Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2008

Πίσω απ' τα σίδερα..

Πάτα πάνω στην εικόνα για να μπεις στη φυλακή... και εδώ για να δεις τα αιτήματα σου σαν φυλακισμένος!
...γιατί όλοι είμαστε υποψήφιοι τρόφιμοι!

update No2: Διαβάστε στην inco την απόφαση των κρατούμενων..
update (γι' αυτούς που φοβούνται να πατήσουν την εικόνα μήπως και μπούν φυλακή...διαβάστε απλώς τα παρακάτω)
Όχι στο Όνομά μας

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.
–Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08

“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”
- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.
Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά
417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.
Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων.
Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση - καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.
Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί
έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.
Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.
Aναδημοσίευση από το μπλογκ http://kratoumenoi.wordpress.com/.
Αν θέλετε να κάνετε κάτι ελάχιστο για συμπαράσταση στον αγώνα τον φυλακισμένων, αναδημοσιεύστε το παρακάτω κείμενο, την Πέμπτη 20 Νοεμβρίου 2008. Μπορείτε όσοι θέλετε να υπογράψετε
εδώ.
Τρίτη 18 Νοεμβρίου 2008

Απορία της ημέρας

Με την βροχή... ανάβουν οι μολότωφ;


Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2008

Μια παλιά ιστορία..*

Είναι Σάββατο πρωί, κάπου 6 χρόνια πιο πίσω (πως περνάνε τα άτιμα). Είμαι κουλουριασμένη στο κρεβάτι μου μετά από έναν άδοξο χωρισμό και αρνούμαι να σηκωθώ. Ακούω το τηλέφωνο στο βάθος αλλά δεν δίνω σημασία...δε με νοιάζει καν αν θα είναι "αυτός". Είμαι τόσο ράκος που δεν μπορώ ούτε να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου. Πίσω από τη μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου μου, η απαλή φωνούλα της μαμάς μου, μου ζητάει να σηκώσω το ακουστικό... της ζητάω χάρη να απαντήσει εκείνη και να πει οτι πέθανα. Το κάνει ... ίσως δεν είπε αυτό ακριβώς αλλά έδωσε στον άλλον να καταλάβει οτι δεν ήμουν σε θέση να μιλήσω.
Το απόγευμα της ίδιας μέρας, ο ξάδερφος μου ντυμένος γαμπρός, πέρασε να δει πως είμαι.
"Πως είσαι έτσι;" ρωτήσαμε κι οι δύο ταυτόχρονα μόλις κοιταχτήκαμε. Ούτε λόγος για μενα .. ήμουν λες κι είχα βγει από φέρετρο..χλωμή , με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια που είχαν μεταλλαχτεί σε κουμπότρυπες από το κλάμα.
Αλλά ο ξάδερφος; Γιατί ήταν ντυμένος έτσι; Πρώτη φορά τον έβλεπα τόσο όμορφο και λαμπερό.
"Παντρεύομαι σε δύο ώρες, το ξέχασες;"
"Τιιιιι....;" πέταξα τα σκεπάσματα και σηκώθηκα σαν την τρελλή από το κρεβάτι "ναι, το ξέχασα..μισό να ετοιμαστώ κι έφτασα!!!"
Δεν ξέρω πως τα κατάφερα αλλά σε μισή ωρίτσα είχα κάνει μπάνιο (όσοι με γνωρίζουν καλά, είναι σχεδόν βέβαιο οτι δεν θα με πιστέψουν αλλά είναι η αλήθεια), είχα φορέσει το μαύρο μου φουστάνι (αυτό που είχα για τους γάμους) κι ήμουν έτοιμη να συνοδεύσω τον αγαπημένο μου ξάδερφο στην εκκλησία.
Όλα πήγαν υπέροχα και μ' έκαναν να ξεχαστώ λιγάκι παρόλο που κάποιων η ζωή άρχιζε ενώ η δική μου είχε τελειώσει. Ναι, πίστευα οτι η δική μου είχε τελειώσει...
Η δεξίωση του γάμου όμως με διέψευσε. Ένα ωραίο παλικάρι έκατσε στο ίδιο τραπέζι με μένα και μου κανε και τα γλυκά μάτια (αμ πως)! Μου ζήτησε να χορέψουμε (μπλιάχ...τι άλλο θα γράψεις εδώ μέσα;) και μετά να φύγουμε μαζί (α, το συνεχίζεις βλέπω). Δέχτηκα να χορέψω αλλά όχι και να φύγω μαζί του (πάλι καλά... έχεις και λίγη τσίπα). Του υποσχέθηκα όμως πως την επόμενη μέρα θα βγαίναμε για καφέ (δεν άντεξες και πολύ βλέπω..).
Στις 12 το πρωί με πήρε τηλέφωνο, μου ζήτησε την διεύθυνση μου και καθώς προσπαθούσα να του εξηγήσω πως να έρθει, πήρα μια κοφτή κουβέντα "απλώς τη διεύθυνση". Το πρώτο σοκ! Εντάξει, σκέφτηκα, μπορεί να βιάζεται να με συναντήσει. Ήρθε να με πάρει με μια εντούρο μηχανάρα χωρίς πινακίδες (αλητεία), ξέρετε, αυτές που τις τρέχουν στα λασπουριά. Ουάου!
Τα πόδια μου κρεμόντουσαν καθώς σχίζαμε τον άνεμο της παραλιακής. Εγώ κρατιόμουν από τους πέτρινους κοιλιακούς του και ευχόμουν να φτάσουμε κάπου γιατί είχα πιαστεί ολόκληρη. Συναντηθήκαμε μ' ένα άλλο ζευγάρι (τι έγινε.. ραντεβού δε βγήκαμε; τι μου κουβάλησε και τους φίλους του;) σε μια παραλιακή καφετέρια. Με σύστησε σαν κοπέλα του (παρακαλώ;;;) και απολαύσαμε τον καφέ μας. Για την ακρίβεια, οι υπόλοιποι απόλαυσαν τον καφέ τους γιατί εγώ καθόμουν σ' αναμμένα κάρβουνα.. έπρεπε να διαλευκάνω την παρεξήγηση το συντομότερο, πριν μου πάρει μονόπετρο και ξοδευτεί ο άνθρωπος (τι κοπέλα σου χριστιανέ μου...πριν 5 ώρες γνωριστήκατε..και δεν έχετε φιληθεί ούτε καν σταυρωτά)!
Η παρέα κυλούσε όμορφα μέχρι που ανοίξαμε κουβέντα για το κράτος, τις πορείες, και τον ρόλο της αστυνομίας. Ο "δεσμός μου" άρχισε να υποστηρίζει την αστυνομία λέγοντας πόσο καλά κάνει τη δουλειά της και πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος που διατρέχουν τα όργανα της τάξεως και άλλες τέτοιες ανωμαλίες... "Χριστέ μου" σκέφτηκα "πέσαμε σε χουντικό.." Εγώ φυσικά είχα (και συνεχίζω να έχω) άλλη άποψη για την αστυνομία, τύπου οτι είναι όλοι τους διεφθαρμένοι και γουρούνια και κάνουν κατάχρηση εξουσίας, και εκεί που πρέπει είναι οι χειρότερες κότες και υποστήριξα την άποψη μου (το παραδέχομαι οτι είμαι λίγο απόλυτη μ' αυτό το επάγγελμα) μέχρι τελικής πτώσης! Τα μούτρα του στραβώσανε, χλόμιασε και έκοψε τη συζήτηση.
Στον δρόμο της επιστροφής τώρα, μου πρότεινε να πάμε να πάρουμε το αμάξι του να με γυρίσει σπίτι γιατί είχε αρχίσει να κάνει κρύο. Δέχτηκα αφού είχα γίνει παγωτό κασάτο στη μηχανή αλλά ήμουν και στα πρόθυρα καρδιακού επεισοδίου εξαιτίας της θανατηφόρας και εξαιρετικά επιδειξιομανούς οδήγησης του. Μου είπε να φροντίσω να μάθω τη διαδρομή γιατί θα έρχομαι συχνά απο 'δω και μπρος! Ενθουσιάστηκα με την αισιοδοξία του και δεν είπα κουβέντα (στην πραγματικότητα μου είχαν πέσει τα σαγόνια από το θράσος και την κτητικότητα του)! Φτάσαμε στο σπίτι του και περίμενα κάτω για να πάρει τα κλειδιά του αμαξιού. Στα 3 λεπτά αναμονής, πήρε το μάτι μου ένα παρκαρισμένο σπόρ κουπε έξτρα κατεβασμένο αυτοκίνητο, με καλογυαλισμένες ζάντες, μάσκες και αεροτομές και ευχήθηκα να μην ήταν δικό του. Έκανα λάθος!
Μπήκα δειλά δειλά μέσα και πρόσεξα οτι από τον καθρέφτη κρεμόταν ένα ροζ γουρουνάκι. "Α, τι γλυκούλι" ειπα για να σπάσω τον πάγο.

(Προσοχή: αν σε λένε αΚανΟΝΙστΗ ή beth.. μη διαβάσεις παρακάτω...μπορεί να σου κοστίσει την οθόνη σου και που λεφτά να αγοράσεις καινούρια.)

"Σ' αρέσει το γουρουνάκι μου;" μου απάντησε με μια περίσσια ειρωνεία στο βλέμμα...
"Ναι" του είπα κι εγώ με απορία...
"Είδες λοιπόν που εμείς οι μπάτσοι είμαστε γλυκούλια;"΄
ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΟΙΟΙ; ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΙ;
Η πίεση μου έπεσε κατακόρυφα και το αίμα μου κατέβηκε στα πόδια! Είμαι στο αυτοκίνητο με έναν μπάτσο; ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ!!!!! Και τώρα που νομίζει οτι είμαι η κοπέλα του χωρίς να μου έχει πιάσει καν το χέρι...; ΠΩΣ ΘΑ ΤΟΝ ΧΩΡΙΣΩΩΩ;;;
Αχ... με βλέπω αυτόφωρο στη ΓΑΔΑ!! Πως είναι δυνατόν εγώ το πιο αντιδραστικό άτομο στον κόσμο, που οι αριστεροί γονεις μου, μου έμαθαν να βλέπω μπάτσο και να στρίβω γωνία, βρισκόμουν στο αυτοκίνητο με έναν απ' αυτούς και είχα κάνει και "δεσμό";;; Πως θα ξανακοίταζα τους γονείς μου στα μάτια; Τους φίλους μου; Τους συναδέλφους μου;
Στο πρώτο φανάρι που σταματήσαμε, διέκοψε τις σκέψεις μου η αγριοφωνάρα του που έλεγε σ' ένα παλικαράκι με μηχανή: "Δεν είπαμε να φοράς κράνος;". Χριστέ μου, είμαι με τον δικαστή Ντρέντ... Εκεί κάπου άρχισα να διακρίνω με το εντελώς "κουφαμένο" μου αυτάκι, τα σκυλάδικα που έβγαιναν από το cd του αυτοκινήτου. Αποκλείεται να το ζω εγώ αυτό, δεν υπάρχει περίπτωση, σκέφτηκα και έριξα μια γερή τσιμπιά στο δεξί μου μπούτι!
Ξεράθηκα στον πόνο και ανακεφαλαίωσα: Ήμουν στο "καραφτιαγμένο" αμάξι ενός μπάτσου, που υποστήριζε οτι ήμουν η κοπέλα του και άκουγα σκυλάδικα τελευταίας εθνικής κατηγορίας στη διαπασών με ανοιχτά παράθυρα!
Ρίξτε με στη Βίλλα Αμαλίας τώρα να με ξεσκίσουν οι αναρχικοί!
Αυτό ήταν το μόνο που ήθελα να μου συμβεί εκείνη την ώρα!
Στο επόμενο φανάρι άνοιξα την πόρτα και κατέβηκα. Ξαφνιασμένος ο μπατσάκος μου φώναξε "ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ;;!!"
Η απάντηση που βγήκε από το στόμα μου ήταν τετριμμένη αλλά η μόνη που κατάφερα να σκεφτώ "Μόλις θυμήθηκα οτι έχω μια δουλειά". Έτρεξα στο πεζοδρόμιο από την μεσαία λωρίδα της Βουλιαγμένης και χάθηκα στα στενά της Αργυρούπολης.
Γύρισα στο σπίτι με τα πόδια, ενώ το τηλέφωνο μου δεν σταμάτησε λεπτό να χτυπάει. Το έβγαλα από τη τσέπη μου και απάντησα "δεν σου έχουν πει στο Σώμα να μην μιλάς στο τηλέφωνο όταν οδηγείς;" απενεργοποίησα και το ξανάριξα στην τσέπη. Ένοιωσα σαν να είχα μόλις βγεί απ' τη στενή και μια καινούρια ζωή απλωνόταν μπροστά μου!
Ήμουν επιτέλους ελεύθερη, με δύο χωρισμούς στην πλάτη σε μια μόλις μέρα!
Και μόλις χθες, τον είδα να συντονίζει την κίνηση μέσα στο δερμάτινο ΖΗΤΑδικο συνολάκι του... Μετά από 6 ολόκληρα χρόνια ένιωσα πραγματικό δεος για την ελληνική αστυνομία που έχει τέτοιους νορμάλ ανθρώπους στο δυναμικό της!

Μπράβο παιδιά!


* Η ιστορία βασίζεται σε πραγματικά (μέχρι αηδίας) γεγονότα!

Υ.Γ. Παρακαλώ αν θέλετε να με βρίσετε έχω και mail.. μη με ξεφτιλίσετε μπροστά στον κόσμο... αρκετή ξεφτίλα έχω περάσει τόσην ώρα που σας διηγούμαι, δείξτε λίγο έλεος!
Υ.Γ.2 Αυτή κι αν είναι ιστορία τρόμου κύριε spy!




Τετάρτη 12 Νοεμβρίου 2008

Ζητείται Φουφού...




Τα κάστανα τα έχουμε..




Κώστα και Τζενούλα...



Ευχαριστωωωωωωωωωωωωωωωωωώ πολυυυύ !!!



:)




Υπόσχεση

Είχα υποσχεθεί στην Κωνσταντινιά, μερικά πόστ πιο πίσω (παρ' το με την όπισθεν) να γράψω κάτι για το αν δεχόμαστε το όχι από τους άλλους!
Εγώ λοιπόν, που δεν λέω συχνά όχι αλλά όταν το κάνω παρεξηγούνται κάποιοι και την κάνουν σιγά σιγά να πούμε (άλα της!) το καταλαβαίνω πάρα πολύ καλά όταν μου το λένε! Άλλωστε έτσι με μεγάλωσε η μαμά μου, με ένα μόνιμο όχι στα χείλη της και στην προσπάθεια μου να πάρω ένα ναι από το στοματάκι του μπαμπά μου, άκουγα την συνηθισμένη ατάκα "τι σου είπε η μαμα;". Βλέπετε εκείνη είχε αναλάβει τον ρόλο του κακού της υπόθεσης!
Ας μην πάμε όμως τόσο πίσω!
Γιατί κύριε όταν λες το δικό σου όχι, απαιτείς από τον άλλον να σε καταλάβει κι όταν στο λέει ο άλλος δεν το καταλαβαίνεις; Τα θέλεις μήπως όλα δικά σου; Κι όταν τελικά πάρεις ένα όχι από 'κει που δεν το περιμένεις, γκρεμίζεται ο κόσμος όλος; Πιστεύεις οτι δεν σε υπολογίζουν πια; Οτι είσαι ένας τιποτένιος που σ' έχουνε γραμμένο και σε θυμούνται όταν χρειάζονται κάτι από σένα; Οτι δεν είσαι πια τόσο σημαντικός στη ζωή του προσώπου που στο πέταξε άκαρδα στα μούτρα; Μήπως όλα αυτά είναι από ανασφάλεια ή από εγωισμό οτι δεν είσαι το κέντρο του κόσμου; Τι νομίζεις εσύ βρε άνθρωπε; Μίλα, γιά δε μιλάς;
...δεν απαντάει...ε, θα απαντήσω εγώ ...

Η αλήθεια είναι οτι το όχι φέρνει μια μικρή μελαγχολία, που αν είσαι λίγο λογικός θα την ξεπεράσεις σε πολύ λίγα δευτερόλεπτα. Στην περίπτωση που σου είναι αδύνατο να δεχτείς την άρνηση και προσπαθείς να πείσεις τον άλλον να κάνει αυτό που θες εσύ, με διάφορους τρόπους... απλώς είσαι βλαμμένος εγωίσταρος του κερατα!!! Αν πάλι θέλεις όλοι οι άλλοι να ασχολούνται μαζί σου και μόλις ακούσεις τη μαγική λεξούλα να αισθανθείς σκατά και παραμελημένος... τι να σου πω...μπορεί να έχεις και δίκιο!
Αυτά είχα να πω...φαντάζομαι δεν σας κάλυψα..γι' αυτό όταν ακούτε όχι να λέτε ναι, κι όλα θα πάνε καλά!

Υ.Γ. Τα παράπονα σας για το άθλιο πόστ μου στην Κωνσταντινιά παρακαλώ!
Χτυπήματα κάτω από τη μέση θα θεωρηθούν άκυρα!
Και το 'χω πει, μη με βάζετε να γράφω πράγματα που δεν ξέρω... ορίστε, χειρότερα τα 'κανα τώρα.





Μουσαφιραίοι...