον τον τοίχο πίσω από τη λεκάνη της τουαλέτας, σβήνοντας μέρες! Σε λίγο θα πάρω και κάνα κουτάλι να σκάψω τούνελ να δραπετεύσω!

Amanita Muscaria - Η μεγάλη απόδραση

3 βδομάδες έμειναν για το εξιτήριο μου από το Αλκατράζ των επιχειρήσεων!

(μισό παιδιά, να πιω μια γουλιά καφέ και συνεχίζω... Έχω να γράψω με το χέρι ..ουουουου... κάτι μήνες... Αφού πριν που ήθελα να γράψω το "Amanita Muscaria" έφερα 5 βόλτες το στυλό για να βρω από που αλλάζει για τα αγγλικά!)

Εκτός όμως από αυτά που περνάω εδώ μέσα, έχω και τα δικά μου.

Αυτό που τρώγομαι με τα ρούχα μου!

Έχω την εντύπωση οτι θα πρέπει να μου κάνουν όλα μου τα ρούχα κι εκτός από ένα τζιν για κρασοπατέρες που έχω πάρει, αρνούμαι να αγοράσω οτιδήποτε άλλο είναι μεγαλύτερο από το νούμερο οικογενειακής σκηνής για πολύτεκνους!

Πήγαμε το Σάββατο σε ειδικό μαγαζί για τύπους σαν κι εμένα, κι εκτός από το ότι όλα ήταν λες και τα είχα δανειστεί από την γειτόνισσα την κυρία Ευταξία που είναι 73 χρονών, με χρυσά κουμπιά, πιέτες και τσαχπίνικα γυαλιστερά υφάσματα (αυτά ήταν για καλά), αλλά ήταν και πανάκριβα...(τσιφούτηηηη...).

χΑ! Φεύγουμε άρον άρον και πάμε σε γνωστό αθλητικό κατάστημα, βουτάω 2 φορμίτσες γυμναστικής (αχρείαστες να 'ναι... ναι καλά!) κι ησύχασα!

Πάντως, κάτι πρέπει να κάνω και με παλτό γιατί δεν κλείνει!

Έχουμε κάτι ωραίες κουβερτούλες στο σπίτι, από τη γιαγιά μου... ξέρετε, αυτές τις λεοπαρδαλέ με την ξαπλωμένη τίγρη πάνω.. έκτακτες!

Λέω να την κάνω πόντσο... με μια τρύπα που το κεφάλι μου θα ξεπροβάλει από το σώμα της τίγρης...

Μετά απ' αυτό, ο Γκαλεάνο θα ψάχνει απεγνωσμένα το τηλέφωνο μου... τρέμετε Κοτέντοι!

Κι επειδή σ' αυτό το σημείο αρχίζω να καταλαβαίνω οτι σας έχω ψιλοζαλίσει τον έρωτα με τη γκρίνια μου, λέω να βάλω μια τελεία!

(...θαυμαστικό έβαλα ο βλαξ... )

...ας βάλω λοιπόν την

.

...ας βάλω και μια - για σιγουριά!

υ.γ. αν δεν αφήσετε σχόλια, δεν θα παρεξηγηθώ... πρέπει να είστε εξαντλημένοι από τη γκρίνια, όσοι φτάσατε εδώ κάτω...!

Οι περιπέτειες της Αμανίτας στη Γαλέρα (δε σίκουελ)

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, είμαι μόνη στη γαλέρα.

Έχω παρατήσει το κουπί, έχω μπουκάρει σε ένα γραφείο που είδα ανοιχτό, έχω καβατζάρει έναν τυχαίο υπολογιστή και σας γράφω.

Αν σταματήσω ξαφνικά, σημαίνει ότι με κάναν τσακωτή και με πετάξαν έξω με τις κλωτσιές!

Έχω επιστρέψει στη δουλειά μετά από ένα σεβαστό χρονικό διάστημα ανάπαυλας και δεν βρήκα τίποτα όρθιο!

Δύο απολύσεις, μια παραίτηση, μια πρόσληψη και πολύ γκρίνια (εδώ που τα λέμε, η γκρίνια είναι το μόνο πράγμα που παραμένει σταθερό σ' αυτή την εταιρεία!).

Η θέση μου πιασμένη, το κομπιούτερ μου το ίδιο, τα πράγματα μου καταχωνιασμένα σε κάτι συρτάρια της κακιάς ώρας...

Κατατρεγμένη λοιπόν όπως είμαι, έχω πιάσει μια γωνιά και παρακολουθώ τον κόσμο να πηγαίνει και να έρχεται... ενίοτε και να δουλεύει.

Ευτυχώς έχω αρκετό φαγητό και δεν στερούμαι ταυτόχρονα πολλά πράματα.

Μου είναι αδύνατον να μπω στα βλογ σας... είπαμε, δεν έχω κομπιούτερ πια!

Eντάξει έχω στο σπίτι, αλλά να με δει και λίγο το ψυγείο μου δε νομίζετε;

Είμαι ένα ράκος...

Πόσο να αντέξουμε κι εμείς οι σούπερ ήρωες;

"Ναιαιαιαι...παρακαλώ...

... είναι κανείς εδωωωωώ...;"

Όοοοοχι κιουρία μου... τέτοια ώρα δεν είναι κανείς εδώ, αυτή είναι μια προγραμματισμένη ανάρτηση!

Τούτη δα την ώρα, είμαι ήδη στην Κυανή Ακτή και φωτογραφίζομαι από παπαράτσι στην αιώρα μου, απολαμβάνοντας το δροσιστικό κοκταίηλ μου από 10 φρούτα (έχει ΚΑΙ ολόκληρο 1% πάσιον φρούτ μέσα... αμ πως!) και 7 ιχνοστοιχεία παρακαλώ!

Φωτογραφίες μου προσεχώς στα περιοδικά "ΟΚ", "Χάι", "Hello", "How are you", "Fine thank you" και άλλα τέτοια παρόμοια διαμαντάκια!

Η δουλειά με τον Κάλβιν στράβωσε. Μου την πήρε μέσα από τα χέρια μια ψιλή γκαγκάνω ... Ζιζέλ νομίζω τηνε λένε!

Κλαπ κλαπ κλαπ, στο θέμα μας τώρααα...!

Όσο θα λείπω, θέλω να λάβετε πολύ σοβαρά υπόψιν σας την παρακάτω ερώτηση και να δώσετε μια εξίσου σοβαρή απάντηση!

Το γκάλοπ είναι μούλτιπολ τσόις (ε, είπαμε στα αγγλικά σκίζω.. και τι προφοραααά!) και οι απαντήσεις, εκ των οποίων θα πρέπει να επιλέξετε μια, είναι οι παρακάτω:

Α) Μην το συζητάς, είσαι μια κούκλα!

Β) Μην το συζητάς, είσαι μια κούκλα!

Γ) Μην το συζητάς, είσαι μια κούκλα!

Δ) Δεν ξέρω/ Δεν απαντώ

Σημείωση: Όποιος δώσει την Δ απάντηση, κόβεται πάραυτα κι έρχεται του χρόνου με τον κηδεμόνα του, όπου και θα λιθοβοληθεί στην πλατεία του βλογ για παραδειγματισμό (αυτός ή ο κηδεμόνας του... είναι κι αυτή η απόφαση μουλινέξ τσόις!)! Δημοκρατικές διαδικασίες!

Α, ναι... ξέχασα την ερώτηση... ορίστε:

Πως γίνεται να είσαι έτσι...

...και να αισθάνεσαι έτσι ;;; !!!!

...λέτε να φταίει η σαντιγί από το εκμέκ;


...λέτε γι' αυτό να έχασα τη δουλειά με τον Κάλβιν;

...μπα..!





υ.γ. Θα τα πούμε μόλις επιστρέψω (φυλαχτείτεεε...)! Φιλιά σε όλους!!! :))))))))

Η γειτονιά μου

Εμπνευσμένη από το ποστ του Master of the universe, αποφάσισα να σας μιλήσω για την μοναδική μου γειτονιά!

Πάρτε μια μπυρίτσα.. ή μάλλον καλύτερα ένα κι ροαγιάλ γιατί είμαστε κι αριστοκρατική γειτονιά (έτσι λένε οι άλλοι τουλάχιστον, γιατί άμα ανοίξω εγώ το στόμα μου...) και καθίστε να απολαύσετε το πόσο ωραία τα περνάμε εμείς εδώ!

Θα αρχίσω από το σούπερ μάρκετ μας. Στοοο σούπερ μάρκετ μας, γυαλίζουν τα φρούτα λες κι είσαι σε φρουταγορά στο Παρίσι δίπλα στο Λούβρο, ξεσκονίζουν τις πατάτες από τα χώματα για να μπορούν οι κυρίες να τις πιάνουν, κλείνουν τις τοματούλες σε σελοφάν για να διατηρηθούν φρέσκιες κι αυτές ασφυκτιούν από την έλλειψη οξυγόνου (έχω ακούσει πολλές φορές φωνές από τον πάγκο των σαλατικών να με παρακαλάνε να κάνω μια τρυπίτσα στο σελοφάν..).. και άλλα τέτοια.

Για να μην συζητήσω φυσικά οτι δεν βρίσκεις ποτέ τα απαραίτητα, αλλά μπορείς να βρεις μαρμελάδα από τα Ιμαλάια και ντιζόν από το καλύτερο μοναστήρι της Γαλλίας κατευθείαν (καλέ.. οι καλόγεροι την ανακάλυψαν αυτή τη ντιζόν... δε θυμάστε τη διαφήμιση;). Σάλτσες κινέζικες και σως ταρτάρ, τουρσί καναρίνι και πατέ παγωνιού... θα βρεις σίγουρα, αλλά αν πας για σάλτσα κύκνος.. καλύτερα να μην το ξεστομίσεις! Ακόμα και οι ταμίες σε κοιτάνε με ύφος 40 καρδιναλίων λες και τους σκότωσες τη μάνα! Παίρνεις λοιπόν το πατέ παγωνιού σου και παριστάνεις οτι τη σάλτσα στη ζήτησε η υπηρέτρια σου για να φτιάξει κοκκινιστό μοσχάρι για τη γάτα σου!

Και περνάμε τώρα στη διαδρομή για το σπίτι! Στηηηη διαδρομή για το σπίτι, βλέπεις παρκαρισμένα τζιπ στα πεζοδρόμια, αφού οι πεζοί πια είναι ελάχιστοι, αφού δεν υπάρχουν και πεζοδρόμια..., αυτοκίνητα των 40 εκ. ευρών διπλοπαρκαρισμένα άτσαλα σε γωνίες που τα κλαίει η μάνα τους, προχτές είδα και μια κόκκινη φεράρι και μυστικές αστυνομίες που φυλάνε πρώην υπουργούς που τους κάνουν τρομοκρατικές επιθέσεις με κατσαρόλες από ακάλυπτους!

Παρένθεση: Αυτή η τρομοκρατική επίθεση ήταν πολύ αστεία. Αν σκεφτείς οτι φυλάνε την πολυκατοικία μόνο από μπροστά οπου υπάρχει και κουβούκλιο με ειδικό φρουρό και σε κάθε γωνία είναι πιτσιρικάδες μυστικοί μέσα σε αυτοκίνητα με διαλυμένους αριθμούς κυκλοφορίας και αυτοκόλλητα "προσοχή, μωρό στο αυτοκίνητο" (ε, τι μυστικοί θα ήταν..).. αλλά ο ακάλυπτος στην πίσω μεριά της πολυκατοικίας .. είναι εντελώς ακάλυπτος! Λες κι οι τρομοκράτες θα μπουν από την κύρια είσοδο και θα χτυπήσουν και το κουδούνι! Α ρε αθάνατη Ελληνική αστυνομία!! Αλλά ας αφήσουμε τώρα την αστυνομία να κάνει (κααααλά) τη δουλειά της κι ας προχωρήσουμε παρακάτω! Κλείνει η παρένθεση.

Φτάνουμε στην πολυκατοικία που μένουμε! Μια πολυκατοικία που από ότι φημολογείται, την βρήκαν σε κάτι ανασκαφές για αρχαία, τους φάνηκε γερή και είπαν να την διατηρήσουν! Πρέπει να χρονολογείται γύρω στη δεκαετία του '20 και πολύ γερή κατασκευή! Γύρω της, φυτρωμένα καινούργια κτίσματα τελευταίου ντιζάιν και αρχιτεκτονικής, της κρύβουν ότι ακτίνα ήλιου θα μπορούσε να περάσει! Άσε που χρειάζεσαι δορυφορική για να πιάσεις σήμα και να παρακολουθήσεις κάνα ντοκυμαντέρ στην ΕΤ3 (δεν πιάνει άλλα κανάλια..).

Στον πρώτο όροφο της τριόροφης πολυκατοικίας μας και πάνω από μας ακριβώς, μένει ένας φοιτητής που δεν πατάει ποτέ στο σπίτι του κι ευτυχώς απ' αυτή την άποψη είμαστε ευχαριστημένοι, αν σκεφτεί κανείς οτι είναι φοιτητής πιάνου!

Στον αμέσως από πάνω όροφο, μένει μια μουλάρα με τις κόρες της που κάθε μέρα μου πλένει την τέντα με τα βρωμόνερα που πετάει από τα λουλούδια της, λερώνει τον κήπο με τα αποφάγια της (τάχαμου ταΐζει τις γάτες... με κέικ και καρπούζια..), κουρεύεται και πετάει τα μαλλιά της και άλλα τέτοια όμορφα! Τελευταία φορά, μάζεψα ότι είχε ρίξει και της τα πήγα στην πόρτα της...της τα άδειασα στο χαλάκι και ψιλοηρέμησε από τότε. Τώρα πετάει μόνο νερά! Για να μη σχολιάσω οτι το μπαλκόνι της είναι γεμάτο με ντουλάπες και κούτες σκεπασμένες με σεντόνια κι από την απέναντι πολυκατοικία της κάνουν διαρκώς παρατηρήσεις να μαζέψει το τσαντίρι της γιατί θα της φέρουν την αστυνομία! Ουφ.. πότε θα βγω στην αυλή μου και θα ξεκολλήσει το μπαλκόνι της από το βάρος και θα μου 'ρθει στο κεφάλι... δεν το ξέρω!

Τέλος πάντων!

Αααακριβώς λοιπόν στην διπλανή πολυκατοικία, που διαθέτει πάνω από 3.000 διαμερίσματα, μένει μια ωραιότατη οικογένεια με τρομερές μουσικές ανησυχίες!

Η μάνα τραγουδάει καθημερινά... ή μήπως να πως καθηβραδυνά (ακόμα να με πάρει ο Μπαμπινιώτης) και συγκεκριμένα μετά τις 12 το βράδυ... ντουέτο με τον γιο της και σηκώνουν όλη τη γειτονιά στο πόδι! Ναι, όταν λέω τραγουδάνε, εννοώ οτι τσουρομαδιούνται κι εμείς ακούμε όλα τα οικογενειακά τους! Η κόρη είναι ήσυχη προς το παρόν, αλλά πόσο θα αντέξει το κοριτσάκι;

Το χειρότερο όμως είναι όταν αυτή η μάνα μερακλώνει πραγματικά! Έχει 2 cd τα οποία μου χτυπάνε κατευθείαν στο νευρικό μου σύστημα και γίνομαι λυκάνθρωπος σε χρόνο μηδέν! Το ένα μάλιστα είναι το αγαπημένο της και το ακούμε πιο πολύ. Αλεξίου κυρίες και κύριοι... που έτσι κι αλλιώς μου τη δίνει η φάτσα της και το τουπέ της.. τώρα μου τη δίνει και η φωνή της αφού είμαι αναγκασμένη να ακούω σχεδόν καθημερινά το ΙΔΙΟ cd και πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να σιγοτραγουδάει το "..φλούδες μανταρίνι" και μου 'ρχεται να ξεριζώσω τη μανταρινιά που έχουμε στην αυλή! Βάζει το κασετόφωνο (έχω υποψίες από την ποιότητα του ήχου, οτι είναι κασσέτα τελικά!) στη διαπασών και τραγουδάει κιόλας! Εν το μεταξύ, ρίχνει και μια ηλεκτρική σκούπα, πλένει και κάνα πιάτο, μη βρωμίσει κιόλας! Τα μπαλκόνια τα πλένει στις 2 το βράδυ και σηκώνομαι που σηκώνομαι κάθε 5 λεπτά για τουαλέτα (είμαι πολύ γριά), ώρες είναι να κατουρηθώ και πάνω μου καμιά ώρα! Αφού έχω σκεφτεί να κοιμάμαι στην τουαλέτα και να σηκώνομαι που και που να ρίχνω κάναν 5 λεπτο ύπνο και στο κρεβάτι μας!

Τοοοο δεύτερο cd είναι οι Abba! Δεν άντεξα που δεν άντεξα το μουσικοχορευτικό του Μάμα μία και όσο είδα, το είδα στο mute, μου ήρθε και η κατάρα του Φαραώ να το ακούω κάθε βράδυ! Ναι, μετά την Αλεξίου που είναι απογευματινή, ακολουθούν οι Abba ... κάτι σαν τις ντισκοτέκ που άρχιζε το πρόγραμμα!

Ένα βράδυ έφυγα από το σπίτι, να πάω μια βόλτα μέχρι να τελειώσει το καταραμένο cd και κατέληξα να κοιτάζω βιτρίνες με καμπάνες και πουκάμισα με τεράστιους γιακάδες και στρας! Ααααααααααα...!

Μια μέρα λοιπόν, που είχα άδεια, για να την εκδικηθώ, άνοιξα όλα τα παράθυρα του σπιτιού μου, έβαλα ντόλμπυ σαράουντ (λέμε τώρα..) έναν Μότσαρντ και της έκανα τα νεύρα κρόσια! Βγήκε στο μπαλκόνι και φώναζε στο τηλέφωνο "Κάποιος έχει βάλει κλασική μουσική και μου έχει σπάσει τα νεύρα όλη μέρα". Ναι, είχα βάλει το ίδιο cd από το πρωί στις 9.00 μέχρι τις 2.00 που κοντεύει η ώρα κοινής ησυχίας, έκανα τις δουλειές μου, τα ψώνια μου και μόλις επέστρεψα... είχε λαλήσει η κυρία! χΑ! Για να δεις κυρά μου οτι έχουμε κι εμείς όπλα. Την επόμενη φορά θα της βάλω LTJ Bukem (αγαπημένος dj του Λου!) να δει τι έχει να περάσει!

Είναι κι ένας που μένει από πάνω της και για να μιλήσει στο τηλέφωνο, βγαίνει πάντα στο μπαλκόνι! Έχω μάθει όλα τα νέα της γειτονιάς! Χθες που τον είδα στο δρόμο, τον ρώτησα τι κάνει ο φίλος του ο Νίκος κι αν την κατάφερε την πιτσιρίκα που γυρόφερνε τόσο καιρό, αλλά με κοίταξε με ένα τρομαγμένο βλέμμα κι άλλαξε πεζοδρόμιο! Πρέπει να έχει φοβηθεί το μάτι του από την εποχή των υποκλοπών της βόνταφον, δεν εξηγείται διαφορετικά!

Ο διπλανός δε, αυτουνού (με τον φίλο τον Νίκο που γυρόφερνε την πιτσιρίκα ντε..) έχει μέρα νύχτα ανοιχτό το αιρ κοντίσιον! Θα είναι φαίνεται φλογερός άντρας... αν εξαιρέσεις το οτι είναι 100 χρονών πάνω κάτω.. Και ξέρετε, το μηχάνημα του (το αιρ κοντίσιον βρε πονηρά παιδιά.. τι άλλο) πρέπει να είναι από τα πρώτα που βγήκαν γιατί κάνει έναν θόρυβο λες και περνάει νταλίκα! Πρωτοπόρος ο παππούς, πήρε το κλιματιστικό από τους πρώτους στη γειτονιά!

Πάνω απ' αυτόν μένει μια πολύ ευγενική κυρία με έναν σκύλο, που κάθε πρωί κι αφού τσεκάρει οτι όλοι οι από κάτω της έχουν απλώσει την μπουγάδα τους στο μπαλκόνι, βγαίνει και τινάζει τη φλοκάτη που κοιμάται ο σκύλος της!

Τότε να δείτε τι γίνεται! Έχετε πάει ποτέ σε όπερα που τσιρίζουν όλοι μαζί κι εσύ ξυπνάς από τον γλυκό ύπνο που έχεις πάρει στην καρέκλα; Ε, κάπως έτσι!

"Μωρή, δεν καταλαβαίνεις οτι έχουμε απλώσει;"

"Τι θες, να δεις τον σκύλο σου στο φούρνο με πατάτες;"

"Θα ανέβω πάνω και θα σου τρίψω την φλοκάτη στη μούρη μωρή @#$%*%#$"

..και άλλα τέτοια που αρμόζουν στην καθώς πρέπει συνοικία μας!

Τι άλλο να σας πω... έχει βγει και σεντόνι το ποστ, θα βαρεθείτε και να το διαβάσετε.. θα είστε σε καμιά παραλία κι εγώ κάθομαι εδώ μόνη μου και γράφω τον πόνο μου...

Άντε, κάντε και μια βουτιά για μένα παλικάριαααα..!!!

Ας φάω ένα λουκουμάκι μπάς και μου περάσει η γκρίνια!

Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη (;)

Αγαπητά μου παιδιά!

Έχετε νιώσει ποτέ έτσι;

Οι ώρες είναι δύσκολες και άσχημες σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου!

Από όσα επαγγέλματα έχω περάσει, έχω συναντήσει τουλάχιστον έναν (1) μαλάκα.

Στη συγκεκριμένη δουλεία (όχι δεν είναι λάθος ο τόνος!) ...συνάντησα ΕΝΑΝ μαλάκα που συνδυάζει όχι μόνο όλους τους μαλάκες που έχω συναντήσει στις προηγούμενες αλλά και όσους έχετε συναντήσει εσείς που με διαβάζεται αλλά κι αυτοί που δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξη μου (δηλαδή κάνα δυο τρεις, αφού ως γνωστόν δεν υπάρχει άνθρωπος να μη γνωρίζει μια σταρ τέτοιου βεληνεκούς.. αλλά ας είμαστε μετριόφρονες!)!

Τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο καθημερινά και ο ψυχολογικός πόλεμος έχει βαρέσει κόκκινα! Έχω να κοιμηθώ πάνω από μια εβδομάδα από τα νεύρα μου και νομίζω οτι αυτό σε κάποιον δεν θα βγει σε καλό!

Για το μόνο που είμαι σίγουρη είναι οτι δεν θα την πληρώσω εγώ τη νύφη αλλά αυτός! Ακόμα μια πίεση να δεχτώ και η Επιθεώρηση Εργασίας θα λάβει τηλεφωνάκι!

"Ναι, μ' ακούτεεε; Έχω έναν μαλακάκο εδώ για σας, που δεν ξέρει ούτε καν πως να συμπεριφέρεται στον εργασιακό του χώρο!"

Αυτός ο άνθρωπος, συνδυάζει όλα τα παρακάτω:

1. Καρμιριά (τι να πρωτο πώ)

2. Τσιγκουνιά (μετράει και το σέντ)

3. Γκρίνια (ακόμα και γιατί η σφραγίδα στην επιταγή είναι ανάποδα.. λες και δεν μπορεί να την εισπράξει)

4. Παραξενιά (θέλει να λειτουργείς όπως γουστάρει εκείνος ακόμα κι αν είναι λάθος, ακόμα κι αν αργήσεις να του κάνεις τη δουλειά του και τη βιάζεται κιόλας.)

5. Ξερολίαση (θα μπορούσε άνετα να είναι γιατρός, επιστήμονας, πυρηνικός φυσικός, αλλά αυτό που θα έκανε καλύτερα θα ήταν να κυβερνήσει αυτή τη χώρα ..."μόνο τότε θα πηγαίναμε μπροστά και μετά θα σου έλεγα εγώ αν θα τολμούσε κανένα κωλόπαιδο να κάνει επανάσταση")

6. Ελληναράς (φυσικά είναι απόγονος του Αριστοτέλη και περήφανος που ακόμα κι οι εξωγήινοι είναι Έλληνες!)

7. Φασίστας ( δε νομίζω πως θέλει μεγάλη ανάλυση αυτό)

8. Ρατσιστής ("να φύγουν όλοι οι μετανάστες από τη χώρα μας κι επιτέλους να μείνουμε μόνο εμείς οι Έλληνες!")

9. Στρατόκαυλος ("Είμαστε Έλληνες και πρέπει να έχουμε στρατό, είδες τι τους έκανε ο Λεωνίδας; Τους γάμησε όλους!" ..σιγά.. κατούρα και λίγο!)

10. Κακομουτσουνιά (δεν χρειάζεται μάσκα τις απόκριες!)

11. Πουστιά (θα στη φέρει πισώπλατα για το οτιδήποτε!)

12. Κουτσομπόλης (δεν προλαβαίνει να βγει άνθρωπος από το γραφείο κι αρχίζει το θάψιμο!)

update (μου το θύμισε η Daria)

13. Ομοφοβικός (όταν βλέπει gay, δεν μπορώ να σας περιγράψω τι γίνεται! Λες και είναι 5 χρονών και κάνει σαν ηλίθιο, κοροϊδεύει, βρίζει, εξευτελίζει..! Πόσο θα ήθελα να του την πέσει κάποιος! Αλλά με τέτοια φάτσα ούτε γκαμήλα δεν τον κοιτάει!)

Χαρακτηριστικές ατάκες του:

1. ο "Σώπα μωρέ μαλάκα τι να μας πουν οι άλλοι, εγώ ξέρω καλύτερα"

2. "Έλα μωρέ, όλες οι γυναίκες είναι χαζογκόμενες" (άμα ήταν χαζογκόμενες καημένε... κάποια θα είχες βρει κι εσύ!)

3. "Καλά πολύ γέλιο" (φυσικά η πλάκα του είναι να κοροϊδεύει ανθρώπους που έχουν κινητικά ή νοητικά προβλήματα... τι να σου πω.. πολύ γέλιο ...αρχιμάλακα!)

4. "Πως κάνετε έτσι μωρέ που καίγονται τα δάση; Θα βγουν καινούρια!"

5. "Τα πρεζάκια (όπως χλευαστικά αποκαλεί τους τοξικομανείς) πρέπει να τα μαντρώσουν όλα κάπου να μην τα βλέπουμε."

6. "Μια χούντα θα μας σώσει!"

Εδώ και κάμποσα χρόνια που βρίσκομαι σ' αυτή τη δουλειά, αντιμετωπίζω διάφορα προβλήματα τέτοιου τύπου αλλά μέχρι τώρα μπορούσα και έκανα τον μαλάκα...

Όμως τι γίνεται όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι; Όταν η σταγόνα ξεχειλίσει το ποτήρι (εντάξει δεν ξέρω άλλα.. σταματάω); Τι γίνεται όταν αποφασίζεις να κάνεις κι εσύ επίθεση; Τι γίνεται όταν είσαι έτοιμος για όλα;

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟΤΕ ΚΥΡ ΜΑΛΑΚΑ;

'Οπως θα έλεγε κι ένας καλός παλιός συνάδερφος..:

ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΑΚΕΛΙΟ!

για τους ομιλούντες την αγγλικήν:

ΝO MERCY!!!!!!!!

(δεν είναι τίποτα... οι καταραμένες επαναλήψεις στην τηλεόραση φταίνε.. είχε Rambo προχθές)

Μπουρλότοοοοοοοοοοοοο....!

Καταραμένη φτώχεια!

Η επιστροφή στην καταραμένη γαλέρα είναι πολύ σκληρή μετά από διακοπές στα νησιά Φίτζι!

Εκτός από το οτι έχει μαζευτεί δουλειά στο γραφείο λες κι έλειπα 43 χρόνια, έξω από το σπίτι μου εδώ και 3 μέρες γίνονται έργα και μας κόβουν το νερό κάθε πρωί από τις 7.30!

Αποτέλεσμα να ξυπνάω κάθε μέρα από τις 6, λες και θα πάω για ξόβεργες και στο γυρισμό θα μοιράσω και το γάλα, για να προλάβω να κάνω ένα ρημαδοντούζ! Σήμερα με πήρε ο ύπνος και είμαι μες τη βρώμα! Κολλάω ολόκληρη από τις κρέμες που είχα πασαλειφτεί χθές το βράδυ (που έκανα ντουζάκι), τα μαλλιά μου είναι σα να βγήκα από κοτέτσι (βλέπεις δεν τα στέγνωσα όταν έπεσα για ύπνο νομίζοντας πως θα προλάβαινα να κάνω και το πρωινό ντουζ) και δεν πρόλαβα καν να ρίξω λίγο νερό στα μούτρα μου!

Πρώτη φορά οι άτιμοι οι δημόσιοι είπαν να αρχίσουν δουλειά νωρίτερα! Κουβάλησα λοιπόν κι εγώ τις κρέμες μου και τις οδοντόβουρτσες μου στη δουλειά και κλείστηκα στην τουαλέτα!

Βγήκα αγουροξυπνημένη κι έπεσα με τα μούτρα στη χαρτούρα, μήπως και προλάβω και τελειώσω με τις εκκρεμότητες μέχρι τα χριστούγεννα!

Έτσι μου ΄ρχεται να τα βροντήξω και να πάω να κερδίσω το λόττο (που δεν παίζω ποτέ)!

Που είσαι ρε Μπαλεστρίνι;

Δύσκολες ώρες...

...περνάνε οι ορμόνες μου!

Δεν ξέρω τι ακριβώς μου συμβαίνει αλλά έχω απίστευτα νεύρα και ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΚΟΠΕΙ ΚΑΙ Η ΟΡΕΞΗ!!!

Τι θα κάνω;;; Έχω τρομερή κούραση και μια πελώρια λαχτάρα για ύπνο! Θέλω να κοιμάμαι όλη μέρα...

Σήμερα, παραλίγο να έρθω στο γραφείο με τις πυτζάμες και τις σαγιονάρες (καναρινί).

Αύριο, δεν ξέρω αν θα καταφέρω να ξυπνήσω για να έρθω στο γραφείο. Το Σάββατο, θα πάω στο θέατρο να δω έναν φίλο μου κι ελπίζω να μην με πάρει ο ύπνος στην καρέκλα και με πετάξουν έξω από τα ροχαλητά!

Είχα μια πρόταση από ειδικό: να πίνω λίγο ούζο, λέει, για να ηρεμώ τα νεύρα μου... ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΩ, ΤΙ ΝΑ ΠΙΩ ΡΕ ΜΙΣΤΕΡ; Μήπως να πίνω ούζο απ' τη μία και φραπέ από την άλλη;;; ΕΕΕΕΕΕΕΕ;;; Και μετά, όταν θα έχουν καλμάρει τα νεύρα μου από τα ουζάκια, ποιός θα με σούρει από τα μαλλιά στους ανώνυμους αλκοολικούς; Την έχουμε τη λύση για όλα.. πονάει το δόντι σου; Ούζο. Έχεις νεύρα; Ούζο. Έχεις πρόβλημα με το αφεντικό σου; Ούζο. Χρωστάς στις τράπεζες; Ούζο!

Εδώ πάει το άλλο "όλο ούζο ούζο ούζο, το βαρέθηκαααα... φέρτε μου ένα τσιγαράκι που τ' ορέχτηκααα..." (αφιερωμένο στον θάμνο).

(γαμώ τα υπουργεία του Σάχη όλα... άι στα δγιάλα..)

......

Η όρεξη επέστρεψε (όχι που δεν θα επέστρεφε)... έφαγα ένα μικρό ταπεράκι (όχι, δεν έφαγα το ταπεράκι... μισό λεπτό να γράψω και τα παρακάτω.. μη βιάζεστε!) σπανακόρυζο. Το έκανα πολύ ωραίο η άτιμη, μπράβο μου!

Πως γίνεται να έχεις νεύρα και ταυτόχρονα να νυστάζεις;

Ο Λου, μου αγόρασε ένα θαυματουργό τσάι, για να το πίνω και να μην σπάω τα νεύρα του με τα δικά μου!

Yogi Tea - Relax - Calming - Organic σου λέει ο άλλος! Αμ το άλλο; Που είναι Ayurvedic herbal formula; Που το πας;

Άνοιξα το φακελάκι και το βούτηξα στο βραστό νερό... καλοκαιριάτικα!

Άμα είναι να καλμάρω, τρώω και πατσά (δεν θέλω αηδίες... άκου τρώω τα πάντα... ο πατσάς δεν μ' αρέσει)!

Εκεί που τσαλαβουτούσα λοιπόν το φακελάκι στο νεράκι πλάτσα πλούτσα (5 με 6 λεπτά θέλει για να απελευθερώσει τις ουσίες του ...και να μου κάνει τα νεύρα ΤΣΑΤΑΛΙΑ!)... να σου και το απόφθεγμα στο χαρτάκι που κρατάει το κορδονάκι (οοοοοοοσσσσσσσσσσσσσσσσσςςςς)!

"The mind, σου λέει, is given to you,

you are not given to the mind"

Τι λες ρε φιλαράκι; Ξέρεις κι άλλα τέτοια έξυπνα; Κάτι για τα πειραγμένα νεύρα έχεις να μας πεις; Μάθαμε τώρα, διαλογισμούς και γιόγκες και @#$%^&...

ΕΜΕΝΑ ΡΕ ΔΕ ΜΕ ΠΙΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΛΕΜΕ...

(άι στο γερο-διάολο πάλι μες τα νεύρα είμαι...)

Άντε με τους γιόγκηδες μεσημεριάτικο.. @#$%&*^%$#... γιατί θα @#%&*$## ... θα φάω ένα σουβλάκι... κι έχω και μια νύστααα...

Πότε θα πάρω σύνταξη;;;;

Λοιπόν, είμαι τόσο μπαφιασμένη από τη δουλειά...! Έχω και τον μπαμπά μου που λέει συνέχεια οτι "αν μας άρεσε δεν θα μας πλήνωναν για να δουλεύουμε" και τρελλαίνομαι περισσότερο!

Δηλαδή γιατί να είναι τόσο δύσκολο να κάνεις μια δουλειά που να σε ευχαριστεί και να ξυπνάς κάθε πρωί με τρελλό κέφι, εργασία και χαρά;

Δεν μπορεί, κάποιος θα υπάρχει που κάνει τη δουλειά που θα ήθελα εγώ να κάνω κι εγώ κάνω τη δουλειά που κάποιος άλλος θα ήθελε να κάνει!

Τίποτα, πρέπει να μαζευτούμε μια φορά όλοι και να ανταλλάξουμε δουλειές!

Εγώ ας πούμε θα μπορούσα να δουλεύω σε έναν παιδικό σταθμό (να μεγαλώσω τους επόμενους σίριαλ κίλλερς) ή να είμαι κοινωνική λειτουργός (για να κόψω και την τελευταία φλέβα που μου απέμεινε) ή να είμαι διαφημίστρια (και να κάνω βουτιές στην κόκα για λίγη έμπνευση) ή να είμαι γραφίστρια (και να κάνω παρέα με τη διαφημίστρια μήπως μου δώσει λίγη από την κόκα της) ή να είμαι υπάλληλος βιβλιοπωλείου (και να διαβάζω όλη μέρα Μαρξ... δεν θα το τελειώσω ποτέ αυτό το "Κεφάλαιο") ή να είμαι βουλκανιζατερτζής (και να βγαίνω τα βράδια να σκορπάω πρόκες στους γύρω δρόμους) ή να είμαι ταρίφας (και να λέω "ξέρω ένα δρόμο να σε πάω.." και να χάνομαι στα στενά..τάχαμου και να βγάζω διπλή ταρίφα..) ή να είμαι λεωφορειατζής (και να σταματάω σ' όποιες στάσεις θέλω..) ή να είμαι μπάτσος (και να ξεπαστρεύω όποιον γουστάρω) ή να είμαι πολιτικός (και να χτίζω τρίπατα σπίτια στα παιδιά μου από το πουθενά) ή να είμαι εργάτρια σε εργοστάσιο (και να βγάζω το νυχτοκάματο του τρόμου) ή να είμαι καθαρίστρια συνδικαλίστρια (και να απειλούν τη ζωή μου ενώ πολεμάω γι' αυτή αλλά και για των άλλων) ή να είμαι μια απλή γραμματέας (και να λιμάρω τα νύχια μου όλη μέρα) ή να είμαι ηθοποιός (και να ασχολούνται όλοι με την προσωπική μου ζωή αντί για τη δουλειά μου) ή να είμαι μπάργουμαν (και να θέλουν όλοι να με πηδήξουν) ή να είμαι ζωγράφος (και να αναγνωριστεί η αξία μου μετά θάνατο) ή να είμαι σεφ (και να τρώω όλη μέρα...μμμ... δεν ακούγεται άσχημο... μέχρι που να σκάσω από το φαΐ...όχι) ή να είμαι πωλήτρια σε σικάτο μαγαζί ρούχων (και να έχω τουπέ λες και είμαι η Βασίλισσα Ελίζα) ή να είμαι παπάς (και να "βουτάω" αγροτεμάχια - φιλετάκια) ή να είμαι δημοσιογράφος ( και να τρέχω να βγάλω στη φόρα τη δυστυχία των άλλων) ή να είμαι εφοπλιστής (και να βουλιάζω τα σαπιοκάραβα μου για να πάρω την ασφάλεια) ή να είμαι καφετζού (και να πουλάω ψεύτικες ελπίδες στον κόσμο) ή να είμαι ελαιοχρωματιστής (και να περνάω όλη μέρα στις σκαλωσιές) ή ...ή.... ή... ή να είμαι πρωθυπουργός και ....

....να παίζω όλη μέρα play station!!!


Το αποφάσισα... στις επόμενες εκλογές θα βάλω υποψηφιότητα κι όταν με αναγκάσουν να παραιτηθώ γιατί θα έχω κατακλέψει τον κόσμο... θα πάρω το εφάπαξ μου και μια παχυλή σύνταξη και θα κάαααααααααθομαι!



Υ.Γ.1 Επίσης θα μπορούσαν να με προσλάβουν σε έναν εκδοτικό οίκο να γράφω τόσο μεγάλες προτάσεις χωρίς κόμμα και τελείες!!!!

Υ.Γ.2 Τα επαγγέλματα που αναφέρω ουδεμίαν σχέση έχουν με πραγματικά πρόσωπα. Δεν είναι απαραίτητο να είναι όλα έτσι. Αυτή ήταν μια απαισιόδοξη πλευρά των επαγγελμάτων... αν και η αλήθεια είναι οτι αυτό το γαμωκεφάλαιο του Μάρξ δεν τελειώνει με τίποτα!

Όχι, δε λέω για σένα καλέ μου Groucho!!

Υ.Γ.3 Αυτό το ποστ το αφιερώνω στην αΚΑνόΝισΤη... γιατί έτσι μου γουστάρει... (ναι, είμαι λίγο οξύθυμη τελευταία)... εκτός από το ότι είναι γαμώ τα παλικάρια (η αΚαΝόΝΙΣτη όχι ο Μάρξ).. αλλά και γιατί μ' έχουν πιάσει τα συνδικαλιστικά μου!!!

Υ.Γ.4 ... δεν έχει!

@#$%^&* ο Δίας!

Χθες το πρωί που έπιασα στο στόμα μου τον … επίτιμο.. δεν φανταζόμουν πόση γκαντεμιά μπορούσε να μου φέρει. Η αλήθεια είναι ότι δεν το πολύ πίστεψα ποτέ ότι ήταν τόσο γρουσούζης .. τώρα πια είμαι σίγουρη!


Με το που μπήκα στο γραφείο .. ξέχασα τον κωδικό του συναγερμού! Σαν να είχε αδειάσει το κεφάλι μου.. δε θυμόμουν ούτε ένα νούμερο. Το κακό συνεχίστηκε αφού ο συναγερμός άρχισε να τσιρίζει διαβολεμένα και ξεσήκωσε όλη τη γειτονιά στο πόδι! Ήταν αδύνατο να θυμηθώ κάτι! Ο επίτιμος είχε μπει στο κεφάλι μου και είχε καταστρέψει όλα τα αρχεία! Ευτυχώς σκέφτηκα να πάρω τηλέφωνο το αφεντικό μπας και τον θυμάται αυτός! Θαύμα – θαύμα!!! Τον θυμόταν! Πληκτρολογώ και …ουφ! Τι ανακούφιση Παναγίτσα μου Τρυπητή!


Ενώ έχω κόψει τους πολλούς καφέδες, αποφάσισα ότι μετά από αυτό που με βρήκε πρωινιάτικο, μου χρειαζόταν ένας γαλλικός βαρύ γλυκός!
Χα! Σε γελάσανε κοπελιά! Κάποιος είχε αφήσει ανοιχτή την καφετιέρα από την προηγούμενη μέρα… Ο λίγος καφές που είχε μείνει στον πάτο της κανάτας είχε γίνει σαν το πάνω μέρος του καζάν ντιμπί! Για να πιω έναν ρημαδοκαφέ, έπρεπε να κάνω ολόκληρη μπουγάδα! Έβαλα την κανάτα να μουλιάσει και παράγγειλα απ’ έξω! Μάλιστα… μόνο έτσι θα μπορούσα να πιω καφέ σήμερα!
Μισή ώρα μετά κι αφού είχα ξεχάσει τον καφέ κι είχα πέσει με τα μούτρα στη δουλειά, χτυπάει το τηλέφωνο.

“Ναι, γεια σας.. είχατε πει για έναν γαλλικό… λυπάμαι αλλά δεν θα μπορέσουμε να εκτελέσουμε την παραγγελία σας καθώς μας πήρε το παιδί που σας την έφερνε και έπεσε με το μηχανάκι!”
Χριστέ μου!!!! Τουλάχιστον το παλικάρι είναι καλά αλλά το μηχανάκι του μάλλον δεν θα ξανατρέξει στους δρόμους! Ουφ…
Είπα να κάτσω στα αβγά μου και να μην ξανανακατέψω άλλον άνθρωπο στη γκαντεμιά μου!
Έφτιαξα ένα τσάι, ευτυχώς το γκαζάκι δεν ανατινάχτηκε, δεν βρέθηκα στο κρατητήριο σαν μέλος της τρομοκρατικής οργάνωσης «Τα γεμιστά κολοκυθάκια», δεν πήρα δικηγόρο τον γνωστό χασοδίκη με τα 7 γράμματα και έκατσα στο γραφείο μου.

Μετά από 3 ώρες ακατάπαυστης δουλειάς (ξέρω, δεν με πιστεύετε αλλά μου τυχαίνει καμιά φορά) ο υπολογιστής μου …τσουφ… έσβησε! Με πέταξε έξω απ’ όλα τα προγράμματα και μετά μαύρισε η οθόνη! Έκανα ένα ρισετάκι αλλά δεν έδωσε σημεία ζωής! Έπρεπε να τυπώσω και κάτι πολύ σημαντικά έγγραφα για να τα στείλω στα εξωτερικά.. Έκανα 40 προσευχές στον Άγιο Φανούρη κι άλλες 200 στην Παναγιά της Τήνου αλλά κι οι δυο μου έκλεισαν την πόρτα στα μούτρα καθώς μόνο κάτι τέτοιες στιγμές τους θυμάμαι. Καθόμουν μπροστά στην τσουρουφλισμένη οθόνη και το αίμα μου είχε κατέβει στα πόδια!

Κάλεσα αμέσως τους τεχνικούς της εταιρείας αλλά τους προειδοποίησα να μην έρθουν με μηχανάκι …δεν ξέρεις τι γίνεται! 1 ώρα μετά, τρία άτομα ήταν πάνω από το pc μου και του κάνανε μαλάξεις μπας και συνέλθει!
Και ΝΑΙ!!!! Τα κατάφεραν!!! Τι ευτυχία ήταν αυτή! Είπα να τους κεράσω καφέ αλλά το ξανασκέφτηκα!

Ωραία, η ώρα ήταν 6. Με ξεσήκωσε και το μπαλούν στο τηλέφωνο ...Θα έστελνα ένα mail με τα έγγραφα που έλεγα, θα άφηνα τις υπόλοιπες δουλειές για την επομένη και θα την έκανα για την επανάσταση… χΑ!


Δεν υπήρχε τίποτα πια! Όλοι οι φάκελοι ήταν άδειοι… φρίκαρα! Τώρα;
Έφυγα από το γραφείο στις 9 παρά τέταρτο παρακαλώ... αφού ζήτησα μια παράταση λόγω τεχνικών προβλημάτων από τα μεγάλα αφεντικά!
Είχα λυσσάξει στην πείνα εν' το μεταξύ αλλά ποιός τόλμαγε να μου φέρει κάνα σουβλάκι;
Γύρισα στο σπίτι και έπεσα για ύπνο από τις 10!

Συμπέρασμα:

1. Έχω μια πείνααα...
2. Τα flyers που τύπωσα, θα τα φάω!
3. Τον επίτιμο δεν θα τον ξαναπιάσω στο στόμα μου!
4. Αρχίστε την επανάσταση χωρίς εμένα.
5. Η καφετιέρα κάηκε !

Υ.Γ. Γαμώτο και είχα σχεδιάσει να ντυθώ καπουτσίνος!

Τίποτα..

..τίποτα δεν έχω να σας πω εκτός από το οτι...

ΠΗΔΙΕΤΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ!!!

Ναι, είναι πάλι εδώ τα ξενόγλωσσα αφεντικά και 2 μέρες τώρα, φεύγουμε αξημέρωτα από το γραφείο.

Έχουν τετραγωνιστεί τα ματάκια μου να φτιάχνω σχεδιαγράμματα για ανύπαρκτους τζίρους, για σχέδια πωλήσεων, για παπάρια μάντολες (επ... που πήγαν οι τρόποι σου κυρία μου;).

Πρέπει να είναι το 17ο meeting που κάνουν για σήμερα κι εγώ πρέπει να έχω φτιάξει πάνω από 36 καφέδες στον καθένα. Ελπίζω να μην πάθει κανείς όβερ ντόουζ εδώ μέσα και τρέχουμε και στα νοσοκομεία. Έχω αρχίσει να αναπολώ τα χρόνια που έβγαζα το ψωμί του γραφίστα. Τότε που είχα τα καλύτερα αφεντικά, που μου έφερναν τούρτες και γλυκά στη δουλειά, που μου έπαιρναν τον αγαπημένο μου καφέ, που όταν τελείωνα το πρότζεκτ (ε;) με έβγαζαν για φαγητό στα καλύτερα παρακμιακά εστιατόρια, που με είχαν στα ώπα ώπα... αααχ... που είναι αυτά τα χρόνια;

Καλά.. μη με ρωτήσετε γιατί έφυγα... σε όλες τις δουλειές υπάρχει μια μαύρη τρύπα... Δεν με πληρώνανε... για την ακρίβεια, με είχαν πάρει σαν μαθητευόμενη. Και πάλι καλά να λες που κάναν κι όλα αυτά. Μέχρι στο σπίτι με γυρνάγανε όταν σχόλαγα 4 το πρωί.. (ναι, ναι).

Εδώ που τα λέμε... τώρα που το ξανασκέφτομαι, πιο πολύ θα τους συνέφερε να με πληρώνουν από το να με κερνάνε φαγητό.. πρέπει να τους στοίχισα ο κούκος αηδόνι!

Μ' αυτά και μ' αυτά και αφού άλλαξα 5-6 διαφημιστικά γραφεία (του κώλου) και τα νεύρα μου έγιναν φλοκάτες, είπα να αλλάξω ΚΑΙ επάγγελμα.

Και τώρα εδωωωωωώ (για να μην σας αναφέρω όλες τις προηγούμενες δουλειές μου και σας κουράσω) στο γραφειάκι μου, που πάντα ονειρευόμουν!

Ποιός θα μου το έλεγε όμως οτι η δουλειά γραφείου είναι η χειρότερη; Καλύτερα οικοδόμος φίλοι μου.. καλύτερα οικοδόμος!

Πάω τώρα να φτιάξω ακόμα μια γύρα καφέδες γιατί ξεκινάει νέο meeting!

Αααααχ καιαιαι.. ναααα 'μουν πλούσιος..να μουν πλούσιος...λαλαλαλα λαλαλαλ λαλαλαλαααα..............................!

(Που είσαι ρε κοπελιά να δώσεις ένα χεράκι με τ' αφεντικάαααααααα;)

Πάρε πέντε (5)..

Ο αγαπητός συνβλόγερ αντιδρασέξ, λίγο πριν φύγω για τις εξωτικές μου διακοπές στη Λόντρα, με προσκάλεσε σε ένα βλογοπαίγνιο. 

Πρέπει λοιπόν να πω πέντε πράγματα που μου σπάνε τα νεύρα.

Ένα πολύ βασικό "πράγμα" που με εκνευρίζει όσο δεν πάει, είναι ο Δυστυχώς Παπάρας, αλλά επειδή αν αρχίσω μ' αυτόν είμαι σίγουρη οτι θα σπάσω το γκίνες, θα ασχοληθώ με πιο ανθρώπινα σπαστικά πραματάκια.

Εννοείται οτι θα ξεπεράσω τον αριθμό 5, γιατί τα έχουμε ξαναπεί, εδώ μέσα είμαστε άναρχο βλογ και δεν δεχόμαστε κανόνες!

Κάτσετε (κρητικό..) αναπαυτικά και απολαύστε με ψυχραιμία!

1. Γίνομαι τρελλή όταν μου πάρει κάποιος τη σειρά στην τράπεζα, το ταχυδρομείο, το σούπερ μάρκετ... ναι, ειδικά στο σούπερ μάρκετ!
Βέβαια, σπάνια μιλάω.. συνήθως αγριοκοιτάζω αλλά αν το αίμα έχει φτάσει στο κεφάλι και αναβλύζει από τ' αυτιά, μπορώ να κάνω μεγάλο σαματά!

2. Τρελλαίνομαι με τους ξερόλες! Που φυσικά ξέρουν πολύ καλά, ακόμα και τους πόνους της περιόδου .. τι κι αν είναι άντρες;

3. Νευριάζω όταν περιμένω στο φανάρι και πριν προλάβει να ανάψει το πράσινο, ο πισινός μου (χα χα... αυτό το λέγαμε στο σχολείο, το θυμάστε;) κορνάρει επίμονα (αυτό δεν μετράει γιατί το είπε κι ο αντιδρασέξ).

4. Μεταλλάσσομαι σε βρικόλακα λυκάνθρωπο δολοφόνο με το πριόνι (τι εννοείτε δεν πάνε μαζί αυτά; με έχετε δει να νευριάζω;) με τους "φίλους" που σχολιάζουν τη ζωή μου και μου κουνάνε το δάχτυλο σαν δασκάλες ενώ η δική τους ζωή είναι a real mess (που λένε και οι Ινδοί του Λονδίνου)!

5. Τσατίζομαι ΤΟΣΟ πολύ με τους απόλυτους ανθρώπους, που δεν έχουν ανοιχτό μυαλό, που δεν βλέπουν λίγο παραπέρα.. επιτέλους, δεν ζούμε στον Μεσαίωνα!

6. Νευριάζω με τους ηλίθιους σφίχτες που κοιτάνε τον κώλο μου στο γυμναστήριο.
Γι' αυτό και το έκοψα (το γυμναστήριο) και τώρα ο κώλος μου δεν βλέπεται γενικότερα!

7. Γίνομαι έξαλλη με τον εαυτό μου όταν δε μιλάω εκεί που πρέπει ενώ εκεί που δεν πρέπει, η γλώσσα μου πάει ροδάνι.

8. Μου τη δίνουν τα τζιπ στο κέντρο της Αθήνας. Που πας ρε κύριε στη Σκουφά με τη μαούνα;

9. Βγαίνω από τα ρούχα μου με τους αγενείς ανθρώπους, με τους κρύους, και μ' αυτούς που δεν έχουν χιούμορ...!

10. Εκνευρίζομαι με τους μη μου άπτου (έτσι το γράφουν αυτό;), καθώς και μ' αυτούς που γκρινιάζουν συνέχεια (μμμ... κι εγώ πρέπει να κάνω κάτι με τη γκρίνια γιατί σε λίγο δεν θα αντέχω ούτε τα άντερα μου).

11. Νευριάζω με τους δήθεν "χύμα" τύπους που τα καλοκαίρια κάνουν κάμπινγκ στα κουφονήσια και τον χειμώνα κάνουν σκι στον Παρνασσό και στα 3-5 Πηγάδια (τελικά αυτά τα Πηγάδια είναι 3 ή 5;)

12. Νευριάζω με την έλλειψη αξιοκρατίας στις δουλειές αλλά και παντού, καθώς και με κάθε είδους ρατσισμο!

13. Θέλω να σπάσω στο ξύλο την φουρνάρισσα της γειτονιάς μου που μιλάει σκατά στις υπαλλήλους της και γλύφει τους πελάτες (όχι εμένα.. την αγριοκοίταξα μια μέρα).

14. Μου τη δίνει που άλλαξα φούρνο και η καινούρια φουρνάρισσα είναι το ίδιο μαλακισμένη με την πρώτη... Τι σκατά, να κόψω το ψωμί;

15. Μου τη σπάνε οι "κουλτουριάρηδες", που λένε οτι δεν παρακολουθούν τηλεόραση ενώ παράλληλα είναι ενημερωμένοι για όλα.

Εκτός αν είναι τηλεπαθητικοί.. εκεί, τους βγάζω το καπέλο!

16. Μου τη δίνει που ενώ μένω πολύ κοντά στη δουλειά μου, πρέπει να πάρω 3 λεωφορεία για να πάω και αναγκάζομαι να πάρω το αυτοκίνητο (και γαμώ τα ΜΜΜ μου!).

17. Μου σπάει τα νεύρα που όταν τρώω ψάρι πρέπει να προσέχω μην καταπιώ κάνα κόκαλο (τσίτα, στα κρητικά) και δεν το ευχαριστιέμαι ποτέ.
Α.. ρε μάνα... γιατί έφυγα από το σπίτι ...που μου καθάριζες ακόμα και τον γαύρο!

18. Μεταλλάσσομαι σε νοικοκυρά σε απόγνωση όταν οι μαλάκες συνάδελφοι δεν πλένουν τις κούπες τους και θεωρούν οτι πρέπει να τις πλένει η γραμματέας, παρόλο που έχει βγάλει αγνό παρθένο μαλλί η γλωσσίτσα της να τους λέει οτι δεν είναι δική της δουλειά. Έτσι κι εγώ, έχω κάνει ταπετσαρία με χαρτάκια "πλένε την κούπα σου , μπορείς" , "κάνε κι εσύ κάτι για μια καθαρή κουζίνα", "εσύ; έπλυνες την κούπα σου σήμερα;".. (ήθελα να 'ξερα στο σπίτι τους ποιός τα πλένει τα πιάτα;).

19. Τσαντίζομαι όταν αγχώνομαι με το παραμικρό (και αγχωμένη και τσατισμένη).

20. Νευριάζω με το ύφος 40 καρδιναλίων που έχουν μερικοί άνθρωποι λες κι έχουν πιάσει τον Πάπα από τα... παπάρια και μιλάνε στους άλλους σαν να είναι υπήκοοι τους.

21. Τρελλαίνομαι όταν γυρνάω στο γραφείο από διακοπές μιας εβδομάδας και με περιμένει δουλειά 2 μηνών! Μα πως διάολο μαζεύονται όλα εκείνες τις μέρες;

22. Μου σπάνε τα νεύρα ατάκες του τύπου ..."ξέρεις ποιός είμαι εγώ;".

23. Τα αφεντικά... και τα τσιράκια τους!

24. Μου τι δίνουν στα νεύρα οι Ελληναράδες (γενικότερα αλλά αυτό το 'χω πρόσφατο) στα αεροδρόμια που ενώ ανακοινώνεται από τα μεγάφωνα να περάσουν στο αεροπλάνο όσοι έχουν θέση από 1- 20, αυτοί τρέχουν να μπουκάρουν κι ας έχουν το Νο25! Όταν τους τη λέει ο Έλληνας αεροσυνοδός, διαμαρτύρονται.. "βέβαια, Έλληνας δεν είσαι; Δηλαδή τι θα γίνει αν μπω πρώτος, λες και θα φύγει το αεροπλάνο και δεν θα τους πάρει τους άλλους"

Βρε ηλίθιε, ανισόρροπε άνθρωπα... γιατί δεν περίμενες εσύ να μπεις στη σειρά σου; Τι φοβόσουν, μήπως δεν σε πάρουν; Και καπάκι, μπαίνει στο αεροπλάνο και ακούει που τον χαιρετάνε στα ελληνικά και τι λέει;; "Επιτέλους...Έλληνες"!

Έλεος!

Πρέπει να το κοιτάξω αυτό με τα νεύρα μου τελευταία.....γιατί να μην υπάρχει ένα χαπάκι σαν αυτό;

... τόση ώρα ...θα σκάσω άμα δεν το πω... ΜΟΥ ΤΗ ΔΙΝΕΙ Ο Δ(υστυχώς) Π(απάρας) ΠΟΥ ΧΤΥΠΑΕΙ ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΤΑ ΤΑΚΟΥΝΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑ ΠΛΑΚΑΚΙΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑΑΑΑΑΑ!!

Είμαι σίγουρη οτι τον "ανάβει" ο ήχος ...άμα του "την ανάψω" εγώ καμιά ώρα δεν ξέρω τι θα γίνει!!

Άι στα δγιάλα!

υ.γ. τι παιχνίδι ήταν αυτό Παναγία μου... χάλια έγινα!