αμανίτης ο μυγοκτόνος

...και δε θα μας πει καμία Ευρωπαϊκή Ένωση, τι θα κάνουμε" όπως λέει κι ο πολύ καλός φίλος (περισσότερο όμως της ΑκΑΝόΝιστηΣ...χιχιχιχι...) Ψωμιάδης!

Εγώ με τη σειρά μου, συγχαίρω τον λαϊκό μασκοφόρο εκδικητή Παναγιώτη, και σας παραθέτω (τέρμα! με τέτοιο λέγειν θα γίνω βουλευτής..) την κονκάρδα που όλοι οι γνήσιοι Έλληνες απόγονοι του Μάρκου (όχι του Σεφερλή παιδιά... συγκεντρωθείτεεε...) Μπότσαρη, θα πρέπει να φοράμε στο πέτο, από το 2010 και μετά.

Ελάτε να ενωθούμε σαν μια γροθιά και να διαδηλώσουμε στη Βαρυμπόμπη (όπως προτείνει η κα Πιπιλή, για να μην κλείσουμε και τους δρόμους της Αθήνας αλλά και γιατί είναι πιο ωραία η διαδρομή) με τα συνθήματα:

Μην το κόβεις το τσιγάρο

απ' τον έρμο τον φαντάρο

Με το πλοίο πάω στην Πάρο

μη μου κόβεις το τσιγάρο

Το μάτι πως θα μακιγιάρω

αν μου κόψεις το τσιγάρο;

Αν μου κόψεις το τσιγάρο

και σε πιάσω... θα σε γδάρω!

Στις πόρτες θα φρακάρω

αν μου κόψεις το τσιγάρο

Αν μου κόψεις το τσιγάρο

πρωί πρωί μπαρκάρω

Αν μου κόψεις το τσιγάρο

όλη μέρα θα κορνάρω

Αν μου κόψεις το τσιγάρο

τη Βουλή θα τσιμεντάρω

... που να κάπνιζα κιόλας!!

*αφιερωμένο στο Κορινόσκυλο!!!

To update αστερίσκος (*) κάτω κάτω... όχι για μένα, για τη φουκαριάρα τη μάνα μου..

Τι σου είναι λοιπόν αυτό το ιντερνέτι! Σέρφαρα στο facebook (όοοοχι αγαπητοί μου, δεν θα με βρείτε καταχωρημένη.. μπήκα με άλλο κόλπο... γιατί είμαι ΚΑΙ χάκερ!) και εντελώς τυχαία, έπεσα πάνω σε παλιούς συμμαθητές!!! Απίστευτα συναισθήματα, αναμνήσεις καλές και κακές, ηλίθια εφηβεία. Βρήκα ανθρώπους που πραγματικά αναρωτιόμουν τι να κάνουν. Είδα τις φωτογραφίες τους. Μερικούς απ' αυτούς δεν τους αναγνώρισα καν. Άλλοι καράφλιασαν, άλλοι πάχυναν, άλλοι αδυνάτισαν (σε σημείο φωτομοντέλου όμως), άλλοι ομόρφυναν, άλλοι δεν άλλαξαν καθόλου!!!

Βρήκα τις κολλητές μου από το γυμνάσιο και το λύκειο ...τα παλιά μου φιλαράκια που παίζαμε σφαλιάρες. Τι ωραίες εποχές. Πόσα χρόνια πέρασαν και πόσο γρήγορα;

Πόσο ίδια έχουν μείνει πολλά πράγματα για κάποιους;

Οι τότε γόηδες του σχολείου έχουν βάλει φωτογραφίες από το καλοκαίρι στη Μύκονο, με τους καλοχτισμένους κοιλιακούς τους μπας και βγάλουν καμιά γκόμενα (τελικά αλλάζουν οι άνθρωποι;).

Οι ντίβες έχουν φωτογραφίες με μεγάλα μαύρα κοκάλινα γυαλιά αλά Τζάκι, ποζάροντας μπροστά από το Big Ben και τον πύργο του Άιφελ... για να μας δείξουν οτι είναι πολυταξιδεμένες.

Μια απ' αυτές, την είχα δει στον δρόμο και μόλις την πλησίασα να της μιλήσω... γύρισε το κεφάλι της από την άλλη... Μιλάμε για ντίβες όχι αστεία! Εντάξει, με είδε και λίγο εξάρχειο και σου λέει "πω πωωω... μη με δουν στη γειτονιά να μιλάω μ' αυτήν". Φοβερή αντίδραση... μου πέσαν τα σαγόνια στην αρχή αλλά μετά με έπιασε ένα νευρικό γέλιο που δεν σταμάτησε μέχρι να φτάσω στη δουλειά (η δουλειά, είναι λόγος για να σου κοπεί το γελάκι, δεν είναι;)

Οι κουλτουριάρες έχουν ασπρόμαυρες φωτογραφίες που κρύβουν και τα ψεγάδια του χρόνου! Πολύ σοφό! Αν ποτέ φακελωθώ, θα βάλω φωτογραφία από τη βάφτιση μου, που φοράω και τα καλά μου!

Βρήκα τον αγαπημένο μου βραζιλιάνο, έναν άλλον αγαπημένο παλιόφιλο και φοβερό παιδί, που μάλιστα πρόσφατα ανακαλύψαμε ότι τα σπίτια μας τα χωρίζει μια μάντρα και πολύ το χαρήκαμε! Φοβερή ιστορία!

Χάρηκα πολύ που τους "είδα" και που φαίνονται καλά. Δεν ξέρω όμως αν θέλω να τους συναντήσω, γι' αυτό και δεν μπήκα στον κόπο να στείλω μήνυμα σε κανέναν. Αν τους δω τυχαία στον δρόμο καλώς! Αλλιώς, μ' αρέσει να ακολουθώ τη μοίρα... και σίγουρα κανείς δεν θα είναι όπως τον θυμάμαι!

Τρομάζω με τις αλλαγές των ανθρώπων. Όχι στην εμφάνιση, αλλά στον τρόπο σκέψης. Εντάξει, δεν τρομάζω αν είναι προς το καλό, αλλά η καλή συνοικία που μεγαλώσαμε, μάλλον σου δίνει περισσότερες πιθανότητες να γίνεις γκόλντεν μπόι παρά γαμώ τα άτομα σαν κι εμένα...χαχαχαχαχαααα...

Είμαι λίγο ακραία στις αντιλήψεις μου και στα ιδανικά μου και δεν νομίζω ότι με σηκώνει η (τύπου) μεγαλοαστική τάξη των παλιών μου φίλων. Πρόσφατα μίλησα σε κάποιον απ' αυτούς για το ξεblogάρισμα (με πέτυχε με κάτι πάμπερς στο χέρι και απάντησα στην ερώτηση "αααχ... έκανες παιδάκι;") και ξίνισε τα μούτρα του, "για να είναι στη φυλακή, εκεί τους αξίζει να είναι και δεν καταλαβαίνω για ποιό λόγο να βοηθήσω" μου απάντησε και επειδή έχω μια ανατροφή, απλώς τον γαμωσταύρισα, αλλιώς θα τον είχα κάνει και μαύρο στο ξύλο. Που ζούνε μερικοί άνθρωποι ρε φίλε; Στο διάστημα;

Δεν μ' αρέσει να κάνω ακριβές διακοπές, να κλείνω τραπέζι στα in κλαμπάκια στο κΩλονάκι και να παραγγέλνω γαρίδες κοκτέιλ για να συνοδεύω το ποτό μου (είχα βγει μια φορά με παλιούς συμμαθητές που τους πέτυχα στον δρόμο... πως και μου μίλησαν; γυρνούσα από έναν γάμο και ήμουν καλά ντυμένη..χαχαχαχαα). Δεν μ' αρέσει να πηγαίνω στο Λονδίνο το Σ/Κ για ψώνια και να επιδεικνύω τα καινούρια πανάκριβα παπούτσια μου λέγοντας "α, αυτά; τα βρήκα πάνφτηνα... μόνο 320€ χωρίς τα κορδόνια"! Δεν αντέχω ατάκες του τύπου "Πω πω... μιλάς με Αλβανούς;" (μιλάω και με σκυλιά, είμαι καλά γιατρέ μου;). Φτάνει πια με τους δήθεν αριστοκράτες!

Σε λίγα χρόνια, με βλέπω να κυκλοφορώ έτσι...

Εμένα μ' αρέσει να αράζω στο πεζοδρόμιο έξω από το Άστρον (ίσως το μοναδικό μαγαζί που αξίζει στου Ψυρρή και με ωραία ελεκτρόνικα μουσική), μ' αρέσει να πίνω καφέ στο Πωλείται, να πίνω μπίρα στο Τραλαλά με τους παλιούς συναδέλφους που μου κάνουν σεμινάρια για την πολιτική, την κοινωνιολογία και τα κινήματα, να τρώω με φιλαράκια σε γιάφκες στα Εξάρχεια, να παίρνω καφέ στο χέρι και να αράζω στον Λυκαβηττό και να κάνω παρέα με ανθρώπους χωρίς να με νοιάζει αν είναι Αλβανοί, Βούλγαροι, Κινέζοι, Ρουμάνοι αρκεί να περνάμε καλά!

Εντάξει, προσαρμόζομαι κι εγώ πολλές φορές, ανάλογα με τις περιστάσεις ... γιατί διαθέτομεν κι έναν αριστοκράτη αδερφό με μινιμάλ φίλους που λατρεύω!

Έχω βάσιμες υποψίες οτι ο φύρερ, θα βγει πρώτος σε ψήφους στην περιοχή μου... εκτός από το ότι φοιτήσαμε και στο ίδιο σχολείο, με κάτι χρόνια διαφορά φυσικά!

Ήταν συμμαθητής της μάνας μου* (5 χρόνια μεγαλύτερος αλλά τον έφτασε.. ήταν και καλός μαθητής!!!) και το παιδί για τις σφαλιάρες...

Τώρα πως τα κατάφερε κι έγινε αρχηγός κόμματος είναι άλλη ιστορία, που δεν την ξέρω κιόλας!

Σε τι κόσμο θα φέρω το παιδί μου; Πόσα μικρά φυρεράκια θα έχει να αντιμετωπίσει; Ελπίζω μέχρι τότε, να έχω πάει στην εξοχή και να έχω γίνει αγρότης (ναι... στην επαρχία δεν έχει φύρερς...)!

*συμμαθητής της μάνας μου ήταν κι ο Καρβέλλας αλλά αυτός πρόκοψε ... έγινε ο μεγαλύτερος Έλληνας συνθέτης! Μα τι γνωριμίες είχαμε και τις αφήσαμε στον βρόντο...

* (μετά από θερμή παράκληση της μανούλας μου, συμπληρώνω αυτόν εδώ τον αστερίσκο!) Η μαμά μου ΔΕΝ είναι στην ίδια ηλικία με τον στιχουργό - εθνικό συνθέτη, απλώς πήγαιναν στο ίδιο σχολείο! Την περνούσε 5 χρόνια! Έτσι για να ξέρετε τι τζόβενο μάνα έχω!!! Κι αυτή αλάνι περικαλώ.. με τα τζινάκια της και τα αθλητικάκια της!