Έναν χρόνο μετά...

... συνεχίζουν τις ίδιες μαλακίες!

Έναν χρόνο πριν...

... και μετά είναι ο Ηλιόπουλος εχθρός της Δημοκρατίας;

Να τη χέσω τη δημοκρατία σας!

...

Ο μεταβολισμός μου

... είναι εδώ και είναι καλά!

Κάποια στιγμή νόμιζα πως είχε μαζέψει τα μπογαλάκια του και την είχε κάνει γι' άλλα μέρη! Αυτός όμως πιστός στην αφεντικίνα του, είναι ακόμα εδώ!!!

Αν λάβουμε υπόψιν μας όλα αυτά που έχω φάει αυτούς τους μήνες... θα έπρεπε να είχα πάρει, το λιγότερο, 345 κιλά με μαθηματική ακρίβεια!

Ο αγαπημένος μου μεταβολισμός όμως, στάθηκε δίπλα μου (καλά... μπορεί και να είχε σφηνώσει κάπου ανάμεσα στα μιλφέιγ, τα τσιζκέικ και τις πάστα φλώρες) και έμεινε να βοηθήσει!

Χθες, ο γιατρός μου, παραδέχτηκε ότι τα 12 κιλά που έχω πάρει είναι εντελώς φυσιολογικά, και μπράβο για την αυτοσυγκράτηση μου (και δεν μου το είχε, λέει) που δεν έπεσα με τα μούτρα στο φαΐ!

Φυσικά και δεν του είπα οτι τις προάλλες παραλίγο να με χάνανε από το πολύ φαΐ και δέχτηκα τα εύσημα του!

Τρέμω τη στιγμή που το παιδάκι μου θα βγει κρατώντας στο ένα χέρι μια πιατέλα σπετζοφάι και στο άλλο μια φόρμα με τσιζκέικ! Ποιός τον ακούει τον γιατρό;

Δείτε κι εδώ τι σκαρώνουν ο ατζέντης μου και ο Λου πίσω από την πλάτη μου!

Ας τσιμπήσω κάνα γλυκάκι... μέχρι να βγουν τα μελομακάρονα κι οι κουραμπιέδες της μαμάς!

υ.γ. πόσο ταυτίστηκα με τον ξανθομπάμπουρα πιτσιρικά που έχωνε απεγνωσμένα στη μύτη του το marshmallow, να πάρει μια τζούρα ζαχαρένιας μυρωδιάς, από τη λύσσα του για να μην το φάει! Άξιος!

Επιστροφή από την κόλαση!

Στα πλαίσια των εορταστικών εκδηλώσεων, για την "προσωρινή" μου αποχώρηση από τη γαλέρα, εκεί κάπου ανάμεσα στους πανηγυρικούς κανονιοβολισμούς, τα βεγγαλικά και τις μπαλωθιές (αμ πως!) πετάχτηκα μια βόλτα μέχρι την κόλαση κι επέστρεψα... ευτυχώς αλώβητη!

Όχιιι... δεν ήταν η επίσκεψη μου στο ΙΚΑ, όπου και παρέμεινα 2 ολόκληρες ώρες για μια δουλειά 3 λεπτών. Δεν ήταν που κανείς δεν έδωσε σημασία, αλλά ούτε και τη θέση του (πόσο μάλλον για τη σειρά του) σε μια έγκυο (δε μιλάω για μένα... ήταν κι άλλη μια, που φοβήθηκα μήπως γεννήσει εκεί μέσα! Άσε που εγώ έχω συνηθίσει την συμπεριφορά του νεοέλληνα "κάνω την πάπια και δεν δίνω τη θέση μου σε κάποιον που έχει ανάγκη"). Από την άλλη, οι μισοί συνπεριμένοντες (τέλος, πρέπει να γράψω λεξικό) είχαν καταρράκτη και οι άλλοι μισοί αρθριτικά (όλη η νεολαία ήταν μαζεμένη εκεί μέσα!)... που να σε δουν και που να σηκωθούν;

Δεν ήταν που οι εργαζόμενοι στο ΙΚΑ σε έγραφαν πατόκορφα όταν προσπαθούσες να τους κάνεις μια ερώτηση για να μην περιμένεις σε λάθος γκισέ! Δεν ήταν που έλειπε το παιδί από τα stage (όπως ωρυόταν η διευθύντρια) και τους είχε κόψει τα χέρια... (φαντάσου... σ' ένα ολόκληρο ΙΚΑ, ο μόνος που έβγαζε δουλειά, ήταν αυτός από τα stage!).

Δεν ήταν που έτρεχα για εξετάσεις αίματος ξανά... (μ' έχουν μάθει όλοι οι γιατροί στο ιατρικό κέντρο... όπως τότε που με πήγαινε η μάνα μου στο Παίδων για ράμματα κάθε τρεις και λίγο... καλόοοο παιδί!).

Όχι φίλοι μου... η κόλαση μου άρχισε από χθες το πρωί!

Πήγα επίσκεψη στην αγαπημένη μου θεία, που αν της πεις οτι θα πας, σου έχει φτιάξει όλον τον τσελεμεντέ για να σε ευχαριστήσει!

Αρχίσαμε λοιπόν με έναν καφέ, ένα κομμάτι πάστα φλώρα κι ένα κομμάτι κέικ με καρύδια. Είχε και καρυδόπιτα αλλά είπα να συγκρατηθώ! Να μην παραλείψω να σας πω, πως είχα φάει ένα πλήρες πρωινό πριν φύγω από το σπίτι.

Η κουβεντούλα μας συνεχίστηκε, τρώγοντας τραγανά τυροπιτάκια που μόλις είχαν βγει από τον φούρνο και περιμένοντας μια σπανακόπιτα που ψηνόταν σε χαμηλή φωτιά! Δεν θυμάμαι πόσα τυροπιτάκια έφαγα... πάντως η στάθμη της πιατέλας είχε πάρει την κάτω βόλτα!

Μόλις βγήκε το επόμενο φουρνιστό γκουρμεδάκι... έφαγα μια ολόκληρη γωνία... που μπορείς να πεις οτι ήταν κι η μισή πίτα, αφού ήταν σε σχήμα ρολού και όχι ταψιού... όχι οτι θα άλλαζε κάτι στην δεύτερη περίπτωση!

Και φυσικά, μετά το αλμυρό, χρειάζεται ένα ακόμα γλυκό για να ξεπλύνεις το στόμα σου... Έτσι, έφαγα έναν ακόμα γύρο από πάστα φλώρα και κέικ, αφού είχε περισσέψει και λίγος καφές στο ποτήρι μου.. μην τον πιω ξεροσφύρι και με πειράξει..

Αφού εξαντλήσαμε όλα τα θέματα συζήτησης, αλλά και φαγητού, ξεκίνησα για την επιστροφή στο σπίτι! Κάπου στο δρόμο αναρωτήθηκα "τι θα φάμε το μεσημέρι;" αφού η ώρα είχε ήδη πάει 1.00.

Πέρασα μια βόλτα από το σούπερ μάρκετ και πήρα λίγο μοσχαράκι γάλακτος, μανιτάρια, μπέικον και ρύζι για να φτιάξω Στρογγανώφ... ελαφριά πράματα!

Να μην περιαυτολογήσω για τις μαγειρικές μου ικανότητες, αφού ο Λου έγλυφε και τα δάκτυλα του όταν το δοκίμασε!

Το πρόβλημα ήταν οτι το δοκίμασα κι εγώ... εντάξει, εντάξει δεν μπορώ να σας κοροϊδέψω πια... δεν το δοκίμασα απλώς, έφαγα μια κανονική μερίδα, με σαλάτα κι όλα τα παρελκόμενα!

Έπρεπε να πιω το χάπι μου όμως... και με άδειο στομάχι θα με πείραζε!

Μαζί με το χάπι, κατέβασα κι ένα βάζο νερό... (τι τρελλή δίψα σε πιάνει μετά απ' αυτό το φαγητό;) και αυτό ήταν!

Αφού δεν πέθανα χθες, δεν θα πεθάνω ποτέ (κουφάλα νεκροθάφτη)!

Η κοιλιά μου τουμπάνιασε κι έγινε σαν έκθεμα σε μουσείο μοντέρνας τέχνης, αφού είχε πάρει κι ένα πολύ περίεργο σχήμα... Η Σιγκούρνι στο Alien θα σκύλιαζε αν μ' έβλεπε να της κλέβω τον ρόλο!

Ο μικρός Τρότσκι, καταπιέστηκε από την απότομη αύξηση του όγκου του στομαχιού μου κι άρχισε την επανάσταση! Το τι κλωτσομπουνίδι έπεσε... δε λέγεται. Άσε που πρέπει να έχει ήδη μάθει να φτιάχνει μολότοφ εκεί μέσα, αφού είχα και κάτι φοβερές καούρες! Με τι παρέες έχει μπλέξει αυτό το παιδί ακόμα δεν βγήκε;

Πιάστηκε η καρδιά μου, πονούσαν τα πλευρά μου και ήταν σχεδόν αδύνατο να αναπνεύσω. Ξάπλωσα λίγο μήπως και συνέλθω μα του κάκου! Χειρότερα τα πράματα... ξανασηκώθηκα κι άρχισα να κόβω βόλτες μέσα στο σπίτι.

Πρέπει να το παράκανα αφού το χαλί άρχισε να τρίβεται στην ευθεία που περπατούσα κι εκεί που άρχισε να με πιάνει ζαλάδα και παραλίγο να πέσω ξερή στο μάρμαρο (είχα αλλάξει πορεία... μη χαλάσουμε και καινούριο χαλί)... ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο Λου που είχε πεταχτεί μέχρι τον οδοντίατρο!

Με το που τον είδα, αναπτερώθηκε το ηθικό μου και είπα να φάω ένα γλυκό (έχουμε κι αυτό το τσιζκέικ που ξανάφτιαξα προχθές, αλλά εδώ σας βάζω την παλιά φωτό, αφού το καινούριο βγήκε λίγο σούπα και το τρώμε με το κουτάλι μέσα από τη φόρμα) μήπως και μου είχε πέσει η πίεση... το ζάχαρο... ξέρω και 'γω βρε αδερφέ;

Ο Λου, με έβαλε να κάτσω στον καναπέ και μου ξηγήθηκε πως αν ξαναφάω κάτι ακόμα σήμερα, θα πάρει το παιδί του και θα φύγει! Δεν κατάλαβα αν σοβαρολογούσε αλλά δεν ήθελα και να το ρισκάρω... άσε που γυάλιζε και το μάτι του!

Έκατσα λοιπόν ήσυχα ήσυχα στη θέση μου και ξανασηκώθηκα για να πάω για ύπνο!

Τι κόλαση περνάω Χριστούλη μου;

Καμία ... και σήμερααααααα!!!

ααααααααααααααααΑΑΑΑΑΑΑΑΑααααααααααααααα...........

όΛΕεεεεεεεεεεεεεεΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕεεεεεεεεεεεεεε!!!!

Φτου ξελευτερία!

Σήμερα λέω να ξαμολυθώ στους δρόμους. Εκεί που συχνάζουν οι δημοσιογράφοι που κυνηγάνε τα πιτσιρίκια τέτοιες μέρες και τα ρωτάνε "Ξέρεις τι γιορτάζουμε σήμερα;"

Σήμερα θέλω να μου κοτσάρει κι εμένα ένας δημοσιογραφίσκος το ματζαφλάρι του στη μούρη και να με ρωτήσει. Γιατί σήμερα έχω έμπνευση, και σήμερα θα του απαντούσα αυτό:

Γιορτάζουμε την απελευθέρωση μας από τους Τούρκους, που τους είπε ο Μεταξάς "καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά 40 χρόνια σκλαβιά και φυλακή".

Αλλά επειδή αυτοί δεν καταλάβαιναν γρι Ελληνικά, ο Μεταξάς, πήρε τηλέφωνο έναν πολύ φίλο του Ιταλό που κουτσομίλαγε την Τουρκική και του είπε σε άπταιστα Σισιλιάνικα το περιβόητο "ΟΧΙ". Μη με ρωτάτε γιατί του είπε όχι, αυτά είναι προσωπικά δεδομένα και η Vodafone δεν ήταν ακόμα στα φόρτε της για να υποκλέψω πληροφορίες!

Έτσι, οι Τούρκοι έφυγαν από τη χώρα μας και αντί να έρθει ο Johny o Walker, που ήταν και συμπαθής σε όλους, ήρθαν οι Ιταλοί, οι οποίοι... να μην ξεχνάμε, άφησαν και ιστορία στη μόδα μας (βλ. Ντόλτσε Γκαμπάνα, Πράντα, Giorgio Armani...).

Οιοιοιοι... Ιταλοί λοιπόν, που εκείνη την εποχή στη χώρα τους ήταν της μόδας το χακί, αποφάσισαν να συνεργαστούν με τους συνταγματάρχες της δικής μας χώρας, αφού τους έβρισκαν ιδιαίτερα καλοντυμένους!

Κατέβηκαν λοιπόν με τα τανκς, στους δρόμους της Αθήνας, για να λανσάρουν το νέο λουκ και ήταν αποφασισμένοι να κάνουν πάταγο!!

Όλη η Πατησίων έγινε μια τεράστια πασαρέλα! Το χακί, ήταν το χρώμα που επικρατούσε και οι στραβοφορεμένοι μπερέδες, ήταν αναφαίρετο αξεσουάρ (πως η μπουτουνιέρα από τον Σιανίδη; έτσι!).

Μια που είπα για μπουτουνιέρα... δεν είχαν ανακαλυφθεί ακόμα και στη θέση τους υπήρχαν ωραιότατες καρφίτσες με το "πουλί", το οποίο είχε γίνει ακόμα κι αφίσα και κυκλοφορούσε παντού!

Αυτή η μόδα του χακί λοιπόν, δεν ήταν μια απλή υπόθεση. Ήταν επιβεβλημένη!

Δεν μπορούσες να βγεις από το σπίτι φορώντας άλλα χρώματα. Αν το έκανες, σε μπαγλάρωνε η φάσιον πολίς της εποχής - κάτι μπασκλασαρίες με μπλε στολές (δεν έφτασε το μπάτζετ να φτιάξουν και γι' αυτούς χακί) - σε σάπιζε στο ξύλο και μετά σε πήγαινε στο τμήμα (το στέκι των μελών της).

Εκεί, σε δελέαζαν με διάφορους τρόπους, όπως βραστά αυγά (δυστυχώς χωρίς μπέικον... ακόμα δεν είχαν μπει οι Άγγλοι και οι Γερμανοί στην ιστορία) για να τους μαρτυρήσεις κι άλλους σαν κι εσένα με χρωματιστά ρούχα!

Αυτή η κατάσταση, κράτησε περί τα 7 συναπτά έτη. Μέχρι που ήρθαν οι Rolling Stones για μια συναυλία κι επειδή πέταξαν κόκκινα γαρύφαλλα στο κοινό... τους την έκοψαν στη μέση. Εκείνη την εποχή οι επιστήμονες, άρχισαν να κάνουν και τα πρώτα πειράματα για τα λουλούδια σε άλλα χρώματα εκτός του φυσικού τους!

Η διακοπή της συγκεκριμένης συναυλίας, που την περίμεναν πως και πως οι φοιτητές του Πολυτεχνείου, ήταν και η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι!

Έτσι, μαζεύτηκε ένα παρεάκι στην εστία του πανεπιστημίου και κάνανε κατάληψη, για να ρίξουν τη μονόχρωμη μόδα!

Φήμες λένε, οτι ήταν κι ο Στάθης Ψάλτης μαζί τους, αφού είχαν και πειρατικό ραδιοφωνικό σταθμό και γινόταν χαμός με τις αφιερώσεις όπως "Σούλα σ' αγαπάω, μ' ακούς;"

Στα ρεπό του, τον αντικαθιστούσε μια άλλη κοπελίτσα, Μαρία τηνε λέγανε και υπενθύμιζε στον κόσμο, που βρισκόταν: "Εδώ πολυτεχνείο"!

Η εκπομπή του Ψάλτη όμως, είχε μεγαλύτερη ακροαματικότητα και γι' αυτό η Μαρία, λίγα χρόνια αργότερα, αποφάσισε να αλλάξει παράταξη και να πάει λίγο πιο προς κέντρο, για να ανεβάσει τα νούμερα (στο πορτοφόλι της).

Μ' αυτά και μ' αυτά, οι συνταγματάρχες, εξοργίστηκαν που οι νεολαίοι δεν ήθελαν να ακολουθήσουν τη μόδα του χακί. Νομίζοντας λοιπόν, οτι θα τους επιβληθούν οι πιτσιρικάδες, κατέβασαν στους δρόμους τα στρατά και διέταξαν επίθεση και εισβολή στον πανεπιστημιακό χώρο, να τους σπάσουν τον τσαμπουκά!

Οι φοιτητές όμως, είχαν κλειδώσει την κεντρική πόρτα κι ένας στρατιώτης είχε τη φαεινή ιδέα, να μουντάρει με το τανκ και να τη ρίξει!

Δεν υπολόγισε όμως (όπως εκμυστηρεύτηκε πολλά χρόνια μετά ) οτι θα σκότωνε ένα τσούρμο μαθητούδια και το χώμα θα βαφόταν κόκκινο!

Ναι, το αίμα ήταν ακόμα κόκκινο!

Και τότε έπεσε η χούντα του χακί!

Και από τότε ψηφίστηκε ο νόμος του Πανεπιστημιακού ασύλου!

Και από τότε άρχισαν οι άνθρωποι να λένε ελεύθερα τη γνώμη τους, χωρίς να φοβούνται κανέναν!

Σήμερα, 17 Νοέμβρη, γιορτάζουμε τη πτώση του φασισμού κι αυτό έχει σημασία... όλα τα άλλα είναι απλώς οδοντόκρεμες!

Σήμερα είναι σημαδιακή μέρα και για την δική μου απελευθέρωση από την γαλέρα! Τρεις και σήμερα!!!

ΦΤΟΥ ΞΕΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!