Θα γίνω Βραζιλιάνα...

... με το σομπρέρος μου

θα 'σαι ο καμπαλέρος μου
κι όταν, αρχίσει ο έρως μου για σέναααα..
Θ' αρχίσουν οι μαρ(λ)άκες, ρυθμό να δίνουνεεεε
τ' άστρα, να τρεμοσβήνουν εε
κι όλα ρυθμό θα δίνουνε θα λες:

Αυτό το μάμπο οοο το μπραζιλέροοοο
που δίνει κέφιιιιι που δίνει στυλ τσα τσα τσα..
(τι τσα τσα τσα καημένη στο μάμπο; Άντε, μπες στο ψητό γιατί απο χορούς είσαι βαθιά νυχτωμένη!)

Το λοιπόν, για να μην σας καθυστερώ (έχω κι εγώ δουλειές με φούντες) θα μπω στο ψητό.

Δεν θα σχολιάσω τίποτα απ' όλα αυτά που έγιναν τις προηγούμενες ημέρες στην Αθήνα γιατί έχω βγει από τα ρούχα μου.

Το μόνο που θα σας πω είναι οτι σκέφτομαι να μαζέψω τα πράματα μου και να φύγω μετανάστης... Έλεγα να πάω Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, που πάνω κάτω έχουμε την ίδια κουλτούρα σαν λαοί (αν είναι κουλτούρα αυτό που έχουμε εμείς δηλαδή), αλλά μάλλον θα είναι οι επόμενες χώρες που θα τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι.
Το έμαθα από έγκυρη πηγή. Ο αδερφός μου (φοβερός οικονομολόγος σου λέει) θα είναι ένα από τα μέλη της επιτροπής που θα πάει στην Πορτογαλία να συμβουλέψει για την ανόρθωση (μα πως τα μιλάω τα πορτογαλικά) της οικονομίας τους!
Εννοείται οτι έχει φάει τρελλό δούλεμα από τους συναδέλφους του και μάλιστα του πρότειναν να αλλάξει το όνομα του γιατί αν καταλάβουν οι Πορτογάλοι οτι τους έστειλαν Έλληνα να τους φτιάξει την οικονομία, θα τους πάρουν με τις ντομάτες!

Εν πάσι περιπτώσει, εγώ είχα μια πρόταση να πάω στη Βραζιλία. Να αγοράσουμε κάτι μπάνγκαλοουζ λίγο έξω από το Ρίο Ντε Τζανέιρο, από έναν φίλο που βαρέθηκε να τα δουλεύει και τα πουλάει κοψοχρονιά!
Δεν το συζητάω, είδα φωτογραφίες... καταπληκτικό μέρος!
Φεύγω αύριο κιόλας!

Τώρα βέβαια υπάρχει κι ένα μικρό κολληματάκι... δεν έχω το κεφάλαιο για την αγορά, όχι των μπάνγκαλόουζ απλώς, αλλά ούτε αεροπορικού εισιτηρίου!
Μικροπράματα όμως... άλλωστε δεν μου απαγορεύει κανείς να ονειρεύομαι!

Πάω να απλώσω την αρίδα μου στο χαλί (ναι, ακόμα δεν τα έχουμε βγάλει... είμαστε πολύ νοικοκύρηδες λέμε), να κλείσω τα μάτια και να ακούω το Βραζιλιάνικο κύμα να σκάει στα πόδια μου!

Ντο Μπραζίου λοιπόν.... (μη με πάρει κανείς τηλέφωνο και μου χαλάσει το όνειρο... τον έφαγα!)

υ.γ. Φούλη, οι άντρες μου ξυπνήσανε... κι εγώ από 'κείνη την ώρα δεν προλαβαίνω ούτε να φτύσω.. :Ρ

Καιαιαιαιαι... πάμε όλοι μαζί!!!

Μια νεα καριέρα ξεκινά!

Μαντονάκι.. τρίζει η καρέκλα σου! Ναι ναι, μη με κοιτάς υποτιμιτικά!

Όταν εσύ έχανες τον χρόνο σου μασώντας τις μπουκιές του δείπνου σου 52 φορές, εγώ τις κατάπινα ολόκληρες, και την υπόλοιπη ώρα έκανα ασκήσεις φωνητικής!

Έτσι προέκυψε κι αυτός ο πρώτος δίσκος μου, που θα κάνει πάταγο! Μάλιστα τον έχουν πρώτο τραπέζι πίστα, μαζί με αυτόν της Λούτσας στο Μετρόπολις!

Μην τον χάσετε... βγαίνει ΚΑΙ σε βινύλιο για τους λάτρεις του ρετρό!

Πάμε όλοι μαζί λοιπόν να φάμε το Σταρ σύστεμ που μας θέλει με άψογο σιξ πακ και τουαλέτες Gucci! Φορέστε τα κορμάκια γυμναστικής και πάμε για κοψίδια στα βλάχικα (σταρ είμαι ότι θέλω λέω..)!

Οδηγίες (όπως ακριβώς τις λέει η Λούτσα) για να φτιάξεις κι εσύ τον πρώτο σου δίσκο:

1) Κλικ στο http://en.wikipedia.org/wiki/Special:Random κι ο τίτλος του πρώτου τυχαίου λήμματος που θα ανοίξει είναι το όνομα της μπάντας σου. Είσαι ήδη ένας ροκ σταρ. Ένα αστέρι γεννιέται.

2) Κλικ στο http://www.quotationspage.com/random.php3 κι οι τέσσερεις τελευταίες λέξεις της τελευταίας ατάκας που θα βρεις στη σελίδα είναι ο τίτλος του πρώτου σου δίσκου, ο οποίος ήδη χαλάει κόσμο. Εκατό χιλιάδαι δίσκοι, τρελές πωλήσεις.

3) Αν δε σ΄έχει φάει το ροκ εν ρολ κι οι καταχρήσεις ως εδώ, κλικ και στο http://www.flickr.com/explore/interesting/7days . Η τρίτη φωτό, όποια και να ΄ναι, θα γίνει το εξώφυλλο του δίσκου.

Παρακαλώ να ακολουθήσουν (θέλουν δε θέλουν) την μουσική παραγωγή οι κάτωθι (μα πως τη χειρίζομαι έτσι τη γλώσσα; μπορείτε να μου αντισταθείτε;): Beth (γιατί τέτοιους προοδευτικούς νέους χρειάζεται η δισκογραφική μας για να πάει μπροστά), ΑκαΝΟνιΣτη (γιατί είναι μανούλα σε κάτι τέτοια!), Κώστας (γιατί γράφει στοίχους που σκοτώνουν και μπορούν να βγάλουν νοκ άουτ ακόμα και Καρβέλα!) και τον Pan (που έχει καταπληκτική μουσική παιδεία!!!)


Άααααντεεεε...μην χαζεύετε... θέλει δουλειά για να πάει μπροστά η "fatematiapsaria records"

Τσίκνα ... avec de la musique! *

Χα! Τι δηλαδή, νομίζατε οτι τέτοια γκουρμέ μέρα θα την άφηνα να περάσει έτσι;
Όοοοοχι αγαπητά μου παιδιά! Πήραμε ένα τσούρμο φίλους (λιτοδίαιτους) και βγήκαμε για φαγητό.

Πήγαμε σε ένα ταβερνείο, φάγαμε τα παϊδάκια μας, που πάντα είναι άψητα αυτές τις μέρες, αλλά καθότι έχουμε ζήσει στη Γαλλία (γιατί..; 2 φορές έχω πάει από δυο βδομάδες..λίγο είναι;) τα τρώμε με το αιματάκι τους τα φιλετάκια, ήπιαμε τα κρασάκια μας (εγώ όχι δηλαδή, γιατί με κλέβουν στο λογαριασμό και μου τρώνε τα κοψίδια που μου αναλογούν) ρίξαμε και μια γυροβολιά μπας και καεί καμιά θερμής!

Ναι ναι... ρίξαμε και μια γυροβολιά, αφού το ταβερνείο εξελίχτηκε πολύ ποιοτικό και τα γκαρσόνια εκτός από το σέρβις έκαναν και μπακ βόκαλς στον αρχισερβοτόρο! Και πάνω στο ρεφρέν άκουγες απο το μικρόφωνο "Σωτήρη, πιάσε μια τυροκαυτερή στο 3".

Υπέροχη βραδιά!

Όταν κόπηκε το ρεύμα, γιατί τα μηχανήματα ήταν από τα καλύτερα που έχω συναντήσει τόσα χρόνια που συχνάζω σε τέτοια καπηλειά κι έγινε βραχυκύκλωμα, το τραπέζι μας αποφάσισε να κλέψει την παράσταση με νέου τύπου τραγούδια όπως το "απόψε την κιθάρα μου την στόλισα κορδέλες" και "σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία" (μπλιάχ)!

Ευτυχώς για τους υπόλοιπους θαμώνες, το ρεύμα ήρθε γρήγορα και η τραγουδίστρια (το πρώτο όνομα του μαγαζιού) που λίγο πριν μας είχε σερβίρει μια τηγανιά πατάτες, τσάκωσε το μικρόφωνο με χαρά που επιτέλους ήρθε η ώρα της! Όμως όοοοχι! Ήταν ακόμα η ώρα του τραπεζιού μας... είχαμε πει ίσα με 32 φορές το ρεφρέν του "...είσαι ωραία" αφού δεν ξέραμε το παρακάτω και δεν είχαμε σκοπό να σταματήσουμε. Η δόλια κοπελιά, γουόναμπι Λαίδη Άντζελα, έβγαλε μια διαπεραστική στριγκλιά που μας πάγωσε το αίμα...

Εντάξει, στην πραγματικότητα ήταν μια προσπάθεια να τραγουδήσει το "φωτιά στα Σαββατόβραδα" αλλά την είχαμε τσατίσει λίγο, εκκρεμούσε και μια παραγγελία με τηγανητά κολοκυθάκια που είχε ξεχάσει σε ποιον πήγαιναν και τα κρατούσε στο χέρι (στο 'να χέρι το μικρόφωνο, στο άλλο η πιατέλα), τι να σου κάνει η καλλιτέχνης;

Με τα πολλά την αφήσαμε να κάνει το πρόγραμμα της και μόλις επέστρεψε στο κανονικό της πόστο (την κουζίνα) άρχισε το κανονικό μαρτύριο!

Ζήσαμε το X Factor! Έψαξα στο βάθος μήπως και δω τον Ρουβά αλλά τίποτα!

Με έκπληξη διαπιστώσαμε, οτι κρυφό όνειρο όλων των 20χρονων κοριτσιών του μαγαζιού, ήταν να γίνουν τραγουδίστριες! Περίμεναν σειρά για να αρπάξουν το μικρόφωνο και να πουν ένα τραγουδάκι. Κι από εμφάνιση; Οι τουαλέτες του Γκαλεάνο οι ίδιες!!! Μπούτι - στήθος έξω και φιδίσιο κορμί (τρώγε εσύ τα μπριζολάκια..)!

Ε... αυτό ήταν, πόσο ακόμα να αντέξει ένα αυτί;

Η αλήθεια είναι οτι εμένα μ' αρέσουν αυτά τα αυθόρμητα και ο χαβαλές του "βουτάω το μικρόφωνο και κάνω το κέφι μου" αλλά δεν ήταν ακριβώς έτσι τα πράγματα... τι ματαιότης!

Αποτέλειωσα το τελευταίο κοκαλάκι (ναι, τρώγω και τα κόκαλα) που είχε απομείνει στο πιάτο μου και πήγαμε για ύπνο.

Τώρα είμαι στη δουλειά ξάγρυπνη, σκασμένη στο φαΐ και κάνω τεράστια προσπάθεια να μην καρυδώσω τον Δ(υστυχώς) Π(απάρα) (όπως λέει κι ο Θάμνος) που ακόμα δεν ήρθε άρχισε τις ερωτήσεις...

Ωωχ... παράγγειλε να φάει... νέο μαρτύριο μόλις ξεκίνησε... μασάει μ' ανοιχτό το στόμα και τον ακούει όλο το τετράγωνο...μπλιααααάχ... πρωί πρωί ...*@#%%&% τα υπουργεία του Σάχη όλα!

Τι αμαρτίες πληρώνω;

Μήπως τελικά να γίνω τραγουδίστρια;

* La sousourela, la sousourela..(;)

Θα ανατέλλω..

Η κατάσταση ξέφυγε. Φοβάμαι οτι πρέπει να αρχίσουμε να μαζεύουμε τα "σπασμένα". Οι αντιεξουσιαστές είχαν όλο τον κόσμο μαζί τους... μετά τα χθεσινά, τα πράγματα θόλωσαν στα μάτια όλων! Όφειλαν να διαχωρίσουν τη θέση τους από τους "οπαδούς". Που αρχίζουν τα όρια και που τελειώνουν;

Έχω μπερδευτεί απίστευτα! Αντιφατικές σκέψεις κατακλιζουν το κεφάλι μου... δεν ξέρω πια τι να πω...

Μπορεί να μ' έχεις από κάτω
Και με το ζόρι να με θάβεις στη σιωπή
Να επιμένεις πως μου αξίζει ένα άδειο πιάτο
Και σα σκυλί να με κλωτσάς μέσ' τη βροχή

Μα όσο και αν θες να το πιστεύεις
Πως μου 'χεις πάρει κιόλας τη ψυχή
Ακόμα κι όταν θα νομίζεις
Πως πια για πάντα έχω χαθεί

Εγώ θα φλέγομαι, θ' ανθίζω,θα γιορτάζω, θ' ανατέλλω
Θα σε καίω
Θα καταστρέφω με τραγούδια της ψυχής σου το μπουρδέλο
Θ' ανατέλλω

Μπορεί αν θες μ' ένα σου ψέμα
Να με κρατάς μέσα στη λάσπη
Κι αν πάλι χρειαστεί
Να μου φοράς τα πιο ωραία σου κουρέλια
Και να με βγάζεις σα σκλαβάκι στο σφυρί

Μα όσο και αν θες να το πιστεύεις

Πως μου 'χεις πάρει κιόλας τη ψυχή

Ακόμα κι όταν θα νομίζεις

Πως πια για πάντα έχω χαθεί

Εγώ θα φλέγομαι, θ' ανθίζω,θα γιορτάζω, θ' ανατέλλω

Θα σε καίω

Θα καταστρέφω με τραγούδια της ψυχής σου το μπουρδέλο

Θ' ανατέλλω

Στίχοι : Γ. Αγγελάκας
Μουσική : Τρύπες

Επαναστατική διάθεση!

Αφιερωμένο στον πρώην συνάδελφο που μ' έμαθε τι σημαίνει συναδελφικότητα.

Ακούστε το δυνατά να τρίξουν τα θεμέλια του καπιταλισμού!!!

Pay me my money down!!!



I thought I heard the captain say
Pay me my money down
Tomorrow is our sailing day
Pay me my money down

Pay me, pay me
Pay me my money down
Pay me or go to jail
Pay me my money down

As soon as the boat was clear of the bar
Pay me my money down
He knocked me down with the end of a spar
Pay me my money down

Pay me, pay me
Pay me my money down
Pay me or go to jail
Pay me my money down

Well, If I'd been a rich man's son
Pay me my money down
I'd sit on the river and watch it run
Pay me my money down

Pay me, pay me
Pay me my money down
Pay me or go to jail
Pay me my money down

Well I wish I was Mr. Gates
Pay me my money down
Carry all that money in 'em crates.
Pay me my money down

Pay me, pay me
Pay me my money down
Pay me or go to jail
Pay me my money down

Well, forty nights, and nights at sea
Pay me my money down
That captain worked every last dollar outta me.
Pay me my money down

Pay me, pay me
Pay me my money down
Pay me or go to jail
Pay me my money down

Βρέχει στη φτωχογειτονιά ..

Μικρά κι ανήλιαγα στενά
και σπίτια χαμηλά μου
βρέχει στη φτωχογειτονιά
βρέχει και στην καρδιά μου

Αχ ψεύτη κι άδικε ντουνιά
άναψες τον καημό μου
είσαι μικρός και δε χωράς
τον αναστεναγμό μου

Οι συμφορές αμέτρητες
δεν έχει ο κόσμος άλλες
φεύγουν οι μέρες μου βαριά
σαν της βροχής τις στάλες

Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Έτσι μου κατέβηκε βρε αδερφέ.. μεράκλωσα και είπα να ποστάρω (να μην ξαναπώ για τις γνώσεις μου και το λέγειν μου και γίνω κουραστική) ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια.

Προσοχή όμως!! Τραγουδισμένο από Μπιθικωτσή και ουχί Κότσιρες (που δεν είναι κακός..αλλά για άλλα πράγματα) και Νταλαροειδή..!

Πηγή έμπνευσης, η επίσκεψη σε μια γειτόνισσα χθες βράδυ.

Πολύ γλυκιά γυναίκα. Μας βοήθησε να σώσουμε τα τρία νεογέννητα γατάκια που βρήκαμε και μας κάλεσε για μπυρίτσα, με αφορμή να δούμε τις 6 γάτες της. Απολαύσαμε την ιστορία της ζωής της που μας διηγήθηκε με πολύ χιούμορ. Μας είπε ιστορίες από την Πόλη, πως τους διώξανε, τι περάσανε και πως φτάσανε στην Ελλάδα. Ακόμα και το Πολυτεχνείο είδαμε μέσα από τα μάτια της, που αρκούν να τα κοιτάξεις για να καταλάβεις τη ζεστασιά της. Κι όλα αυτά με μουσική υπόκρουση τα τραγούδια του Θεοδωράκη από τα χείλη του θείου Γρηγόρη. Ναί, έτσι τον λέω γιατί είναι δικός μου άνθρωπος...ΕΙΝΑΙ δεν ήταν, δεν έφυγε ποτέ!

Μου φέρνει μνήμες από τον παππού μου, από τις ιστορίες του από τη Σμύρνη, από τον πόνο του, από τη μυρωδιά του απογευματινού ελληνικού καραβίσιου καφέ που του έφτιαχνα και έδειχνε να τον απολαμβάνει, απο τα μπάνια στη θάλασσα μαζί του, από τα χαρτιά που παίζαμε τα καλοκαίρια στο εξοχικό και μ' άφηνε πάντα να κερδίζω, από την αγάπη που μας έδωσε (σε όλα τα εγγόνια, παρόλο που εγώ ήμουνα η αδυναμία του, το μελανουράκι), από το χιούμορ του, από την μεγάλη του καρδιά, από το άσσος άφιλτρο που καιγόταν στο χέρι του, από τα προσφυγικά που ζούσανε με τη γιαγιά μου, από τα παιχνίδια που κάναμε στην αυλή και τις πλάκες του...

Μαυρίζω. 'Ομως μέσα στο μαύρο μου είμαι πολύ ευτυχισμένη που με μεγάλωσαν τέτοιοι άνθρωποι...που ποτέ δεν θα τους ξεπεράσω και που πάντα θα νιώθω οτι είναι δίπλα μου και με προσέχουν κι εγώ είμαι ακόμα 10 χρονών, όπως τότε που έπεφτα από το ποδήλατο και μου έβαζαν "κόκκινο" στις πληγές.

Τι έγινε ρε κοπελιά; Ακόμα να συνέλθουμε από τις χθεσινοβραδυνές μπυρίτσες και παραληρούμε;

Δεν πας για ύπνο λέω 'γω που μας θύμησες τα χρόνια μας βραδιάτικο; Θα μας πάρουν χαμπάρι, τσάμπα οι πλαστικές και τα μπότοξ! Άσε που μετά από τόση συγκίνηση, οι σακούλες των ματιών φτάσανε στα γόνατα!

Τιιι; Δε νυστάζεις; Δεν έχει τέτοια...στο κρεβάτι γρήγορα. Όχι τίποτ' άλλο αλλά εσύ είσαι ικανή να πεις και την ηλικία μας σιγά σιγά!

Άντεεε ύπνο είπα!

Οδηγείες προς..ναυτιλομένους

Τέρμα τα ψέμματα! Την Κυριακή που έρχεται, τέτοια ώρα θα είμαι παντρεμένη και θα ετοιμάζω τις βαλίτσες μου για τον "τρεις βδομάδες" του μέλιτος!

Αφού ενδώσαμε στην επιθυμία των γονιών μας να κάνουμε θρησκευτικό γάμο, να χαρούν κι αυτοί λιγάκι, είπαμε να ακολουθήσουμε και όλα τα υπόλοιπα που επιβάλλει η παράδοση. Όχι όχι, κρεβάτι δεν θα κάνουμε, μπάτσελορ όμως..; Σάουερ για τις γυναίκες!

Το μπάτσελορ, όλοι ξέρουμε τι είναι. Μαζεύονται οι φίλοι του γαμπρού την παραμονή του γάμου και τον βγάζουν στα μπουζούκια, σε στριπτιτζάδικα στην χειρότερη περίπτωση, για να ζήσει την τελευταία νύχτα της ελευθερίας του! Ο λ. όμως δεν είναι τέτοιος τύπος..άλλωστε σε ποιά μπουζούκια παίζουν Ντίκουϊντ και Νικ Γουόρεν (ελεκτρόνικα). Έτσι λοιπόν αποφάσισε να μείνει στο σπίτι και...να βγώ εγώ!!

Αφού συμβουλεύτηκα το μπέστ σέλλερ "Γάμος" του σερ Ζαμπούνη, που προτείνει το μπάτσελορ να γίνεται όχι την παραμονή αλλά λίγες μέρες πρίν τον γάμο για να μην φαίνονται οι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια, να μην κουτουλάς την ώρα που ο παππάς ψέλνει και να μην χορεψεις τσιφτετέλι την ώρα του Ησαία ...βγήκα χθες. Μια εβδομάδα πριν, τι διάολο, να προλάβω να ξεκουραστώ!

Ξεκινήσαμε λοιπόν 5 κορίτσια με μουσική παιδεία Cure, Depece Mode, Class, Specials, Iggy Pop, Sex Pistols...να πάμε στα μπουζούκια! Γιατί ή θα είσαι τζάγκουρας ή όχι! Και ναί, διαλέξαμε το καλύτερο σχήμα:

Καραφώτης (μωρέ ποιόν μου θυμίζει;)

Μαρτάκης

(ντούμπλ φάς ταλέντο,

και μοντέλο και φωνή)

Ειρήνη Μερκούρη

(κι από φωνή ...κουκλάρα)

Πρώτα βγήκαν οι "βοηθητικές" (όχι ρόδες) τραγουδίστριες και είπαν τα μισά τραγούδια της γιουροβίζιον! Έτσι ενημερωθήκαμε γιατί δεν είχαμε μια ολοκληρωμένη άποψη γι' αυτά και καταλάβαμε ότι το Καλομοιράκι αδικήθηκε αλλά βγήκε πρώτο στις καρδιές μας...(τι; κάπου το έχετε ξανακούσει αυτό; αποκλείεται!)

Μετά βγήκαν κάποιες άλλες βοηθητικές, χόρεψαν και τραγούδησαν, μάλλον τραγούδησαν δηλαδή, γιατί δεν πιάσαμε λέξη από τα λόγια ανάμεσα στα αγκομαχητά των χορευτικών τους.

Ξαφνικά η πίστα γέμισε ξανθές..!

- Ααααχ λες να είναι η Πέγκυ Ζήνα;

- Όχι ρε, δε νομίζω!

Ήταν ένας διάλογος μεταξύ δύο φιλενάδων μου, αλλά δεν ήξερα την απάντηση κι έκανα ότι δεν άκουσα!

Η μια δε, από τις ξανθιές πρέπει να ήταν μακρινή ξαδέρφη της Σακίρα αν κρίνω από τα κουνήματα των γοφών...

Τα γαρίφαλα έπεφταν βροχή από κάτι (συγγνώμη για την έκφραση) πουρά που καθόντουσαν στα πρώτα τραπέζια με συντροφιά νεαρών υπάρξεων που είχαν ξεχάσει απ' τη βιασύνη τους να βάλουν τις φούστες τους και σε κάθε γνωστό (γι' αυτές) σουξέ σαλτέρναν στα τραπέζια και τσιφτετελιάζονταν (τι λέγειν..) και μας έδειχναν τις προτιμήσεις τους στα εσώρουχα!

Όπα, να και ο Μαρτάκης, κοστουμιά αλητεία, με ανοιχτό πουκάμισο να φαίνεται το στήθος και παντελόνι κολλητό για να αναδεικνύει τα οπίσθια, που δεν παρέλειπε να μας τα γυρνάει μεσ' τα μούτρα σε κάθε δεύτερο ρεφρέν!

Είπε κάτι παλιά τραγουδάκια, κουνηθήκαμε λιγάκι αλλά μόλις άναψε το κέφι..τσούπ να σου η κυρία Μερκούρη. Κατέβηκε από το ταβάνι του κέντρου πάνω σε πια πλατφόρμα, γιατί μάλλον την πονάγαν τα 20ποντα τακούνια που φορούσε!

Χάλασε το κέφι αυτομάτως, δεν ξέραμε κανένα τραγούδι απ' αυτά που έλεγε...

Ήπιαμε ένα μπουκάλι ουίσκι για να πνίξουμε τον καημό της αμάθειας μας στο σύγχρονο λαϊκό τραγούδι και βγήκε ο Καραφώτης!

Τρόμαξα, νόμιζα οτι είχα περάσει το όριο ταχύτητας και ήρθε να με γράψει! Μπάτσος φτυστός!

Όχι δεν έφταιγε το ουίσκι που είχα παραισθήσεις αλλά η φάτσα του τραγουδιστή!

Να μην σας τα πολυλογώ, δείξαμε μεγάλη υπομονή και περιμέναμε μπας και ακούσουμε κανένα γνωστό τραγούδι... τζίφος!

Φύγαμε, αφού πληρώσαμε 180.00 ευρώ και βγήκαμε στη παραλιακή για να γυρίσουμε σπίτια μας!

4 η ώρα το πρωί, που πήγαιναν όλοι αυτοί ρε παιδιά;;; Για ξώβεργες;

Μετά από 2 ολόκληρες ώρες, έφτασα από τη Γλυφάδα στο Π. Φάληρο!!!

Καλύτερα να πήγαινα στη Βέροια για ραβανί!

Στις 6 ήμουνα στο κρεβάτι μου...μετά από ένα καταπληκτικό μπάτσελορ που κατέληξε σάουερ ή για την ακρίβεια.. σκωτσέζικο ντούζ!

Να ζήσει η νύφη κι ο γαμπρός!

Αγαπημένο

Benoît Charest - Les Triplettes de Belleville