Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2009

Ιατρικό Ανακοινωθέν

Είπε ο λαός:  
Κι όμως είμ' ακόμα εδώ...
Ναι, είμαι εδώ ακόμαααα...
Λιωμένος κουραμπιέεεες
κυλάει στο στόμααααα...!!!

Και ναι, αγαπητοί μου συνβλόγερς! Είμαι ακόμα εδώ! Δηλαδή, όχι ακριβώς εδώ, γιατί η μαία μου είπε να φεύγω το πρωί από το σπίτι μου και να περπατάω τόσο πολύ, που να ξεχνάω να γυρίσω! Έτσι, ίσως καταφέρω να πείσω τον μικρό Τρότσκι, που είναι αραχτός και λάιτ οριζοντίως, να κάνει την πολυπόθητη βουτιά!

Ο μικρός λοιπόν, φαίνεται οτι είναι επαναστάτης από τα γεννοφάσκια του, αφού αρνείται επιδεικτικά, να κάνει μια στροφή και να αποχωριστεί τις γκουρμέ λιχουδιές της μήτρας, για ένα μπουκάλι γάλα κάθε 2 ώρες!
Και εδώ που τα λέμε, δεν τον αδικώ... απλώς φοβάμαι μην αντικρίσω αντί για τον μικρό Τρότσκι, τον μικρό Τσόρτσιλ, έτσι στρουμπουλό που έχει γίνει!
Τον είδαμε λιγάκι την προηγούμενη εβδομάδα και ήταν ήδη 15 κιλά (του βάζω και λίγα από τα δικά μου για το ξεκάρφωμα...μπορεί να διαβάζει η μαμά μου)!

Τέλος, να σας πω οτι μάλλον την επόμενη εβδομάδα, θα επιστρατεύσω τον Στάλιν (που ήταν και άσπονδοι φίλοι), να τόνε φέρει έξω γιατί στο τέλος θα πάω φαντάρος εγώ με την κοιλιά μου!



Σας εύχομαι να έχετε μια υπέροχη κοιλιά... ε... χρονιά, με υγεία, αγάπη, ευτυχία και φυσικά ... γεμάτο τραπέζι!

Καλή πρωτοχρονιααααά!!!!



υ.γ. συγχωρέστε με που δεν απαντάω σε όλα σας τα σχόλια, αλλά δεν προκάμωωωωω... είμαι όλη μέρα στους δρόμους λέμεεε!!!
φιλιά σε όλους!!! :)


Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009

Μόνο 40 έουρος...

Είπε ο λαός:  
... θα σας κοστίσει το New Year's Eve Menu αν πάτε στο εστιατόριο που σας προτείνω!

Βέβαια, επειδή εγώ πήγα το περασμένο Σαββατόβραδο κι έφαγα εκεί... καλύτερα να πάτε στο "Στέκι του Ηλία" στο Θησίο να φάτε παϊδάκια... καλύτερα θα περάσετε!

Έτοιμοι για το Menu;

Ορεκτικό:
Κονσομέ αρωματισμένο με oloroso sherry και baton sale (συγγνώμη... μ' αυτό το τελευταίο δεν πας στον Παρνασσό για σκί; Τι άλλο θα ακούσω;)

Πρώτο πιάτο:
Ταρτάρ (ωμό είναι αυτό... το έμαθα πέρσι από ένα γκουρμέ ταξίδι στο Λονδίνο) φιλέτου ποικιλίας charolais (βρε λες;) σε τραγανό chips πατάτας.

Δεύτερο πιάτο:
Πράσινη σαλάτα με ποσέ (όποιος ξέρει τι είναι αυτό, παρακαλώ να με ενημερώσει πάραυτα) κυδώνι και roquefort (μμμμάλιστα... αυτό το ξέρω, παρόλο που μου το γράψανε στα ξένα για να με ψαρώσουν!).

Τρίτο πιάτο (μα πόσο θα φάνε επιτέλους σ' αυτό το μαγαζί;):
Φιλέτο ελαφιού (να θυμηθώ να πω στον Άι Βασίλη να αφήσει τους τάρανδους έξω από τη χώρα όταν θα έρθει... εδώ τα τρώμε όλα... μη φύγει μόνο με το έλκυθρο ο άνθρωπος!) με cranberry sauce και μαύρο ρύζι (διαίτης είναι αυτό... φάτε άνετα!).

Επιδόρπιο:
Τερρίνα (ποιά είν' αυτή καλέ;) πικρής σοκολάτας με κουμκουάτ γλασέ.

Όποιος θέλει να κλείσει τραπέζι, παρακαλώ να μου κάνει ένα τηλέφωνο να φροντίσω για την κράτηση του, γιατί προβλέπεται να γίνει της κακομοίρας με τέτοιο γκουρμέ μενού!

Εγώ πάλι θα παραγγείλω κεμπάπ από τον Θανάση!

Καλά Χριστούγεννααααααααααααααα!!!!





Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2009

Καταγγελία

Είπε ο λαός:  

Καταγγέλλω γνωστό ζαχαροπλάστη... εντάξει, για τον Παρλιάρο μιλάω... που φτιάχνει κουραμπιέδες με κομματάκια πορτοκαλιού και σοκολάτας και μελομακάρονα με γέμιση ξερών φρούτων και σουσαμιού!

Αίσχος κύριοι!

Μέχρι που θα φτάσει η κατρακύλα μας σαν έθνος;

Που είναι τα ήθη και τα έθιμα μας;

Που είναι ο Καρατζαφύρερ να επέμβει σ΄αυτή την βάναυση επίθεση στην παράδοση μας;

Επιτέλους, κάποιος πρέπει να πάρει τον νόμο στα χέρια του σ' αυτό εδώ το κράτος!

Τα μελομακάρονα να μείνουν μελομακάρονα κι οι κουραμπιέδες να μείνουν κουραμπιέδες..


Τι άλλο να πω... έχω χάσει τα λόγια μου πια!

Στο τέλος βλέπω να φτιάχνουμε το κοκορέτσι με επικάλυψη σοκολάτας...

(Ευτυχώς έμεινε ένα Αλαβάνος και μια Παπαρήγα που στηρίζουν τις παραδόσεις μας!)


υ.γ. Θέλω μια σοκολατίνα ΤΩΡΑ, για να συνέλθω!!!


Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009

Το δράμα του κουραμπιέ

Είπε ο λαός:  
Όποιον ξαναδώ να τινάζει τον κουραμπιέ του πριν τον φάει... θα τον δαγκώσω!

Άμα δε θες τη ζάχαρη ρε φιλαράκι... φάε μελομακάρονο!

Έξαλλη είμαι!


Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

Τελος...

Είπε ο λαός:  

... θα τα σκίσω τα πτυχία μου!





Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2009

Έναν χρόνο μετά...

Είπε ο λαός:  
... συνεχίζουν τις ίδιες μαλακίες!

Έναν χρόνο πριν...



... και μετά είναι ο Ηλιόπουλος εχθρός της Δημοκρατίας;

Να τη χέσω τη δημοκρατία σας!






Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2009

Ο μεταβολισμός μου

Είπε ο λαός:  

... είναι εδώ και είναι καλά!

Κάποια στιγμή νόμιζα πως είχε μαζέψει τα μπογαλάκια του και την είχε κάνει γι' άλλα μέρη! Αυτός όμως πιστός στην αφεντικίνα του, είναι ακόμα εδώ!!!

Αν λάβουμε υπόψιν μας όλα αυτά που έχω φάει αυτούς τους μήνες... θα έπρεπε να είχα πάρει, το λιγότερο, 345 κιλά με μαθηματική ακρίβεια!
Ο αγαπημένος μου μεταβολισμός όμως, στάθηκε δίπλα μου (καλά... μπορεί και να είχε σφηνώσει κάπου ανάμεσα στα μιλφέιγ, τα τσιζκέικ και τις πάστα φλώρες) και έμεινε να βοηθήσει!

Χθες, ο γιατρός μου, παραδέχτηκε ότι τα 12 κιλά που έχω πάρει είναι εντελώς φυσιολογικά, και μπράβο για την αυτοσυγκράτηση μου (και δεν μου το είχε, λέει) που δεν έπεσα με τα μούτρα στο φαΐ!

Φυσικά και δεν του είπα οτι τις προάλλες παραλίγο να με χάνανε από το πολύ φαΐ και δέχτηκα τα εύσημα του!

Τρέμω τη στιγμή που το παιδάκι μου θα βγει κρατώντας στο ένα χέρι μια πιατέλα σπετζοφάι και στο άλλο μια φόρμα με τσιζκέικ! Ποιός τον ακούει τον γιατρό;

Δείτε κι εδώ τι σκαρώνουν ο ατζέντης μου και ο Λου πίσω από την πλάτη μου!



Ας τσιμπήσω κάνα γλυκάκι... μέχρι να βγουν τα μελομακάρονα κι οι κουραμπιέδες της μαμάς!



υ.γ. πόσο ταυτίστηκα με τον ξανθομπάμπουρα πιτσιρικά που έχωνε απεγνωσμένα στη μύτη του το marshmallow, να πάρει μια τζούρα ζαχαρένιας μυρωδιάς, από τη λύσσα του για να μην το φάει! Άξιος!


Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

Επιστροφή από την κόλαση!

Είπε ο λαός:  

Στα πλαίσια των εορταστικών εκδηλώσεων, για την "προσωρινή" μου αποχώρηση από τη γαλέρα, εκεί κάπου ανάμεσα στους πανηγυρικούς κανονιοβολισμούς, τα βεγγαλικά και τις μπαλωθιές (αμ πως!) πετάχτηκα μια βόλτα μέχρι την κόλαση κι επέστρεψα... ευτυχώς αλώβητη!

Όχιιι... δεν ήταν η επίσκεψη μου στο ΙΚΑ, όπου και παρέμεινα 2 ολόκληρες ώρες για μια δουλειά 3 λεπτών. Δεν ήταν που κανείς δεν έδωσε σημασία, αλλά ούτε και τη θέση του (πόσο μάλλον για τη σειρά του) σε μια έγκυο (δε μιλάω για μένα... ήταν κι άλλη μια, που φοβήθηκα μήπως γεννήσει εκεί μέσα! Άσε που εγώ έχω συνηθίσει την συμπεριφορά του νεοέλληνα "κάνω την πάπια και δεν δίνω τη θέση μου σε κάποιον που έχει ανάγκη"). Από την άλλη, οι μισοί συνπεριμένοντες (τέλος, πρέπει να γράψω λεξικό) είχαν καταρράκτη και οι άλλοι μισοί αρθριτικά (όλη η νεολαία ήταν μαζεμένη εκεί μέσα!)... που να σε δουν και που να σηκωθούν;

Δεν ήταν που οι εργαζόμενοι στο ΙΚΑ σε έγραφαν πατόκορφα όταν προσπαθούσες να τους κάνεις μια ερώτηση για να μην περιμένεις σε λάθος γκισέ! Δεν ήταν που έλειπε το παιδί από τα stage (όπως ωρυόταν η διευθύντρια) και τους είχε κόψει τα χέρια... (φαντάσου... σ' ένα ολόκληρο ΙΚΑ, ο μόνος που έβγαζε δουλειά, ήταν αυτός από τα stage!).

Δεν ήταν που έτρεχα για εξετάσεις αίματος ξανά... (μ' έχουν μάθει όλοι οι γιατροί στο ιατρικό κέντρο... όπως τότε που με πήγαινε η μάνα μου στο Παίδων για ράμματα κάθε τρεις και λίγο... καλόοοο παιδί!).

Όχι φίλοι μου... η κόλαση μου άρχισε από χθες το πρωί!
Πήγα επίσκεψη στην αγαπημένη μου θεία, που αν της πεις οτι θα πας, σου έχει φτιάξει όλον τον τσελεμεντέ για να σε ευχαριστήσει!

Αρχίσαμε λοιπόν με έναν καφέ, ένα κομμάτι πάστα φλώρα κι ένα κομμάτι κέικ με καρύδια. Είχε και καρυδόπιτα αλλά είπα να συγκρατηθώ! Να μην παραλείψω να σας πω, πως είχα φάει ένα πλήρες πρωινό πριν φύγω από το σπίτι.
Η κουβεντούλα μας συνεχίστηκε, τρώγοντας τραγανά τυροπιτάκια που μόλις είχαν βγει από τον φούρνο και περιμένοντας μια σπανακόπιτα που ψηνόταν σε χαμηλή φωτιά! Δεν θυμάμαι πόσα τυροπιτάκια έφαγα... πάντως η στάθμη της πιατέλας είχε πάρει την κάτω βόλτα!

Μόλις βγήκε το επόμενο φουρνιστό γκουρμεδάκι... έφαγα μια ολόκληρη γωνία... που μπορείς να πεις οτι ήταν κι η μισή πίτα, αφού ήταν σε σχήμα ρολού και όχι ταψιού... όχι οτι θα άλλαζε κάτι στην δεύτερη περίπτωση!
Και φυσικά, μετά το αλμυρό, χρειάζεται ένα ακόμα γλυκό για να ξεπλύνεις το στόμα σου... Έτσι, έφαγα έναν ακόμα γύρο από πάστα φλώρα και κέικ, αφού είχε περισσέψει και λίγος καφές στο ποτήρι μου.. μην τον πιω ξεροσφύρι και με πειράξει..

Αφού εξαντλήσαμε όλα τα θέματα συζήτησης, αλλά και φαγητού, ξεκίνησα για την επιστροφή στο σπίτι! Κάπου στο δρόμο αναρωτήθηκα "τι θα φάμε το μεσημέρι;" αφού η ώρα είχε ήδη πάει 1.00.
Πέρασα μια βόλτα από το σούπερ μάρκετ και πήρα λίγο μοσχαράκι γάλακτος, μανιτάρια, μπέικον και ρύζι για να φτιάξω Στρογγανώφ... ελαφριά πράματα!

Να μην περιαυτολογήσω για τις μαγειρικές μου ικανότητες, αφού ο Λου έγλυφε και τα δάκτυλα του όταν το δοκίμασε!
Το πρόβλημα ήταν οτι το δοκίμασα κι εγώ... εντάξει, εντάξει δεν μπορώ να σας κοροϊδέψω πια... δεν το δοκίμασα απλώς, έφαγα μια κανονική μερίδα, με σαλάτα κι όλα τα παρελκόμενα!
Έπρεπε να πιω το χάπι μου όμως... και με άδειο στομάχι θα με πείραζε!
Μαζί με το χάπι, κατέβασα κι ένα βάζο νερό... (τι τρελλή δίψα σε πιάνει μετά απ' αυτό το φαγητό;) και αυτό ήταν!

Αφού δεν πέθανα χθες, δεν θα πεθάνω ποτέ (κουφάλα νεκροθάφτη)!

Η κοιλιά μου τουμπάνιασε κι έγινε σαν έκθεμα σε μουσείο μοντέρνας τέχνης, αφού είχε πάρει κι ένα πολύ περίεργο σχήμα... Η Σιγκούρνι στο Alien θα σκύλιαζε αν μ' έβλεπε να της κλέβω τον ρόλο!

Ο μικρός Τρότσκι, καταπιέστηκε από την απότομη αύξηση του όγκου του στομαχιού μου κι άρχισε την επανάσταση! Το τι κλωτσομπουνίδι έπεσε... δε λέγεται. Άσε που πρέπει να έχει ήδη μάθει να φτιάχνει μολότοφ εκεί μέσα, αφού είχα και κάτι φοβερές καούρες! Με τι παρέες έχει μπλέξει αυτό το παιδί ακόμα δεν βγήκε;

Πιάστηκε η καρδιά μου, πονούσαν τα πλευρά μου και ήταν σχεδόν αδύνατο να αναπνεύσω. Ξάπλωσα λίγο μήπως και συνέλθω μα του κάκου! Χειρότερα τα πράματα... ξανασηκώθηκα κι άρχισα να κόβω βόλτες μέσα στο σπίτι.
Πρέπει να το παράκανα αφού το χαλί άρχισε να τρίβεται στην ευθεία που περπατούσα κι εκεί που άρχισε να με πιάνει ζαλάδα και παραλίγο να πέσω ξερή στο μάρμαρο (είχα αλλάξει πορεία... μη χαλάσουμε και καινούριο χαλί)... ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο Λου που είχε πεταχτεί μέχρι τον οδοντίατρο!

Με το που τον είδα, αναπτερώθηκε το ηθικό μου και είπα να φάω ένα γλυκό (έχουμε κι αυτό το τσιζκέικ που ξανάφτιαξα προχθές, αλλά εδώ σας βάζω την παλιά φωτό, αφού το καινούριο βγήκε λίγο σούπα και το τρώμε με το κουτάλι μέσα από τη φόρμα) μήπως και μου είχε πέσει η πίεση... το ζάχαρο... ξέρω και 'γω βρε αδερφέ;

Ο Λου, με έβαλε να κάτσω στον καναπέ και μου ξηγήθηκε πως αν ξαναφάω κάτι ακόμα σήμερα, θα πάρει το παιδί του και θα φύγει! Δεν κατάλαβα αν σοβαρολογούσε αλλά δεν ήθελα και να το ρισκάρω... άσε που γυάλιζε και το μάτι του!
Έκατσα λοιπόν ήσυχα ήσυχα στη θέση μου και ξανασηκώθηκα για να πάω για ύπνο!

Τι κόλαση περνάω Χριστούλη μου;



Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009

Καμία ... και σήμερααααααα!!!

Είπε ο λαός:  



ααααααααααααααααΑΑΑΑΑΑΑΑΑααααααααααααααα...........
όΛΕεεεεεεεεεεεεεεΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕεεεεεεεεεεεεεε!!!!
Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009

Φτου ξελευτερία!

Είπε ο λαός:  
Σήμερα λέω να ξαμολυθώ στους δρόμους. Εκεί που συχνάζουν οι δημοσιογράφοι που κυνηγάνε τα πιτσιρίκια τέτοιες μέρες και τα ρωτάνε "Ξέρεις τι γιορτάζουμε σήμερα;"

Σήμερα θέλω να μου κοτσάρει κι εμένα ένας δημοσιογραφίσκος το ματζαφλάρι του στη μούρη και να με ρωτήσει. Γιατί σήμερα έχω έμπνευση, και σήμερα θα του απαντούσα αυτό:

Γιορτάζουμε την απελευθέρωση μας από τους Τούρκους, που τους είπε ο Μεταξάς "καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά 40 χρόνια σκλαβιά και φυλακή".

Αλλά επειδή αυτοί δεν καταλάβαιναν γρι Ελληνικά, ο Μεταξάς, πήρε τηλέφωνο έναν πολύ φίλο του Ιταλό που κουτσομίλαγε την Τουρκική και του είπε σε άπταιστα Σισιλιάνικα το περιβόητο "ΟΧΙ". Μη με ρωτάτε γιατί του είπε όχι, αυτά είναι προσωπικά δεδομένα και η Vodafone δεν ήταν ακόμα στα φόρτε της για να υποκλέψω πληροφορίες!

Έτσι, οι Τούρκοι έφυγαν από τη χώρα μας και αντί να έρθει ο Johny o Walker, που ήταν και συμπαθής σε όλους, ήρθαν οι Ιταλοί, οι οποίοι... να μην ξεχνάμε, άφησαν και ιστορία στη μόδα μας (βλ. Ντόλτσε Γκαμπάνα, Πράντα, Giorgio Armani...).

Οιοιοιοι... Ιταλοί λοιπόν, που εκείνη την εποχή στη χώρα τους ήταν της μόδας το χακί, αποφάσισαν να συνεργαστούν με τους συνταγματάρχες της δικής μας χώρας, αφού τους έβρισκαν ιδιαίτερα καλοντυμένους!

Κατέβηκαν λοιπόν με τα τανκς, στους δρόμους της Αθήνας, για να λανσάρουν το νέο λουκ και ήταν αποφασισμένοι να κάνουν πάταγο!!

Όλη η Πατησίων έγινε μια τεράστια πασαρέλα! Το χακί, ήταν το χρώμα που επικρατούσε και οι στραβοφορεμένοι μπερέδες, ήταν αναφαίρετο αξεσουάρ (πως η μπουτουνιέρα από τον Σιανίδη; έτσι!).

Μια που είπα για μπουτουνιέρα... δεν είχαν ανακαλυφθεί ακόμα και στη θέση τους υπήρχαν ωραιότατες καρφίτσες με το "πουλί", το οποίο είχε γίνει ακόμα κι αφίσα και κυκλοφορούσε παντού!

Αυτή η μόδα του χακί λοιπόν, δεν ήταν μια απλή υπόθεση. Ήταν επιβεβλημένη!

Δεν μπορούσες να βγεις από το σπίτι φορώντας άλλα χρώματα. Αν το έκανες, σε μπαγλάρωνε η φάσιον πολίς της εποχής - κάτι μπασκλασαρίες με μπλε στολές (δεν έφτασε το μπάτζετ να φτιάξουν και γι' αυτούς χακί) - σε σάπιζε στο ξύλο και μετά σε πήγαινε στο τμήμα (το στέκι των μελών της).

Εκεί, σε δελέαζαν με διάφορους τρόπους, όπως βραστά αυγά (δυστυχώς χωρίς μπέικον... ακόμα δεν είχαν μπει οι Άγγλοι και οι Γερμανοί στην ιστορία) για να τους μαρτυρήσεις κι άλλους σαν κι εσένα με χρωματιστά ρούχα!

Αυτή η κατάσταση, κράτησε περί τα 7 συναπτά έτη. Μέχρι που ήρθαν οι Rolling Stones για μια συναυλία κι επειδή πέταξαν κόκκινα γαρύφαλλα στο κοινό... τους την έκοψαν στη μέση. Εκείνη την εποχή οι επιστήμονες, άρχισαν να κάνουν και τα πρώτα πειράματα για τα λουλούδια σε άλλα χρώματα εκτός του φυσικού τους!

Η διακοπή της συγκεκριμένης συναυλίας, που την περίμεναν πως και πως οι φοιτητές του Πολυτεχνείου, ήταν και η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι!

Έτσι, μαζεύτηκε ένα παρεάκι στην εστία του πανεπιστημίου και κάνανε κατάληψη, για να ρίξουν τη μονόχρωμη μόδα!

Φήμες λένε, οτι ήταν κι ο Στάθης Ψάλτης μαζί τους, αφού είχαν και πειρατικό ραδιοφωνικό σταθμό και γινόταν χαμός με τις αφιερώσεις όπως "Σούλα σ' αγαπάω, μ' ακούς;"

Στα ρεπό του, τον αντικαθιστούσε μια άλλη κοπελίτσα, Μαρία τηνε λέγανε και υπενθύμιζε στον κόσμο, που βρισκόταν: "Εδώ πολυτεχνείο"!

Η εκπομπή του Ψάλτη όμως, είχε μεγαλύτερη ακροαματικότητα και γι' αυτό η Μαρία, λίγα χρόνια αργότερα, αποφάσισε να αλλάξει παράταξη και να πάει λίγο πιο προς κέντρο, για να ανεβάσει τα νούμερα (στο πορτοφόλι της).

Μ' αυτά και μ' αυτά, οι συνταγματάρχες, εξοργίστηκαν που οι νεολαίοι δεν ήθελαν να ακολουθήσουν τη μόδα του χακί. Νομίζοντας λοιπόν, οτι θα τους επιβληθούν οι πιτσιρικάδες, κατέβασαν στους δρόμους τα στρατά και διέταξαν επίθεση και εισβολή στον πανεπιστημιακό χώρο, να τους σπάσουν τον τσαμπουκά!

Οι φοιτητές όμως, είχαν κλειδώσει την κεντρική πόρτα κι ένας στρατιώτης είχε τη φαεινή ιδέα, να μουντάρει με το τανκ και να τη ρίξει!

Δεν υπολόγισε όμως (όπως εκμυστηρεύτηκε πολλά χρόνια μετά ) οτι θα σκότωνε ένα τσούρμο μαθητούδια και το χώμα θα βαφόταν κόκκινο!

Ναι, το αίμα ήταν ακόμα κόκκινο!

Και τότε έπεσε η χούντα του χακί!

Και από τότε ψηφίστηκε ο νόμος του Πανεπιστημιακού ασύλου!

Και από τότε άρχισαν οι άνθρωποι να λένε ελεύθερα τη γνώμη τους, χωρίς να φοβούνται κανέναν!

Σήμερα, 17 Νοέμβρη, γιορτάζουμε τη πτώση του φασισμού κι αυτό έχει σημασία... όλα τα άλλα είναι απλώς οδοντόκρεμες!


Σήμερα είναι σημαδιακή μέρα και για την δική μου απελευθέρωση από την γαλέρα! Τρεις και σήμερα!!!




ΦΤΟΥ ΞΕΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!




Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009

Κι η πλάκα συνεχίζεται...

Είπε ο λαός:  

Σάββατο πρωί...

Μόλις έχω τελειώσει το πρωινό μου:
  • 2 φέτες ψωμί με βούτυρο και μέλι
  • μια κούπα γάλα με κακάο
  • ένα κομμάτι μηλόπιτα (πάντα τρώω ένα φρούτο το πρωί)
...και πάνω που σκέφτομαι να τσιμπήσω και λίγους γίγαντες να σπάσω τη ζαχαρίλα... χτυπάει το τηλέφωνο!

- Παρακαλώ;
- Ναι καλημέρα σας... η κυρία Λιγουράκη;

Το επώνυμο μου δεν έχει καμία σχέση με το παραπάνω αλλά κάτι με έκανε να απαντήσω

- Μάλιστα, ποιός τη ζητεί;
- Είμαστε από τα Body Line κι έχουμε μια ειδική προσφορά για σας...
- Για ποιά με περάσατε κυρία μου; Σας παρακαλώ!

Απάντησα με αυστηρή φωνή και της έκλεισα το τηλέφωνο στα μούτρα!!

Άκου ειδική προσφορά... είμαστε για δίαιτες χριστουγεννιάτικα; Να θέλουμε και ψυχολόγο μετά;

Αφήστε μας επιτέλους να φάμε με την ησυχία μας!

Δεν θέλω να γίνω το next top model!

Φάε κάτι βρε κοριτσάκι μου!


Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009

Κάποιος μου κάνει πλάκα!

Είπε ο λαός:  
Την ώρα που ο γιατρός μου, μου έχει απαγορέψει να τρώω λιπαρά και να πάρω παραπάνω από 1 κιλό, η θεία μου στέλνει στον Λου, 2 ολόκληρα βαζάκια γλυκό κυδώνι, η μαμά μου ένα ολόκληρο ταψί μηλόπιτα και ο ίδιος ο Λου, με πιέζει ασφυκτικά να του φτιάξω ένα ελαφρύ φαγητό όπως γίγαντες πλακί, για να ταιριάζει με τα γλυκά του!

Ο αγαπητός συνβλόγερ Kikop μου κάνει πρόταση να επεκτείνουμε τις γαστρονομικές μας αναζητήσεις σε ένα βλογ που θα λέγεται "ο Γαργαντούας"... κι εγώ κάνω απεγνωσμένες προσπάθειες, να μη φάω μια μπουκιά σοκολάτα!

Έλεος κυρίες και κύριοι!

Κι ύυυστεραααα λεεεένε πως φταίει ο φονιάς (ώπα)!

Χτες πήγα για έναν υπέρηχο! Μόλις μπήκα στο δωματιάκι, μου λέει ο γιατρός:
"αχ, καλέ τι έπαθε αυτό το κοριτσάκι και φούσκωσε;"

"Ήπια δυο κασόνια μπύρες" του απάντησα με το πρωτότυπο χιούμορ που με διακρίνει και ξαπλώθηκα στο κρεβάτι!

Εδώ να βάλω μια πολύ σημαντική σημείωση:
Και να θες ν' αγιάσεις, δεν σ' αφήνουν!
Ο κύριος γιατρός που θα με εξέταζε... έτρωγε ταυτόχρονα μια ζαμπονοτυρόπιτα με κόκκινη σάλτσα... από τις καλές!
Φτηνά τη γλύτωσε που ήταν κι η μάνα μου μέσα (γκεστάπο) και όταν την άφησε στο πλάι για να με πασαλείψει με το ειδικό ζελέ, δεν του την καταβρόχθισα!

Το παιδάκι μου είναι πολύ στριμωγμένο εκεί μέσα, ίσως γιατί μου έχει φάει τον μισό πλακούντα κι είναι 300γρ. παραπάνω από το κανονικό! Στη μαμά έμοιασε το πουλάκι μου!

Ο δόκτορας μου είπε πως είναι πολύ πιθανό να γεννήσω καμιά 20αριά μέρες νωρίτερα. Πράγμα που με έκανε να πανικοβληθώ λιγάκι... όχι, όχι γιατί θα γεννήσω νωρίτερα, αλλά γιατί θα πέσει πάνω στα Χριστούγεννα κι ενώ όλο το σόι θα τρώει και θα πίνει στα γιορτινά τραπέζια, εγώ θα τρώω τα ανάλατα του νοσοκομείου!!!

Προειδοποίησα τον γιατρό μου οτι βασίζομαι πάνω του να μου φέρει κάνα γαρδουμπάκι δώρο εκείνες τις μέρες και να αφήσει κατά μέρος τα μπουκέτα με τα λέλουδα, κι εκείνος μου είπε "τι γαρδουμπάκι παιδάκι μου, Χριστούγεννα θα γεννήσεις, όχι Πάσχα!"

Και τι μ' αυτό δηλαδή; Οι λεχώνες δεν έχουν δικαίωμα στις μυρωδιές; Μόνο στις έγκυες πας ότι τους μυρίζει; Ήμαρτον Θε μου... πρέπει να γίνουν κάποιες αλλαγές στα ήθη και τα έθιμα αυτής της χώρας (παρακαλώ;).

Φεύγοντας, πήραμε και έναν τιμοκατάλογο για τα δωμάτια και τη νοσηλεία, που κανονικά θα μας έκοβε την όρεξη εκτός από τα γόνατα... αλλά εμείς βράχοι!

Μετά είπαμε να κάνουμε και μια βόλτα να δούμε κάνα μωρουδιακό, αλλά καταλήξαμε στο ΙΚΕΑ πάλι, να τρώμε κεφτεδάκια με πατάτες τηγανητές!
Η μάνα μου με στραβοκοίταξε μόλις παράγγειλα και μόνο που δεν με αποκλήρωσε όταν ζήτησα να μου βάλουν έξτρα σάλτσα!

"Το παιδί σου δεν το σκέφτεσαι;" με ρώτησε με δολοφονικό βλέμμα!

Έλεος χριστιανή μου!!! Άσε με να απολαύσω μια φορά κάτι χωρίς τύψεις! ΚΑΙ τα έφαγα, ΚΑΙ δεν τα ευχαριστήθηκα ΚΑΙ είχα και καούρες μετά! Από τη μύτη μου το έβγαλε η αφιλότιμη! Έτσι μου ήρθε φεύγοντας να πάρω κι ένα χοτ ντογκ για να συνέλθω λίγο αλλά ο Λου είχε βγει για τσιγάρο μαζί με το πορτοφόλι και που να ζητήσω λεφτά από τη μάνα μου; Θα με έσφαζε στο γόνατο αν της έλεγα τι τα θέλω!

Ααααχ... μανάδες! Παρόλα αυτά... μάνα είναι μόνο μία!
Α, να μην ξεχάσω να σας πω οτι τα φασόλια, οι γίγαντες δηλαδή που έφτιαξα χθες, είναι για πολεμοφόδια! Εκτός από το ότι ήταν στούκας στο στομάχι από τα κρεμμύδια, τα σκόρδα και το χωριάτικο λουκάνικο (έπρεπε να βάλω και λίγο κρεατάκι μέσα για να μας πιάσει το φαΐ), κάτι δεν πήγε καλά στο βράσιμο!

Δε με πάνε τα όσπρια παιδάκι μου! Πάλι καλά που δεν ήρθε η αντιτρομοκρατική πάλι (να μην τα ξαναλέμε για τις φακές) στο σπίτι να με πάρουν σηκωτή όταν εκσφενδονίστηκε το καπάκι της κατσαρόλας ... αλλά αυτά θα τα γράψω σ' ένα αναλυτικότερο ποστ, στο βλογ του γαργαντούα!

Αν δεν μπερδέψω τα μπούτια μου τελικά με όλα αυτά τα βλογ που συμμετέχω να μη με λένε Amanita!




Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2009

Κρύο πιάτο

Είπε ο λαός:  
Η εκδίκηση αγαπητά μου παιδιά (λυπάμαι δια την παραπλάνηση του τίτλου και που δεν θα σας δώσω γκουρμέ συνταγή με κοτόσουπα και κουβερτούρα) !
Αυτό το πιάτο είναι αποκλειστικά φτιαγμένο για τον αρχιμάλακα!

Μετά από τις απολύσεις που έκανε, γιατί κανείς δεν είναι αντάξιος των προσδοκιών του και γιατί αυτός κάνει τα πάντα καλύτερα, ήρθαν οι "αναγκαστικές" προσλήψεις, αφού καμιά εταιρεία δεν μπορεί να μείνει πάνω από 1 μήνα χωρίς λογιστή!

Το καινούριο team των λογιστών λοιπόν!

Αυτό είναι το θέμα μας σήμερα! Αυτό είναι το κρύο πιάτο.. που σε στέλνει κατευθείαν στην τουαλέτα (δεν θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί τέλειωσαν τα κουβαδάκια για τον εμετό από το προηγούμενο ποστ).

Αυτό το team, αποτελείται από 3 άντρες και κάτι κοπελίτσες εκπαιδευόμενες.

Για τις κοπέλες, δεν έχω να σας πω και πολλά, εκτός από το ότι κυκλοφορούν εδώ μέσα με ταγέρ και τουπέ 40 καρδιναλίων (πιθανόν νομίζουν οτι δουλεύουν σε δικηγορικό γραφείο.. να θυμηθώ να τις ενημερώσω). Κατά τα άλλα, είναι πολύ ευγενικές (ναι, παρά το τουπέ), όμορφες λες και βγήκαν από διαφήμιση, με λαμπερά μαλλιά (τι διάολο όλες με pantene λούζονται;) και όταν περνάνε από δίπλα σου, φχαριστιέσαι μυρουδιά κολόνιας!

Οι άντρες τώρα. Από που να αρχίσω;

Είναι όλοι μια κοψιά! Σα να έχουν βγει από ελληνική ταινία του '50. Το μόνο που τους λείπει είναι οι μανσέτες στα μανίκια. Απίστευτο... δεν περίμενα οτι υπάρχει ακόμα αυτό το είδος ανθρώπου γενικότερα!

Είναι όλοι ατσούμπαλοι, με αστείο περπάτημα. Φοράνε ρούχα σε γκρι αποχρώσεις, σαν τους παλιούς οδηγούς τρόλεϊ (αν φορούσαν και τα πέδιλα που τους έκανε δώρο η ΟΑΣΑ...με κάλτσα, θα ήταν κομπλέ) και τα πουκάμισα τους κρέμονται τα μισά έξω από τα υφασμάτινα παντελόνια τους.

Οι ζώνες, που κάνουν υπερζώνια (από το "υπεράνθρωπη") προσπάθεια να συγκρατήσουν τα παντελόνια κάτω από την ξεχειλωμένη μπάκα τους, δεν είναι περασμένες απ' όλες τις θηλιές, σχηματίζοντας έτσι μια υπέροχη σούρα που αφήνει να φαίνεται λίγο από το εσώρουχο (ούτε εδώ θα μπω σε λεπτομέρειες.. θα μας το κλείσουν το μαγαζάκι).

Απαραίτητο αξεσουάρ, ένα πακέτο χαρτομάντιλα!
Φυσάνε συνέχεια τη μύτη τους (πρέπει να κολλάει ο ένας τον άλλον συνέχεια... δεν εξηγείται που είναι όλοι και πάντα κρυωμένοι) κι αντί να πετάξουν τα χρησιμοποιημένα χαρτιά στο καλάθι, τα αφήνουν στοίβα πάνω στο γραφείο τους!
Φυ - σι - κά, φεύγοντας δεν τα μαζεύουν!!!


(θα πεθάνουμε όλοι από τη γρίπη των χοίρων εδώ μέσα, να μου το θυμηθείτε!)


Βγάζουν τα κλασέρ με τα τιμολόγια από τις βιβλιοθήκες, τα ανακατεύουν όλα (τα κάνουν "χούμα κουτάλια" δηλαδή ...να μαθαίνουμε και καμιά ξένη γλώσσα) και τ' αφήνουν μες τη μέση, εκτός από σπάνιες περιπτώσεις που τους πιάνει κρίση νοικοκυροσύνης και τα βάζουν σε λάθος θέση.

Έτσι, όταν θες να ψάξεις ένα τιμολόγιο του 2009, ξεκινάς από τα κλασέρ του 2004 για καλό και για κακό! Σου παίρνει καμιά βδομάδα (χωρίς διαλείμματα), αλλά δε σε νοιάζει, αφού κι η περιπέτεια του Οδυσσέα έτσι άρχισε κι είδατε τι φίρμα έγινε (ο Φλωρινιώτης μπροστά του δεν πιάνει μπάζα!).

Είναι ανατριχιαστικά ευγενικοί, σε σημείο που χτυπάει κόκκινο το νευρικό σου σύστημα. Οτιδήποτε και να σου πουν, κολλάνε κι ένα "ευχαριστώ πολύ" ή ένα "παρακαλώ πολύ" ανάλογα με την περίσταση, αλλά πολλές φορές στο τσαμπουνάνε και στο ξεκάρφωτο για να μην ξεχνιέσαι!

Μπορώ να γράφω με τις ώρες γι' αυτούς αλλά θα βγει η ανάρτηση κατωσέντονο (το πανωσέντονο το έβγαλα, έβαλα παπλωματοθήκη τώρα που έπιασαν τα κρύα..λολ).

Το αφεντικό λοιπόν, που είναι με το γαμωσταυρίδι στο στόμα από την ώρα που ξυπνάει μέχρι και ...στον ύπνο του, εκνευρίζεται τρελλά με όλη αυτή την ευγένεια και δεν τον βλέπω να τη βγάζει καθαρή!

Κάθε φορά που ένας απ' αυτούς τους άγιους λογιστάκους, του απευθύνει τον λόγο και του πετάει στα μούτρα όλη αυτή την καλοκάγαθη συμπεριφορά, αυτός κοκκινίζει ολόκληρος, βγάζει καπνούς απ' τ' αυτιά και αφρούς από το στόμα και τους απαντάει με απύθμενη ειρωνεία!


Τι λέτε; Πάμε ένα στοιχηματάκι; Πόσο θα αντέξει;

υ.γ. Το τσιζκέικ, με μερικές παραλαγές αλλά ... πέτυχεεε!!!

Η συνταγή εδώ!!!

(αλλά πρέπει να μου στείλετε κομμάτι... να δω αν σας πέτυχε, όχι τίποτα άλλο!) :)



Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

1 κιλό ακόμαααα...!

Είπε ο λαός:  
Ναι, έτσι μου είπε ο γιατρός!

Τι λες ρε κύριος; Ξέρεις τι λες; 1 κιλό σε 3 μήνες; Και το λες εσύ; Που η ολοστρόγγυλη, αλά Μαμαλάκη, γκουρμέ κοιλίτσα σου κοντεύει να κάνει το πουκάμισο σου φονικό όπλο; Ταν ταααν ταν, θα πετάγονται σε λίγο τα κουμπιά!

Η αλήθεια είναι οτι μου το είχε πει από την αρχή να μην τρώω παγωτά και γλυκά και αλμυρά και όλα τα ωραία τέλος πάντων, αλλά έχω και μια αποστολή σ' αυτήν την κοινωνία κύριοι!

Τι εννοείτε τι αποστολή; Μα φυσικά να μεταφέρω τις γευστικές μου αναζητήσεις σε νέους που έχουν όνειρα για έναν γκουρμέ κόσμο!

Γιατί, έχετε ακούσει άλλον να τρώει σάντουιτς με μαρούλι, ρέγκα και σοκοφρέτα; Ποιός άλλος εκτός από μια γαστριμαργική διάνοια σαν και του λόγου μου, θα μπορούσε να σκεφτεί κάτι τέτοιο;

...μμμ .. εντάξει, η αλήθεια είναι οτι η συνταγή είναι κλεμμένη από έναν φίλο (γαμώ τα γκουρμέ άτομα) του Λου , όπως και η λάκτα βουτηγμένη σε ψαρόσουπα...(τρελλή απόλαυση)!!!

Σας παρακαλώ, όποιος νιώθει ναυτία, έχει κουβαδάκια στην είσοδο του βλογ, μη μου λερώσετε τα πατώματα, χθες έκανε δουλειές η γυναίκα!

Ναι, τελικά ενέδωσα στον πειρασμό... πήρα μια κυρία πολύ συμπαθητική να μου κάνει τα παντζούρια (γιατί από άσπρα είχαν γίνει μπεζ με καφέ πουά με τη βροχή και τη λάσπη που είχαν πάνω) και το σπίτι γενικότερα που μόνο η Ντόλι έλειπε από μέσα για να σιγουρευτείς οτι μπήκες σε στάβλο!
Η οποία κυρία μάλιστα, προσφέρθηκε να έρχεται κάθε μήνα κι αν δεν έχω, λέει, να την πληρώσω δεν πειράζει, αρκεί που της φτιάχνω το κέφι με το γέλιο μου (καλά λέει ο Λου οτι είμαι καραμούζα...)!

Άκουσον άκουσον! Κάτι τέτοιες χαλάνε την πιάτσα!!!

Βρε ανεπρόκοπη, της είπα, άλλες πίνουν βιτριόλι για τα δικαιώματα σας κι εσύ θα μου καθαρίζεις τσάμπα; Ντροπή και αίσχος!
Πάει...το λύσαμε κι αυτό το θέμα...
Τώρα, λέει, που της άνοιξα τα μάτια... θα χρεώνει παραπάνω...φΤού!
Ας είναι!

Σας αφήνω τώρα, μόλις βρήκα μια συνταγή για φακές σαλάτα και πάω να τη φτιάξω...
Πρέπει να τρώω ελαφριά το βράδυ γαμώ το φελέκι μου (πρέπει να κοιτάξω τα νεύρα μου!).

Α, να μην ξεχάσω να σας πω, βρήκα και μια άλλη συνταγή ... τσιζκέικ σοκολάτα... ΔΙΑΙΤΗΣ!!!
Θα το φτιάξω μάλλον μέσα στο ΣΚ και θα σας ενημερώσω (ναι ... μην ξεχάσεις!)!

Αααααααααα.... βράσαν οι φακέεεεεεεες!!!!!!!


#$@%^&*#@@!!!!!!!!!


Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009

Δευτέρα πρωί!

Είπε ο λαός:  
Φτάνω στη δουλειά 8.00 η ώρα!

Πάω στη διπλανή καφετέρια, θρονιάζομαι στο πιο χουχουλιάρικο τραπέζι, αυτό του προσωπικού (στα ώπα ώπα μ' έχουν), παραγγέλνω έναν καπουτσίνο ντικαφ (τρομάρα σου... ο ντικάφ σε μάρανε.... οι σοκολάτες που κατεβάζεις κάθε μέρα δε σε πειράζουν), παίρνω κι ένα περιοδικό από τη στοίβα και περιμένω να πάει 9.00 για να πάω στη δουλειά.

Διαβάζω για τους κατοίκους της Λάρυμνας, τους νοικιασμένους εργάτες και τους νεκρούς της Λάρκο. Αυτό ήταν, η εβδομάδα μόλις άρχισε στραβά!

Γυρνάω σελίδα και πέφτω πάνω στο άβατο των Εξαρχείων και πως να κυκλοφορούμε για να μην θεωρηθούμε ύποπτοι (ούτε στο Χάρλεμ τέτοια κατάσταση, σου λέει ο άλλος!)
Πάω παρακάτω... άλλο άρθρο για τους Γερμανούς Ναζί και Άριους...

Μα ποιός σκατά είναι ο αρχισυντάκτης εδώ πέρα μέσα, και τι θέλει από μένα πρωινιάτικο;

Στη επόμενη σελίδα, το μεγάλο κραχ του '29... να σου μιλήσω εγώ για το δικό μου κραχ, να σου φύγει το τσερβέλο!

Μ' αυτά και μ' αυτά, πέρασε η ώρα, πήγε 9.05 κι εγώ ήμουν ακόμα αραχτή...
Πέφτει το μάτι μου στο ρολόι και παθαίνω σκορβούτο (αγαπημένη αρρώστια... δεν ξέρω άλλη).
Τσακώνω την τσάντα μου, το ταπεράκι με τα γεμιστά μου, τον καφέ και το νεράκι μου και τρέχω να προλάβω!
Μπαίνω στην εταιρεία και πέφτω πάνω στο ξενόγλωσσο αφεντικό που με κοιτάει στραβά..

"Καλημέρα, τι κάνεις;" του λέω όλο γλύκα (μπλιάχτς).

"Τώρα είμαι καλά" μου απαντάει με φανερό υπονοούμενο οτι έχω αργήσει!

Γαμώ την καρμπονάρα μου, γαμώ!

Κάθομαι στο γραφείο της λογίστριας κι ευχαριστώ τον θεό που σήμερα έχω υπολογιστή. Αυτός όμως (ο θεός ντε!) μου αποδεικνύει για άλλη μια φορά οτι δεν υπάρχει και η λογίστρια μπαίνει στην εταιρεία. Σηκώνομαι και πάω σε άλλο γραφείο και είμαι τυχερή αφού έχει καρέκλα να κάτσω!
Και τώρα ...τι;;!! Θα με βλέπει ο ξενόγλωσσος να αρμενίζω στα πέλαγα, χωρίς να κάνω τίποτα; Πως θα δικαιολογήσω την παρουσία μου και τον "διαστημικό" μισθό μου;

Έτσι λοιπόν κάθομαι εδώ, με 2 κόλλες από το φωτοτυπικό και σα να γράφω διαγώνισμα, συμπληρώνω άλλη μια ανάρτηση στο "καταραμένο μου ημερολόγιο".
Δεν περνάνε κι αυτές οι ρημάδες οι μέρες να πάρω το δισάκι μου να πάω στο σπιτάκι μου! Έχω σκαλίσει όλον τον τοίχο πίσω από τη λεκάνη της τουαλέτας, σβήνοντας μέρες! Σε λίγο θα πάρω και κάνα κουτάλι να σκάψω τούνελ να δραπετεύσω!

Amanita Muscaria - Η μεγάλη απόδραση

3 βδομάδες έμειναν για το εξιτήριο μου από το Αλκατράζ των επιχειρήσεων!

(μισό παιδιά, να πιω μια γουλιά καφέ και συνεχίζω... Έχω να γράψω με το χέρι ..ουουουου... κάτι μήνες... Αφού πριν που ήθελα να γράψω το "Amanita Muscaria" έφερα 5 βόλτες το στυλό για να βρω από που αλλάζει για τα αγγλικά!)


Εκτός όμως από αυτά που περνάω εδώ μέσα, έχω και τα δικά μου.
Αυτό που τρώγομαι με τα ρούχα μου!

Έχω την εντύπωση οτι θα πρέπει να μου κάνουν όλα μου τα ρούχα κι εκτός από ένα τζιν για κρασοπατέρες που έχω πάρει, αρνούμαι να αγοράσω οτιδήποτε άλλο είναι μεγαλύτερο από το νούμερο οικογενειακής σκηνής για πολύτεκνους!

Πήγαμε το Σάββατο σε ειδικό μαγαζί για τύπους σαν κι εμένα, κι εκτός από το ότι όλα ήταν λες και τα είχα δανειστεί από την γειτόνισσα την κυρία Ευταξία που είναι 73 χρονών, με χρυσά κουμπιά, πιέτες και τσαχπίνικα γυαλιστερά υφάσματα (αυτά ήταν για καλά), αλλά ήταν και πανάκριβα...(τσιφούτηηηη...).
χΑ! Φεύγουμε άρον άρον και πάμε σε γνωστό αθλητικό κατάστημα, βουτάω 2 φορμίτσες γυμναστικής (αχρείαστες να 'ναι... ναι καλά!) κι ησύχασα!

Πάντως, κάτι πρέπει να κάνω και με παλτό γιατί δεν κλείνει!
Έχουμε κάτι ωραίες κουβερτούλες στο σπίτι, από τη γιαγιά μου... ξέρετε, αυτές τις λεοπαρδαλέ με την ξαπλωμένη τίγρη πάνω.. έκτακτες!
Λέω να την κάνω πόντσο... με μια τρύπα που το κεφάλι μου θα ξεπροβάλει από το σώμα της τίγρης...

Μετά απ' αυτό, ο Γκαλεάνο θα ψάχνει απεγνωσμένα το τηλέφωνο μου... τρέμετε Κοτέντοι!

Κι επειδή σ' αυτό το σημείο αρχίζω να καταλαβαίνω οτι σας έχω ψιλοζαλίσει τον έρωτα με τη γκρίνια μου, λέω να βάλω μια τελεία!

(...θαυμαστικό έβαλα ο βλαξ... )

...ας βάλω λοιπόν την

.

...ας βάλω και μια - για σιγουριά!


υ.γ. αν δεν αφήσετε σχόλια, δεν θα παρεξηγηθώ... πρέπει να είστε εξαντλημένοι από τη γκρίνια, όσοι φτάσατε εδώ κάτω...!



Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Εξετάσεις, εξετάσεις και πάλι εξετάσεις!

Είπε ο λαός:  

χΑ! Σας τρόμαξα; Νομίζατε οτι γύρισα στα σχολικά χρόνια; Όοοοχι φίλοι μου!

Όσο κι αν πολλοί θα παρακάλαγαν να γυρίσουν σ' εκείνες τις εποχές, εγώ δεν θα έστελνα ούτε τη φωτογραφία μου!

Διαγωνίσματα, κυνηγητό για να διαβάσω, βιβλία να προσγειώνονται στο κεφάλι μου από την σφαιροβόλο μαμά που έκανε άκαρπες προσπάθειες να με διαβάσει, ηλίθιες δικαιολογίες όταν με πιάναν αδιάβαστη... και άλλα πολλά που δεν θέλω ούτε να τα θυμάμαι!

Το μόνο διασκεδαστικό ήταν οι κοπάνες, τα διαλείμματα και η γυμναστική που λάτρευα γιατί κάναμε μόνο ζέσταμα και μετά ο καθηγητής μας άφηνε να παίξουμε βόλεϊ ή μπάσκετ κι εμείς το σκάγαμε από κάτι στραβωμένα κάγκελα, πηγαίναμε δίπλα στο δημοτικό και τρώγαμε ψημένα τοστάκια με πατατάκια ρίγανη!!! ΜμΜμμ.... σλούρπ!

Αλλά όπως είπαμε αυτά τα χρόνια πέρασαν και νομίζω πως δεν αξίζει τον κοπο να επιστρέψουν μόνο και μόνο για ένα τοστάκι, αφού τώρα είμαστε πολύ γκουρμέ κι έχουμε μάθει να μαγειρεύουμε πολύ καλύτερα!

(Χριστέ μου, πότε θα μπει στο θέμα επιτέλους;)

Μπαίνω λοιπόν στο θέμα!
(δόξα τον άγιο!!!)

Μιλάω για τις εξετάσεις που πρέπει να σου μπήξουν μια βελονάρα στο μπράτσο για να σου πάρουν το ωραίο αιματάκι σου! Στο ρουφάει που στο ρουφάει το αφεντικό καθημερινά, στο ρουφάνε και στα νοσοκομεία και τους πληρώνεις και 100ευρα από πάνω!

Που θα φτάσει αυτό κύριοι;;;

Τέλος πάντων, το θέμα είναι οτι από 'κει που έβλεπα σύριγγα κι αμόλαγα μελάνι, τώρα αν δεν κάνω μια ενεσούλα την εβδομάδα, έχω στερητικό!
Και τι ωραίο χρώμα που έχει το αίμα ε; Κόκκινο κόκκινο!
Γεια σου ρε Αλέκα... το καλύτερο κόμμα έχεις!

Αύριο θα πάω για μια άλλη εξέταση που σε κρατάνε, λέει, 4 ώρες και σε ξεζουμίζουν για τα καλά! Για αντάλλαγμα όμως, σου δίνουν να πιεις ένα ωραίο ποτάκι γλυκόζης!!! Μμμμ... θα φχαριστηθούμε ζάχαρη παλικάρια!

Θα κάνω 2 βδομάδες να ξαναφάω γλυκό!

Αν περισσέψει δε, θα πάρω και στο σπίτι να φτιάξω μια συνταγή του Παρλιάρου που τη λιβανίζω τόσο καιρό!

Και πάνω που η χαρά για τα 200ml γλυκόζης έχει φτάσει στο απόγειο... μου την κάνει γυριστή ο γιατρός και μου λέει "δεν χρειάζεται να κάνεις την εξέταση με τα 200ml, κάνε καλύτερα αυτή με τα 50"!

φΤουουου!!! Μια εξέταση είχε γκουρμέ ενδιαφέρον κι αυτή μου την κόβουν!
Όταν έρθει η ώρα να πληρώσεις όμως δεν κόβουν τίποτα... αν κι ο Λου υποστηρίζει οτι σου κόβουν κι εκείνη την ώρα κάτι ...!

Ωρέ που πάαααμε;!

Έτσι θα πάρω το σταυρολεξάκι μου κι αύριο πουρνό πουρνό, θα ξεκινήσω για την εκδρομή μου στα ιατρικά κέντρα!


Σημείωση:
Σήμερα έφαγα μόνο 2 σοκολατάκια του Πρέσβη... εντάξει εντάξει και 2 μισο τουλουμπάκια... καλά μωρεεέ.. και μια γωνίτσα τσουρέκι... από γλυκό, γιατί από αλμυρό ... να μην το συζητήσουμε!



Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009

Μ' ένα όνειρο τρελλό...

Είπε ο λαός:  
Πόσο νορμάλ είναι να βλέπεις στον ύπνο σου οτι τα έχεις με τον Ντιέγκο Μαραντόνα;
Δε λέω, πάντα του είχα μια ιδιαίτερη αδυναμία, αλλά όχι κι έτσι βρε αδερφέ!

Ήμασταν, λέει, σε μια παραλία στην Αργεντινή (ακούς Apos; Στην Αργεντινή, όχι στη Βραζιλία!) και παίζαμε με τα κύματα, ώσπου ξαφνικά, ένας τεράστιος καρχαρίας εμφανίζεται από το πουθενά!
Ο Ντιέγκο, χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του, κάνει ένα σάλτο και με ένα φοβερό τάκλιν, τον κόβει στα δυο!!!

Ο καρχαρίας, μόλις αντίκρισε τον άσσο και βασιλιά των γηπέδων να κατευθύνει την φοβερή κλωτσιά του κατά πάνω του (δεν τα έκανε πάνω του- τι χιούμορ...μπρρρ), του πάγωσε το αίμα.
Έτσι, όταν αποχωρίστηκε το κεφάλι του από το υπόλοιπο σώμα, ήταν ήδη κατεψυγμένος κι έτοιμος για σούσι!
Η θάλασσα παρέμεινε γαλάζια και τα μαγιό μας καθαρά!

Ο Ντιέγκο όμως, επιδειξιομανής όπως ήταν πάντα (από μικρό παιδί τον θυμάμαι που παίζαμε στη γειτονιά κι αυτός μας έδειχνε το τατουάζ με τον Τσε στο μπράτσο του), άρχισε να παίζει με το άψυχο σώμα του δύστυχου ψαριού κι εμένα ούτε που να με φτύσει!

Μαζεύω λοιπόν κι εγώ μια και δυό τα βατραχοπέδιλα, τα παρεό και τις πετσέτες μου και πάω σε μια παραλιακή ταβερνούλα να τσιμπήσω κάτι!
Εκεί, συναντάω τον Πάγκαλο (ναι, τον γνωστό!) φανερά αδυνατισμένο (κάνα δυό κιλά, μη φανταστείτε, είπαμε... όνειρο είναι αλλά δεν γίνονται και θαύματα!).
Τρέχω μ' ένα σάλτο κι αρπάζω τον κατάλογο με τα φαγητά, μπας και προλάβω να παραγγείλω πριν απ' αυτόν, γιατί διαφορετικά δεν θα έμενε ούτε ψίχουλο για μένα και θα ξύπναγα από την πείνα!

Σ' εκείνο το σημείο... άνοιξε η μύτη μου και γέμισαν τα σεντόνια αίματα!
Δεν νομίζω οτι ξεπάγωσε ο καρχαρίας αλλά μάλλον μ' έπιασε στον ύπνο ο υπουργός και μου έριξε καμιά ξανάστροφη για να μου πάρει τον κατάλογο από τα χέρια!
Έτσι και τον πετύχω πουθενά... θα του ισιώσω τις ρυτίδες!
Αυτή η καινούρια κυβέρνηση, άρχισε πολύ άσχημα...

ΒΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ!

υ.γ. Βρε μπας και τελικά την χρειάζομαι την ιατρική συμβουλή του θείου από τη Σουηδία;

(Ή μήπως φταίει η εγκυμοσύνη που βλέπω τέτοια τρελλά κάθε βράδυ;)



(τι να σου πω κι εγώ ρε κοπελιά;)

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009

"Επίκουρος Ιατρός Ψυχιατρικής"

Είπε ο λαός:  
Αυτό το ποστ, θα μπορούσε να έχει και τον τίτλο "Ο θείος από την Σουηδία" ή "Το Σουηδικό μοντέλο" (σ' αυτή την περίπτωση θα σας τρόμαζα και δεν θα διαβάζατε ούτε τελεία.. και δεν είμαι κι ο Apos που τα λέει ωραία γιατί δεν το κατέχω καλά αυτό με τα πολιτικά), ή "Γαμώ την επιστήμη σου γαμώ" (που εδώ που τα λέμε θα ήταν ο πιο ταιριαστός τίτλος)!

Επίσης, αυτό το ποστ, είναι αφιερωμένο στον αγαπητό ατζέντη μου, που βρίσκεται στο κρεβάτι του πόνου με αντιβιώσεις (τυχερούληηη...) και κεφτεδάκια (είπαμε, μερικά πράγματα δεν κόβονται με τίποτα!)

Λοιπόν, ξεκινάμε το υπέροχο ταξίδι της επιστήμης!

Όπως μπορεί να έχει πάρει το αυτί σας, έχω έναν θείο που είναι ψυχίατρος ΚΑΙ ψυχολόγος (ναι, τα έχει συνδυάσει και τα δυο) στην Σουηδία. Αυτός είναι και ο λόγος που μέχρι πρόσφατα, η Σουηδία είχε το μεγαλύτερο ποσοστό αυτοκτονιών. Ευτυχώς, ο θείος πήρε σύνταξη πέρσι κι έτσι, όπως έμαθα, το ποσοστό μειώθηκε και τώρα έρχεται πρώτη η Ελβετία.

Τώρα βέβαια, μην τις παίρνετε και πολύ τις μετρητοίς τις πληροφορίες που σας δίνω, γιατί κι εγώ ανισόρροπο είμαι ότι θέλω λέω... δεν είμαι δα κι ο Πρετεντέρης (άλλωστε δεν έχω πάει γήπεδο τα τελευταία είκοσι χρόνια και δεν πέταξα ποτέ μπουκάλι στον αγωνιστικό χώρο... εντάξει ίσως κάτι κέρματα αλλά όχι πολυ μεγάλης αξίας).

Χθες το απόγευμα, εκεί που γυρίζαμε σπίτι με τον καλό μου και ονειρευόμασταν πατάτες σουφλέ με σαλάτα ρόκα παρμεζάνα...τσούπ (!) βλέπουμε στο κατώφλι τον θείο από τη Σουηδία!!!

Ο Λου δεν τον είχε ξαναδεί, αλλά μου είχε εκμυστηρευτεί οτι οι διηγήσεις μας γι' αυτόν, τον είχαν εξιτάρει και ήθελε πολύ να τον γνωρίσει! Να λοιπόν η ευκαιρία που περίμενε... και που εγώ φοβόμουν σαν τον διάολο το λιβάνι!

Γιατί όσοι δεν ξέρουν τον θείο, δεν ξέρουν οτι κάνει αρμένικη βίζιτα κι οτι δεν φεύγει ούτε όταν του βγάλεις το σιχτίρ πιλάφ.

Τι σκούπες έχουμε γυρίσει ανάποδα με τη μάνα μου, τι αλάτι (χοντρό, με το άλλο δεν πιάνει..) έχουμε ρίξει πίσω από την πλάτη του, τι ξόρκια έχουμε σιγοψιθυρίσει.. αν δεν πάει 12 τα μεσάνυχτα, δεν ξεμπαστακόνεται!

Ευτυχώς, ο αιφνιδιασμός μου, μεταμφιέστηκε σε ενθουσιασμό που είδα τον "αγαπημένο" μου θείο από τα ξένα και τον υποδέχτηκα με το χαμόγελο της colgate!

"Ξέρω οτι δεν με θέλετε, αλλά εγώ ήρθα" είχε περάσει κι από άλλους συγγενείς, που φαίνεται δεν ήταν τόσο ευγενικοί όσο εμείς!

"Μα τι είν' αυτά που λες βρε θείε;" Του απάντησα όλο γλύκα και περάσαμε μέσα. Του έφτιαξα ένα πράσινο τσάι από το καλό, μην τον χάσουμε κι από πελάτη κι άρχισε το σουηδικό βασανιστήριο!

Μάθαμε οοοότι δεν ξέραμε τόσα χρόνια για τη Σουηδία, είδαμε φωτο κάρτ ποστάλ από την Ουψάλα, που κουβαλάει πάντα μαζί του, φωτογραφίες ταυτότητας του ίδιου από βρεφική ηλικία μέχρι και σήμερα, που τις είχε κάνει κολάζ σε ένα χαρτόνι, ζωγραφιές του... και ότι άλλο είχε μέσα στο βουργιάλι του!

Εγώ εν το μεταξύ να κόβω πατάτες (αντί για τις φλέβες μου) και να τεμαχίζω μπέικον και τυριά με εγκληματική μανία (έβλεπα τη φάτσα του θείου στα τυριά) κι ο Λου να ακούει προσεκτικά τον αφηγητή, αφού δεν μπορούσε να κάνει κι αλλιώς! Για μια στιγμή προσπάθησε να αρθρώσει μια λεξούλα, αλλά του έκοψε τον αέρα ο θείος και συνέχισε ακάθεκτος!

Μας μίλησε για το Σουηδικό μοντέλο, για τους πολιτικούς που γνώρισε, για την αναρχική νοοτροπία των Ελλήνων και την αντίστοιχη πειθαρχημένη των Σουηδών, για την επιστήμη της ψυχιατρικής και την ώρα που ήμουν έτοιμη να πάρω μια καρτέλα ντεπόν... μου ήρθε μια καταπληκτική ιδέα!

"Θείε, του λέω, συγγνώμη που μαγειρεύω και δεν κάθομαι να σ' ακούσω με προσοχή αλλά περιμένουμε κάτι φίλους και πρέπει να ετοιμάσω κάτι μη μας περάσουν και για ακαμάτες!"

Φυσικά δεν πτοήθηκε...

Κατά τις 11 που είδε οτι οι φίλοι μας δεν είχαν έρθει ακόμα, μας ρώτησε "καλά, τι ώρα θα έρθουν; Δεν δουλεύουν αυτοί αύριο;"

Για να μην φανώ άξεστη και του δώσω την απάντηση "Εσύ τι ώρα έχεις σκοπό να πάρεις τον κώλο σου και να φύγεις γιατί έχουμε και δουλειές αύριο;"
περιορίστηκα στο "Θείο... εδώ είναι Ελλάδα!"

Έτσι αποφάσισε στις 11.30 παρακαλώ (από τις 5.30 που τον είχαμε να μας βγάζει λόγο) να χτυπήσει το κουδούνι του γείτονα μας του έρμου, που τον ήξερε από παλιά, για να δει τι κάνει!

Μα καλά... έτσι κάνουν στη Σουηδία; Χτυπάνε τα κουδούνια άιντε άιντε, χωρίς να ενημερώσουν κανέναν; Τι πολιτισμός και αηδίες μας λένε τότε; Αυτοί ζουν την εποχή που εμείς είχαμε τις πόρτες μας ανοιχτές (που λέει κι ο Ρέμος)!

Ο γείτονας, που έβλεπε μπάλα με έναν φίλο του, άνοιξε την πόρτα και του πέσαν τα σαγόνια στο θέαμα που αντίκρισε! Τον έχει φάει στη μάπα πολλές φορές βλέπετε!
Τι να κάνει, είναι και φιλόξενος ο άνθρωπος (εεε, παντέρμα Κρήτη) τον έμπασε μέσα, τον κέρασε και σουβλάκια που είχαν παραγγείλει και ούτε ξέρω τι ώρα έφυγε!

Εμείς πάντως κλειδώσαμε 4 φορές, βάλαμε και τον σύρτη, αμπαρώσαμε και τα παράθυρα και πέσαμε για ύπνο!

Σήμερα το πρωί, που είχαμε συνέλθει λίγο από το σοκ και μπορούσαμε να αρθρώσουμε και καμιά κουβέντα, ο Λου μου είπε:
"Είναι λίγο αρπαγμένος ο θείος έτσι;"

"Δεν θέλω αηδίες, τι αρπαγμένος, εδώ μιλάμε για γιουβετσάκι που έχει γίνει κάρβουνο!" (μα πως γίνεται κάθε φορά και κάνω συνειρμό με φαγητά..;)

Κι αποφασίσαμε, το απόγευμα πριν μπούμε στην είσοδο της πολυκατοικίας, να τσεκάρουμε πρώτα αν μας περιμένει κανείς.
Η διπλανή πολυκατοικία δε, έχει έναν ωραιοοόοτατο ακάλυπτο, που οδηγεί στον κήπο μας... ίσως χρειαστεί να παραβιάσουμε την μπαλκονόπορτα!

Μουσαφιραίοι...