Η γειτονιά μου (βόλιουμ τού)

(εδώ το βόλιουμ ουάν).. φυσικά η γειτονιά μου έχει πολλά νούμερα (ναι παιδιά... εκτός από μένα έχει κι άλλαα..)!

Ας πιάσουμε λοιπόν την μπροστινή πλευρά της πολυκατοικίας μας! Στηηην μπροστινή πλευρά, μένει ο διαχειριστής μας!

Εξαιρετικός άνθρωπος και γνώστης των πάντων! Δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει άνθρωπος έξω από την αυλή του και να μην ξέρει την ακριβή ώρα αναχώρησης, άφιξης και του λόγου που βγήκε από το σπίτι του!

Καθαρίζει όλη μέρα την αυλή του, για να έχει και καλύτερη πρόσβαση στον δρόμο.. μέσα από το σαλόνι του χάνει λεπτομέρειες. Όταν καθαρίσει τον δικό του κήπο, έρχεται και στον δικό μας ... όχι μόνο για να μας δείξει ότι είμαστε ανεπρόκοποι κι αφήνουμε τα ξεραμένα φύλλα να μας πνίξουν, αλλά και να κατασκοπεύσει μέσα από τις πορτοκαλί μας κουρτίνες!

Ευτυχώς έχουμε φροντίσει να είναι διπλή στρώση όπως ο μουσακάς... οι κουρτίνες μας ντε! Αφού σκάσει από το κακό του που δεν μπορεί να δει τίποτα, κάνει άρπα κόλα καθάρισμα των φύλλων, παίρνει και τη σκούπα μας, την κάνει σύχριστη (έχω αλλάξει 3 σκούπες από πέρσι και να φανταστείτε οτι δεν έχω σκουπίσει ούτε μια φορά!) και πάει για ψώνια στο γειτονικό μίνι μάρκετ όπου μαθαίνει και τα νέα της παρακάτω γειτονιάς!

Το μίνι μάρκετ, το έχει μια κυρία που μένει πάνω από το διαμέρισμα του διαχειριστή! Φαίνεται πολύ συμπαθητική αλλά αν ακούσετε τι λέει το στόμα της κάθε φορά που τσακώνεται με τον άντρα της... θα κοκκινίσει και η πλάτη σας!

Και περνάμε στο δίπλα διαμέρισμα, που το είχε μια κυρία κολαούζο! Αααχ... τώρα δεν είναι σωστό να μιλάω έτσι γι' αυτήν ...γιατί πέθανε τον χειμώνα αλλά ήταν κολαούζο πως να το κάνουμε! Όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη ΚΑΙ αυτοκαλιόταν (μα τι λέξηη..) και φυσικά για να μην παρεξηγηθείς αναγκαζόσουν να την καλέσεις! Το σπίτι λοιπόν το άφησε σε μια ζάμπλουτη ανιψιά της που μας έχει πρήξει τον γκιώνη*!

Η κυρία λοιπόν, έχει βαλθεί να κάνει το σπίτι (ένα δυάρι είναι μη νομίζετε..) παλατάκι! Το έχει γκρεμίσει όλο και φυσικά επακόλουθο είναι να ξυπνάμε κάθε μέρα αλλά και τα Σαββατοκύριακα από τα χαράματα που έρχονται τα μαστόρια και κοπανάνε τοίχους και μπήγουν τρυπάνια στα ταβάνια! Άσε δε, που η πολυκατοικία έχει πήξει στη σκόνη και όταν ανοίγεις την πόρτα σου να βγεις στον διάδρομο νομίζεις οτι θα δεις τη Σιγκούρνι Γουίβερ αγκαλιά με τον γορίλα. Όταν καταφέρεις και βγεις από την ομίχλη, χρειάζεσαι πάλι ένα καλό μπάνιο για να μη μοιάζεις με τον μάστρο-Χρήστο τον σοβατζή!

Ααααμ το άλλο; Που το πας το άλλο; Που έχουν φέρει ένα κοντέινερ απ' έξω λες και θα γκρέμιζαν τους δίδυμους πύργους και έχει πιάσει 5 θέσεις πάρκινγκ και βλαστημάμε όλοι μέχρι να βρούμε που θα αφήσουμε τ' αμάξι μας;

Άλλοι έξυπνοι οι υπόλοιποι της γειτονιάς, που βλέπουν κοντέινερ κι αντί να πετάξουν τα σκουπίδια τους κανονικά στον κάδο, που περνάει κάθε μέρα το σκουπιδιάρικο και τα παίρνει, τα πετάνε μέσα εκεί, που κανείς δεν ξέρει πότε θα ‘ρθουν να το ρημαδοπάρουν και να ησυχάσουμε και βρωμοκοπάει ο τόπος! Θα κολλήσουμε τη γρίπη των χοίρων ρεεεε!

Ουφ... μια στάση βρε παιδιά να πιω λίγο νερό και συνεχίζω...

Στο ισόγειο δίπλα από τον Πουαρώ της πολυκατοικίας (τον διαχειριστή.. σας θέλω να είσαστε γάτες!) μένει μια κοπέλα που ούτε που ακούγεται... μέχρι να βάλει μπροστά την μηχανή 3.οοο κυβικών που έχει απ' έξω και να μαρσάρει μέχρι να ζεσταθεί! Κατά τα άλλα είναι γαμώ τα παιδιά!

Απέναντι, υπάρχει ένα πέτρινο παραμυθένιο σπιτάκι που οι ιδιοκτήτες δεν είναι και τόσο παραμυθένιοι κι αν κατά λάθος παρκάρεις το αμάξι σου ένα χιλιοστό μπροστά στο πάρκινγκ τους, βγαίνουν έξω το βράδυ και σου σκάνε τα λάστιχα! Ακούς; Ακούω να λες! Φταίει ο άλλος μετά να μπει και να του ξεριζώσει όλα τα μανιταροφανάρια (ρεζίλι μας έχει κάνει..) από τον κήπο του και τη Χιονάτη με τους 7 νάνους; Η κυρία δε του σπιτιού, μια τσουρόγρια, που νομίζει οτι είναι η Γκιζέλα Ντάλι στα νιάτα της και μου φοράει κάτι κολλητά τζιν που τα βγάζει με εγχείρηση μάλλον μετά και κάτι ξώβυζα μπλουζάκια, κοτσάρει κι ένα λουλούδι στο μαλλί και είναι έτοιμη για τσάρκα! Φυσικά δεν τολμάς να την κοιτάξεις... το βλέμμα της δηλητήριο! Σιγά κυρά ντίβα μας!

Ο άντρας της, ο γνωστός κρεμανταλάς με τα γκρι υφασμάτινα παντελονάκια και τα άσπρα πουκαμισάκια λες και ήταν εισπράκτορας λεωφορείου κι έχει μείνει σ' εκείνη την εποχή, έχει το ίδιο θανατηφόρο ύφος!

Στην ακριβώς απέναντι, δηλαδή δίπλα στην δική μας αλλά από την δεξιά πλευρά (σας πάω ζιγκ ζαγκ για να μη βαριέστε!), μένουν στο ισόγειο μιας 8όροφης πολυκατοικίας, κάτι ξένοι που δεν έχω προσδιορίσει από που ακριβώς είναι, αλλά το πιο πιθανό να προέρχονται από το ανατολικό μπλοκ, γιατί είναι πολύ χαρούμενοι άνθρωποι! Όλη μέρα μαζεύονται 40 άτομα και πίνουν βότκες, τρώνε μεζέδες, γελάνε και μιλάνε φωναχτά! Ζωντανοί άνθρωποι βρε παιδί μου!

Δυο πολυκατοικίες παρακάτω από τ' αριστερά, μένει μια κυριούλα... πω πω πω..! Ναι, έτσι ακριβώς!

Αυτή νομίζει οτι είναι γιατρός χωρίς σύνορα και έχει βαλθεί να σώσει όλες τις γάτες της γειτονιάς από την πανούκλα! Όλη την ώρα είναι στο φαρμακείο (α, να μην ξεχάσω να σας πω για τον φαρμακοποιό!) και αγοράζει αντιβιώσεις, χάπια, σύριγγες και μετά που τη χάνεις που τη βρίσκεις να κυνηγάει γάτες κάτω από τα αυτοκίνητα, να τους χώσει τη βελόνα στον κώλο! Εννοείται οτι αν της πεις αν είδε τη γάτα σου και της την περιγράψεις, η απάντηση θα είναι "Α, ναι, την είδα, την είχε πατήσει ένα αυτοκίνητο!" Απίστευτο!

Ο Φαρμακοποιός της γειτονιάς!

Ναι ναι, με κεφαλαίο "φι", γιατί είναι "Ο" φαρμακοποιός! Όλη μέρα πίνει κοκα κόλα. Το φαρμακείο νομίζεις οτι την έχει γλυτώσει από βομβαρδισμό! Οτι έμεινε από την άλωση της Κωνσταντινούπολης! Τα κουτιά με τα φάρμακα πίσω από τα γυάλινα ντουλάπια, είναι λίμπα! Δεν είναι τίποτα στο σωστό μέρος και όταν ανοίγει ένα ντουλάπι για να σου δώσει αυτό που του ζήτησες (αν το πετύχει δηλαδή), πέφτουν άλλα τρία κουτιά, που τα ξαναπετάει μέσα και με σβέλτες κινήσεις κλείνει το ντουλάπι για να μην του ξανάρθουν στο κεφάλι!

Όταν επιστρέψει στο ταμείο με το πολυπόθητο φάρμακο, φυσάει την 2 δάχτυλα σκόνη που έχει πάνω το κουτί, στα μούτρα σου και ανοίγει τον τόμο με τις τιμές των φαρμάκων για να δει πόσο κάνει!

Εκεί χρειάζεσαι λίγη υπομονή... δεν έχει κομπιούτερ, είναι παραδοσιακός τύπος! Μετά από κάνα τέταρτο, σου ανακοινώνει την τιμή και αν όλα πάνε καλά κι έχεις ψιλά να του δώσεις και όχι 50ευρω, πας σπίτι σου με το πολύ πιθανόν ληγμένο σου φάρμακο! Αλλιώς, σε στέλνει να κάνεις ψιλά και σε φορτώνει και με τα δικά του 50ευρα να του τα χαλάσεις! Έχει μια πάρα πολύ αστεία και δυνατή φωνή και είναι πολύ παράξενος! Όλοι όμως στη γειτονιά τον συμπαθούν!

Ξαναγυρνώντας στον δρόμο μας, λίγο παρακάτω από το σπίτι μας είναι ένα προποτζίδικο! Αυτός ο τύπος ρε παιδιά, να μη σου έχει γελάσει ποτέ! Να μη σου έχει ευχηθεί ποτέ καλή τύχη στο Τζόκερ που ρίχνεις! Ένας αλογομούρης άλλο πράμα! Γι' αυτό δε μου κάθεται το Τζόκερ.. τον γρουσούζη! Άμα δεν του γελάσεις του δελτίου όπως ο Κωνσταντάρας στη χαρτοπαίχτρα, πως θα κερδίσει το ρημάδι, που είναι σα να βλέπω τον Γιαννάκη τον Μπάμια όταν του το δίνω για να το περάσει από το μηχάνημα; Φτου!

Η περιπτερού λίγο παρακάτω είναι εξαιρετική κυρία! Πολύ εξυπηρετική κι ευγενική, πάντα με το χαμόγελο!

Αλλά η άλλη στην άλλη γωνία είναι λες και της έχεις σκοτώσει τη μάνα! άπαπαα.. Έχει πάρει κι ένα κοριτσάκι και το εκπαιδεύει για το καλοκαίρι και το έχει πρήξει το καημένο! Όλη την ώρα της κάνει παρατηρήσεις και της φωνάζει! Δεν ξαναψώνισα ποτέ από 'κει! Έχουμε κι ένα κούτελο στην εργατική τάξη κύριε! Πάω και ψωνίζω από το άλλο περίπτερο και μετά περνάω επιδεικτικά από μπροστά της για να σκάσει! Είμαι κι εγώ μια σουρπουίτσα..! Αλλά θέλει αγώνα για να πέσει το κεφάλαιο (και να διαβαστεί επίσης... αυτό του Μαρξ!)!

Αχ, πιάστηκαν τα δαχτυλάκια μου τόσην ώρα τσίκι τσίκι στο κομπιούτερ... θα πάω να κάνω ένα μανικιούρ στην καινούρια μανικιουρίστα που άνοιξε εδώ δίπλα! ...μμμ από αύριο θα ξέρω κι άλλα πικάντικα κοτσομπολιά! α...δε σας είπα...γκντούπ**

* (ιδιωματική έκφραση/μου έπρηξες τον γκιώνη/γκιώνης. πουλί της άγριας φύσης/ παρεμφερής έκφραση του "μας τα έκανες αερόστατα", μόνο που αναφέρεται στο μεσαίο μέλος της τριάδας)

** τι εξήγηση θέτε δηλαδή σ' αυτό τώρα; μμμ... μπορεί να έπεσα από την καρέκλα, μπορεί απλώς να λιποθύμησα πάνω στο πληκτρολόγιο, μπορεί να ήρθε κάνας γείτονας από πίσω και να μου άναψε μια με κάνα τηγάνι, μπορεί και να πέθανα από βαρεμάρα... αλλά σ' αυτή την περίπτωση δεν θα ήταν ίδιος ο ήχος ε;

υ.γ. αργούν οι διακοπές ρε παιδιά;

Η γειτονιά μου

Εμπνευσμένη από το ποστ του Master of the universe, αποφάσισα να σας μιλήσω για την μοναδική μου γειτονιά!

Πάρτε μια μπυρίτσα.. ή μάλλον καλύτερα ένα κι ροαγιάλ γιατί είμαστε κι αριστοκρατική γειτονιά (έτσι λένε οι άλλοι τουλάχιστον, γιατί άμα ανοίξω εγώ το στόμα μου...) και καθίστε να απολαύσετε το πόσο ωραία τα περνάμε εμείς εδώ!

Θα αρχίσω από το σούπερ μάρκετ μας. Στοοο σούπερ μάρκετ μας, γυαλίζουν τα φρούτα λες κι είσαι σε φρουταγορά στο Παρίσι δίπλα στο Λούβρο, ξεσκονίζουν τις πατάτες από τα χώματα για να μπορούν οι κυρίες να τις πιάνουν, κλείνουν τις τοματούλες σε σελοφάν για να διατηρηθούν φρέσκιες κι αυτές ασφυκτιούν από την έλλειψη οξυγόνου (έχω ακούσει πολλές φορές φωνές από τον πάγκο των σαλατικών να με παρακαλάνε να κάνω μια τρυπίτσα στο σελοφάν..).. και άλλα τέτοια.

Για να μην συζητήσω φυσικά οτι δεν βρίσκεις ποτέ τα απαραίτητα, αλλά μπορείς να βρεις μαρμελάδα από τα Ιμαλάια και ντιζόν από το καλύτερο μοναστήρι της Γαλλίας κατευθείαν (καλέ.. οι καλόγεροι την ανακάλυψαν αυτή τη ντιζόν... δε θυμάστε τη διαφήμιση;). Σάλτσες κινέζικες και σως ταρτάρ, τουρσί καναρίνι και πατέ παγωνιού... θα βρεις σίγουρα, αλλά αν πας για σάλτσα κύκνος.. καλύτερα να μην το ξεστομίσεις! Ακόμα και οι ταμίες σε κοιτάνε με ύφος 40 καρδιναλίων λες και τους σκότωσες τη μάνα! Παίρνεις λοιπόν το πατέ παγωνιού σου και παριστάνεις οτι τη σάλτσα στη ζήτησε η υπηρέτρια σου για να φτιάξει κοκκινιστό μοσχάρι για τη γάτα σου!

Και περνάμε τώρα στη διαδρομή για το σπίτι! Στηηηη διαδρομή για το σπίτι, βλέπεις παρκαρισμένα τζιπ στα πεζοδρόμια, αφού οι πεζοί πια είναι ελάχιστοι, αφού δεν υπάρχουν και πεζοδρόμια..., αυτοκίνητα των 40 εκ. ευρών διπλοπαρκαρισμένα άτσαλα σε γωνίες που τα κλαίει η μάνα τους, προχτές είδα και μια κόκκινη φεράρι και μυστικές αστυνομίες που φυλάνε πρώην υπουργούς που τους κάνουν τρομοκρατικές επιθέσεις με κατσαρόλες από ακάλυπτους!

Παρένθεση: Αυτή η τρομοκρατική επίθεση ήταν πολύ αστεία. Αν σκεφτείς οτι φυλάνε την πολυκατοικία μόνο από μπροστά οπου υπάρχει και κουβούκλιο με ειδικό φρουρό και σε κάθε γωνία είναι πιτσιρικάδες μυστικοί μέσα σε αυτοκίνητα με διαλυμένους αριθμούς κυκλοφορίας και αυτοκόλλητα "προσοχή, μωρό στο αυτοκίνητο" (ε, τι μυστικοί θα ήταν..).. αλλά ο ακάλυπτος στην πίσω μεριά της πολυκατοικίας .. είναι εντελώς ακάλυπτος! Λες κι οι τρομοκράτες θα μπουν από την κύρια είσοδο και θα χτυπήσουν και το κουδούνι! Α ρε αθάνατη Ελληνική αστυνομία!! Αλλά ας αφήσουμε τώρα την αστυνομία να κάνει (κααααλά) τη δουλειά της κι ας προχωρήσουμε παρακάτω! Κλείνει η παρένθεση.

Φτάνουμε στην πολυκατοικία που μένουμε! Μια πολυκατοικία που από ότι φημολογείται, την βρήκαν σε κάτι ανασκαφές για αρχαία, τους φάνηκε γερή και είπαν να την διατηρήσουν! Πρέπει να χρονολογείται γύρω στη δεκαετία του '20 και πολύ γερή κατασκευή! Γύρω της, φυτρωμένα καινούργια κτίσματα τελευταίου ντιζάιν και αρχιτεκτονικής, της κρύβουν ότι ακτίνα ήλιου θα μπορούσε να περάσει! Άσε που χρειάζεσαι δορυφορική για να πιάσεις σήμα και να παρακολουθήσεις κάνα ντοκυμαντέρ στην ΕΤ3 (δεν πιάνει άλλα κανάλια..).

Στον πρώτο όροφο της τριόροφης πολυκατοικίας μας και πάνω από μας ακριβώς, μένει ένας φοιτητής που δεν πατάει ποτέ στο σπίτι του κι ευτυχώς απ' αυτή την άποψη είμαστε ευχαριστημένοι, αν σκεφτεί κανείς οτι είναι φοιτητής πιάνου!

Στον αμέσως από πάνω όροφο, μένει μια μουλάρα με τις κόρες της που κάθε μέρα μου πλένει την τέντα με τα βρωμόνερα που πετάει από τα λουλούδια της, λερώνει τον κήπο με τα αποφάγια της (τάχαμου ταΐζει τις γάτες... με κέικ και καρπούζια..), κουρεύεται και πετάει τα μαλλιά της και άλλα τέτοια όμορφα! Τελευταία φορά, μάζεψα ότι είχε ρίξει και της τα πήγα στην πόρτα της...της τα άδειασα στο χαλάκι και ψιλοηρέμησε από τότε. Τώρα πετάει μόνο νερά! Για να μη σχολιάσω οτι το μπαλκόνι της είναι γεμάτο με ντουλάπες και κούτες σκεπασμένες με σεντόνια κι από την απέναντι πολυκατοικία της κάνουν διαρκώς παρατηρήσεις να μαζέψει το τσαντίρι της γιατί θα της φέρουν την αστυνομία! Ουφ.. πότε θα βγω στην αυλή μου και θα ξεκολλήσει το μπαλκόνι της από το βάρος και θα μου 'ρθει στο κεφάλι... δεν το ξέρω!

Τέλος πάντων!

Αααακριβώς λοιπόν στην διπλανή πολυκατοικία, που διαθέτει πάνω από 3.000 διαμερίσματα, μένει μια ωραιότατη οικογένεια με τρομερές μουσικές ανησυχίες!

Η μάνα τραγουδάει καθημερινά... ή μήπως να πως καθηβραδυνά (ακόμα να με πάρει ο Μπαμπινιώτης) και συγκεκριμένα μετά τις 12 το βράδυ... ντουέτο με τον γιο της και σηκώνουν όλη τη γειτονιά στο πόδι! Ναι, όταν λέω τραγουδάνε, εννοώ οτι τσουρομαδιούνται κι εμείς ακούμε όλα τα οικογενειακά τους! Η κόρη είναι ήσυχη προς το παρόν, αλλά πόσο θα αντέξει το κοριτσάκι;

Το χειρότερο όμως είναι όταν αυτή η μάνα μερακλώνει πραγματικά! Έχει 2 cd τα οποία μου χτυπάνε κατευθείαν στο νευρικό μου σύστημα και γίνομαι λυκάνθρωπος σε χρόνο μηδέν! Το ένα μάλιστα είναι το αγαπημένο της και το ακούμε πιο πολύ. Αλεξίου κυρίες και κύριοι... που έτσι κι αλλιώς μου τη δίνει η φάτσα της και το τουπέ της.. τώρα μου τη δίνει και η φωνή της αφού είμαι αναγκασμένη να ακούω σχεδόν καθημερινά το ΙΔΙΟ cd και πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να σιγοτραγουδάει το "..φλούδες μανταρίνι" και μου 'ρχεται να ξεριζώσω τη μανταρινιά που έχουμε στην αυλή! Βάζει το κασετόφωνο (έχω υποψίες από την ποιότητα του ήχου, οτι είναι κασσέτα τελικά!) στη διαπασών και τραγουδάει κιόλας! Εν το μεταξύ, ρίχνει και μια ηλεκτρική σκούπα, πλένει και κάνα πιάτο, μη βρωμίσει κιόλας! Τα μπαλκόνια τα πλένει στις 2 το βράδυ και σηκώνομαι που σηκώνομαι κάθε 5 λεπτά για τουαλέτα (είμαι πολύ γριά), ώρες είναι να κατουρηθώ και πάνω μου καμιά ώρα! Αφού έχω σκεφτεί να κοιμάμαι στην τουαλέτα και να σηκώνομαι που και που να ρίχνω κάναν 5 λεπτο ύπνο και στο κρεβάτι μας!

Τοοοο δεύτερο cd είναι οι Abba! Δεν άντεξα που δεν άντεξα το μουσικοχορευτικό του Μάμα μία και όσο είδα, το είδα στο mute, μου ήρθε και η κατάρα του Φαραώ να το ακούω κάθε βράδυ! Ναι, μετά την Αλεξίου που είναι απογευματινή, ακολουθούν οι Abba ... κάτι σαν τις ντισκοτέκ που άρχιζε το πρόγραμμα!

Ένα βράδυ έφυγα από το σπίτι, να πάω μια βόλτα μέχρι να τελειώσει το καταραμένο cd και κατέληξα να κοιτάζω βιτρίνες με καμπάνες και πουκάμισα με τεράστιους γιακάδες και στρας! Ααααααααααα...!

Μια μέρα λοιπόν, που είχα άδεια, για να την εκδικηθώ, άνοιξα όλα τα παράθυρα του σπιτιού μου, έβαλα ντόλμπυ σαράουντ (λέμε τώρα..) έναν Μότσαρντ και της έκανα τα νεύρα κρόσια! Βγήκε στο μπαλκόνι και φώναζε στο τηλέφωνο "Κάποιος έχει βάλει κλασική μουσική και μου έχει σπάσει τα νεύρα όλη μέρα". Ναι, είχα βάλει το ίδιο cd από το πρωί στις 9.00 μέχρι τις 2.00 που κοντεύει η ώρα κοινής ησυχίας, έκανα τις δουλειές μου, τα ψώνια μου και μόλις επέστρεψα... είχε λαλήσει η κυρία! χΑ! Για να δεις κυρά μου οτι έχουμε κι εμείς όπλα. Την επόμενη φορά θα της βάλω LTJ Bukem (αγαπημένος dj του Λου!) να δει τι έχει να περάσει!

Είναι κι ένας που μένει από πάνω της και για να μιλήσει στο τηλέφωνο, βγαίνει πάντα στο μπαλκόνι! Έχω μάθει όλα τα νέα της γειτονιάς! Χθες που τον είδα στο δρόμο, τον ρώτησα τι κάνει ο φίλος του ο Νίκος κι αν την κατάφερε την πιτσιρίκα που γυρόφερνε τόσο καιρό, αλλά με κοίταξε με ένα τρομαγμένο βλέμμα κι άλλαξε πεζοδρόμιο! Πρέπει να έχει φοβηθεί το μάτι του από την εποχή των υποκλοπών της βόνταφον, δεν εξηγείται διαφορετικά!

Ο διπλανός δε, αυτουνού (με τον φίλο τον Νίκο που γυρόφερνε την πιτσιρίκα ντε..) έχει μέρα νύχτα ανοιχτό το αιρ κοντίσιον! Θα είναι φαίνεται φλογερός άντρας... αν εξαιρέσεις το οτι είναι 100 χρονών πάνω κάτω.. Και ξέρετε, το μηχάνημα του (το αιρ κοντίσιον βρε πονηρά παιδιά.. τι άλλο) πρέπει να είναι από τα πρώτα που βγήκαν γιατί κάνει έναν θόρυβο λες και περνάει νταλίκα! Πρωτοπόρος ο παππούς, πήρε το κλιματιστικό από τους πρώτους στη γειτονιά!

Πάνω απ' αυτόν μένει μια πολύ ευγενική κυρία με έναν σκύλο, που κάθε πρωί κι αφού τσεκάρει οτι όλοι οι από κάτω της έχουν απλώσει την μπουγάδα τους στο μπαλκόνι, βγαίνει και τινάζει τη φλοκάτη που κοιμάται ο σκύλος της!

Τότε να δείτε τι γίνεται! Έχετε πάει ποτέ σε όπερα που τσιρίζουν όλοι μαζί κι εσύ ξυπνάς από τον γλυκό ύπνο που έχεις πάρει στην καρέκλα; Ε, κάπως έτσι!

"Μωρή, δεν καταλαβαίνεις οτι έχουμε απλώσει;"

"Τι θες, να δεις τον σκύλο σου στο φούρνο με πατάτες;"

"Θα ανέβω πάνω και θα σου τρίψω την φλοκάτη στη μούρη μωρή @#$%*%#$"

..και άλλα τέτοια που αρμόζουν στην καθώς πρέπει συνοικία μας!

Τι άλλο να σας πω... έχει βγει και σεντόνι το ποστ, θα βαρεθείτε και να το διαβάσετε.. θα είστε σε καμιά παραλία κι εγώ κάθομαι εδώ μόνη μου και γράφω τον πόνο μου...

Άντε, κάντε και μια βουτιά για μένα παλικάριαααα..!!!

Ας φάω ένα λουκουμάκι μπάς και μου περάσει η γκρίνια!

Τζακ Ποτ

Έχετε σκεφτεί τι θα κάνατε αν κερδίζατε το Λόττο, το Τζόκερ, το ΠΡΟΠΟ, το λαϊκό και το κρατικό λαχείο μαζί;

Καταρχήν θα είχατε έναν κώλο σαν την Ομόνοια, αλλά επειδή είμαι πολύ ευγενικό παιδί δεν θα το αναφέρω.

Κατά δεύτερον (ακόμα να με τηλεφωνήσει ο Μπαμπινιώτης να με συγχαρεί για τη γλώσσα μου... μόνο ο spy μπαίνει και αφήνει κάτι μπηχτές..) θα περνάγατε κάνα 2 μηνο στο Δαφνί μέχρι να στανιάρετε από το σοκ.

Κατά τρίτον, μπορεί να παθαίνατε χάρτ ατάκ (ε; ΚΑΙ αγγλικά!) και να τα παίρναν οι κληρονόμοι σας!

Εγώ πάλι, δεν ζητάω πολλά. Να, θέλω μόνο λίγα λεφτουδάκια για να χτίσω ένα σπιτάκι σ' ένα παραλιακό οικοπεδάκι στο βουνό που διαθέτει ο καλός μου και μια πισίνα 50x50 στην μικρή 50 στρέμματα αυλή με τους κρεμαστούς μου κήπους. Όχι, όχι, όχι για να κολυμπάω (μη μας ρίξει χαράτσι κι η εφορία τώρα που πήρε τα πάνω της), κανάλι για να ποτίζω τα αμπέλια θα είναι (τι, θα έχω κι αμπέλια;)!

Και ένα κελάρι τίγκα στα κρασιά (όχι σε βαρέλια πτωχοί, δεν είμαστε η ταβέρνα του Μανώλη που έπεσε μια τουφεκιά) κατευθείαν από τα Παρίσια και τις Ισπανίες! Ααααχ... θα έχω κι ένα ράντζο (κρεβάτι ντε.. απ' αυτά που ανοίγουν και κλείνουν... σιγά να μην είχα ολόκληρο ράντζο με άλογα και φοράδες στο κελάρι... θα μυρίζαν τα κρασιά κοπριά..) εκεί κάτω να την αράζω στη δροσιά και να κοπανάω τα κρασιά μου συνοδεία με τα γαλλικά μου τυριά... Τι, δεν θα έχω και τα τυράκια μου; Μου φαίνεται έχω καιρό να γράψω για φαγητό και ξεχάσατε οτι είμαι γκουρμέ!

Όσο για τη δουλειά, ούτε κουβέντα να την αφήσω.... θα τη βροντήξω κάτωωω!

Ντρρρρριιινννν!!!!

Αααχ.... και ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνο. Είναι το μπαλούν και μου λέει οτι είναι στον τέταρτο καφέ δίπλα στο κύμα και η θάλασσα του νησιού, της δροσίζει τα ποδαράκια, φάγανε και κάτι καλαμαράκια με σαλάτα και ξινομυζίθρα...

Πάει το όνειρο...κακούργα!

Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια...*

Δεν ξέρω γιατί, αλλά η γκρίνια είναι στο πετσί μου!

Εντάξει, προσπαθώ να είμαι θετική και ευδιάθετη, αλλά πως γίνεται αυτό όταν γυρνάς στο σπίτι και μόλις ανοίγεις την πόρτα νομίζεις οτι ταξίδεψες πίσω στον χρόνο με το όμνι (καλέ που τους θυμήθηκα τους ταξιδιώτες στον χρόνο; το βλέπατε;) και βρέθηκες στους στάβλους του Όθωνα;

Η αλήθεια είναι οτι το έχουμε παραμελίσει λίγο τελευταία το σπίτι μας... τόσο που ίσως θα ήταν καλύτερα να μετακομίσουμε από το να προσπαθήσουμε να το καθαρίσουμε! Σήμερα το πρωί έφτιαχνα το πρωινό μας και έτσι χωρίς σαγιονάρα που κυκλοφορούσα, πάτησα μπροστά από το νεροχύτη ...κι έμεινα εκεί! Το αριστερό μου πόδι είχε κολήσει με το πλακάκι... Έριξα λίγο νερό να το ξεκολλήσω και συνέχισα την πορεία μου! Ούτε λόγος να σκουπίσω το νερό... θα μουλιάσει και θα καθαρίσει κι αυτό που κόλαγε..

Φάγαμε το πρωινό μας και αφού φορτώσαμε τον νεροχύτη με το τελευταίο πρώην καθαρό πιάτο που μας είχε απομείνει, κάναμε τα μπάνια μας, παρφουμαριστήκαμε και πήγαμε για δουλειά! Αααα.. όλα κι όλα.. μοσχοβολάμε πάντα!

Δεν θα ήθελα να σχολιάσω τα άπλυτα που ξεχειλίζουν από το καλάθι, ούτε και τα ασιδέρωτα που κοντεύουν να ξεπεράσουν σε ύψος τον Γολγοθά (να μην πω το Έβερεστ... θα υπερβάλλω..).

Η κατάσταση μου είναι ανυπόφορη και παρόλο που ο καλός μου κάνει φιλότιμες προσπάθειες να συμμαζέψει το.. σπίτι.. όσο κυκλοφορώ εγώ μέσα σ' αυτό, θα γίνεται πάλι κώλος!

Εντάξει, το μπάνιο μας λάμπει... όχι που να το παινευτώ αλλά είμαι λίγο σιχασιάρα.. και φροντίζω για την υγιεινή μας!

Σήμερα αποφάσισα να κάνω δουλειές... βέβαια μέχρι να φτάσω σπίτι μπορεί και να το έχω μετανιώσει αλλά είναι μια καλή αρχή να πάρεις μια τόσο σοβαρή απόφαση!

Τουλάχιστον να μαζέψω τα κουκούτσια από το καρπούζι που έτρωγα χθες στο σαλόνι και τα έφτυνα στην τηλεόραση που μας έχει τρελλάνει στην επανάληψη!

Άντε, θα πλύνω και τα πιάτα για να μην τρώμε τις μπάμιες που μαγείρεψα από την κατσαρόλα.

Αυτό το χάουσκίπινγκ βρε παιδί μου.. δεν το είχα ποτέ! Πως σκατά τα κατάφερνε η μάνα μου, εργαζόμενη και με δυό παιδιά και το σπίτι έλαμπε.. δεν το κατάλαβα ποτέ! Αφού όταν ερχόντουσαν φίλες της στο σπίτι για καφέ, φόραγαν παντελόνι για να μην κοιτάμε στο μάρμαρο το βρακί τους!

Η αλήθεια είναι οτι έχω κι ένα θέμα με τα καθαριστικά τελευταία! Δεν μπορώ να μυρίζω τίποτα! Προχθές πήρα ένα Dettol με άρωμα πράσινο μήλο και έκανα λαμπίκος το μπάνιο... Φυσικά, όλη την υπόλοιπη μέρα τρίκλιζα λες κι είχα κοπανίσει ένα μπουκάλι ούζο με άρωμα πράσινου μήλου... αλλά το μπάνιο... άστραφτε!

Πρέπει να βρω καθαριστικά χωρίς μυρωδιά ή μια κοπέλα να καθαρίζει το σπίτι κι εγώ να πηγαίνω για καφέ!

Αυτό βέβαια δεν γίνεται από πολλές απόψεις. Πρώτον, δεν μου έρχεται να μου καθαρίζει άλλος το σπίτι... μου φαίνεται σα να είμαι καμιά λεφτού με υπηρετικό προσωπικό. Και δεύτερον, για να έρθει η κοπέλα να μου το καθαρίσει, πρέπει να έχω καλέσει πρώτα την πυροσβεστική να καθαρίσει τα χοντρά με την μάνικα. Ποιά γυναίκα νομίζετε οτι θα άντεχε μπροστά στη θέα του σπιτιού μου;

Εντάξει... το παραδέχομαι, είμαι λίγο υπερβολική.. όπως όλες οι νοικοκυρές άλλωστε (ψέματα λέω για να μην με περάσετε για εντελώς βρωμιάρα κι ανεπρόκοπη)!

Οκ, ας συνοψίσουμε. Πρέπει μόλις γυρίσω στο σπίτι να:

1. ξεσκονίσω

2. κάνω σκούπα

3. πλύνω πιάτα

4. αλλάξω σεντόνια

5. βάλω πλυντήριο

6. σφουγγαρίσω

7. τακτοποιήσω τα ρούχα μου

8. σιδερώσω

9. καταρεύσω..

θα προλάβω;

*εναλλακτικός και πιο ταιριαστός τίτλος θα ήταν το: "Βρώμα, βρώμα, βρώμα!"


Υ.Γ.1 Όποιος έχει πιο καθαρό σπίτι από μένα και δεν έχει φτάσει ποτέ σ' αυτό το σημείο... παρακαλώ να μην αφήσει σχόλιο... θα με υποχρέωνε!

Υ.Γ.2 βλέπω αυτό το ποστ να μένει ασχολίαστο!

Σήμερα το βλογ πενθεί...

...καλά ντε.. μην τρομάζετε.. Πάνε χρόνια (20/07/1973 μόλις 33 ετών.. νέο παληκάριιι..) που τον χάσαμε τον άνθρωπο αλλά δεν τον ξεχνάμε ποτέ!

Ο καλός μας φίλος και συμπάσχων (καλά... περιμένω τηλέφωνο από Μπαμπινιώτη για συγχαρητήρια) ΚΥΠ (με τελείες σε όλα τα γράμματα... μην τρομάζετε δεν είναι μυστικός πράκτορας.. είναι καλό παιδί!) έκανε ολόκληρη αφιέρωση σήμερα σ' αυτόν!

Περάστε παρακαλώ, και αφήστε ένα λέλουδο στη μνήμη του.

Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων και να θυμάστε... το καράτε πέθανε μαζί του!

Τι να μας πει ο Τσάκι Τσάν κι ο Ζαν Κλοντ Βαν Ντάμ (έχει εκεί ένα τροπικό όνομα και κάτι τρέχει!).

Πιτσιρίκα παρακαλούσα τους γονείς μου να με γράψουν καράτε, αλλά επειδή ήμουν πολύ επιθετικό και αντιδραστικό παιδί και δεν σήκωνα μύγα στο σπαθί μου (ναι είχα και σπαθί!) και πλάκωνα στο ξύλο όποιο παιδάκι μου κουνιόταν ή με κορόιδευε, φοβόντουσαν οι άνθρωποι μπας και σκοτώσω κανέναν συμμαθητή μου!

Έτσι κι εγώ πήρα όλες τις κασέτες (τότε) του Μπρούς Λι και ξεσήκωνα κινήσεις!

Έγινα ο φόβος και ο τρόμος του σχολείου κι όλοι μου μιλούσαν με το σεις και με το σας (τώρα έχω μαλακέψει λίγο, αλλά σκέφτομαι πολύ σοβαρά να ξαναρχίσω ...τις βιντεοκασέτες..)!

Ταυτόχρονα, παρακολουθούσα μαθήματα ενόργανης γυμναστικής, για να ρίξω στάχτη στα μάτια των γονιών μου, που σκέφτηκαν "επιτέλους το κοριτσάκι μας θα ακολουθήσει ένα άθλημα πιο ... θυλικό" αλλά στην πραγματικότητα το έκανα για να μάθω φλίκ φλάκ και να το συνδιάσω με τις γυριστές κλωτσιές στον αέρα!

Επιτέλους, είχα βρει το νόημα της ζωής σε ηλικία μόλις 5 χρονών!

Χρόνια αργότερα, τα έφτιαξα με ένα παιδί που μάθαινε Γουίν Τσούν. Νομίζω τότε μόνο εμείς οι δύο κι ο κινέζος δάσκαλος που του έκανε προπόνηση σε ένα υπόγειο στο Περιστέρι, ξέραμε τι ακριβώς είναι αυτό το πράγμα ! Το τι κράξιμο πρέπει να τρώγαμε από τους φίλους μας γι' αυτό.. δεν το συζητώ! Και λέω "πρέπει", γιατί κανείς δεν τολμούσε να χλευάσει μπροστά μας την πολεμική τέχνη του μέγα Μπρούς Λι, που ήταν τότε κάτι σαν Θεός μας...

Αυτή η σχέση φυσικά έφτασε γρήγορα στο τέλος αφού το μόνο που μας ενδιέφερε ήταν ποιός είναι ο καλύτερος μαθητής!

Πρόσφατα πέτυχα τον πρώην φίλο μου στην Πλάκα να κάνει διαλογισμό ανάμεσα σε έκπληκτους τουρίστες. Προσπαθώντας να κρύψω τη μπύρα που κρατούσα στο χέρι, τον προσπέρασα κοιτώντας αλλού χωρίς να σφυράω και γίνω αντιληπτή και ρεζιλευτώ που κατάντησα αλκοολική κοιλαρού* μετά από τόσες προπονήσεις! Έτσι απέφυγα και το χαρακίρι που του είχα υποσχεθεί οτι θα έκανα, αν άφηνα ποτέ τις κινέζικες πολεμικές τέχνες!

Τέλως πάντων, μ' αυτά και μ' αυτά, πάλι ξέφυγα από το θέμα!

Περάστε να δείτε λοιπόν το ποστ του αγαπητού φίλου ΚΥΠ, να μάθετε και καμιά πολεμική τέχνη γιατί εμείς σκουριάσαμε (από τις πολλές μπύρες θα είναι..).

再见
(μετάφραση: τα λέμε!)

*Να θυμηθώ να κάνω μήνυση στον blogger που μου έβγαλε ότι ήταν ορθογραφικό λάθος το "κοιλαρού" και όταν πάτησα πάνω στη μαρκαρισμένη λέξη... μου έβγαλε για σωστό ...το "κωλαρού"!!!! Είπαμε, έχω παχύνει.. αλλά να με πάρει στο ψιλό και ο blogger δεν το περίμενα! Έχε χάρη που δεν είμαι ευκίνητη όπως παλιά, αλλιώς θα τα έκανα γυαλιά καρφιά εδώ μέσα!