Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2008

Τελικά...

Είπε ο λαός:  
...δεν έχω αποφασίσει. Τα Χριστούγεννα μ' αρέσουν ή όχι;
Ίσως είναι κι αυτή η μανιοκατάθλιψη που με κυριεύει πάντα αυτές τις γιορτινές μέρες και δεν μ' αφήνει να δω καθαρά τα πράγματα!
Έχω την άποψη (και κανείς δεν μπορεί να μου την αλλάξει) οτι τα Χριστούγεννα είναι η πιο ψεύτικη γιορτή του κόσμου. Μόνο τότε θυμόμαστε οτι υπάρχουν παιδάκια που πεινάνε, οτι η Αθήνα (για να μην επεκταθώ στον κόσμο ολόκληρο) έχει άστεγους, οτι πρέπει να χαμογελάμε, να είμαστε ευτυχισμένοι, να είμαστε καλοί με τους συνανθρώπους μας (εκτός βέβαια αν βρεθούμε μπροστά στην τελευταία γαλοπούλα στον χασάπη, όπου ξεχνάμε το πνεύμα των Χριστουγέννων και γίνεται μάχη..), να δίνουμε τόπο στην οργή και να μοιράζουμε ευχές ακόμα και στους πιο μισητούς γείτονες για να μην χαλάσουμε τις χαρμόσυνες μέρες!
Βγαίνω από τα ρούχα μου όταν βλέπω αφηνιασμένους καταναλωτές να μπουκάρουν στα μαγαζιά για να αποκτήσουν ότι βρουν μπροστά τους. Φρικάρω με το καταραμένο καρουσέλ και το κιτς δέντρο (παρολίγον φλαμπέ για δεύτερη φορά ) που στήνονται κάθε χρόνο στο Σύνταγμα. Τους Άγιους Βασίληδες που περιφέρονται και βγάζουν λεφτά αντί να μοιράζουν δώρα! Τα μαγαζιά που παραμένουν ανοιχτά εξουθενώνοντας τους υπαλλήλους τους για υπερεργασία και υπερωρίες που (όπως έλεγε κι ένας σοφός πρώην συνάδελφος) δεν φτάνουν ούτε για ένα πακέτο τσιγάρα! Βαρέθηκα τον κόσμο που νομίζει οτι ψωνίζοντας θα αλλάξει η ζωή του στο καλύτερο. Κουράστηκα με τις μαλακίες που μας πασάρουν τα γκλάμορους περιοδικά για ουάου Χριστουγεννιάτικες διακοπές στον Παρνασσό και στο ...Γκστααντ! Έλεος (μα ποιός πάει στο Γκστάαντ όταν μπορεί να πάει στην Ταϊλάνδη;). Για να μη μιλήσω για τα μπουζούκια που ξεχειλίζουν από τη ματαιοδοξία των γυναικών με τα λεοπαρδαλέ φορέματα και των αντρών με τα πούρα και τα λαμέ σακάκια..
Αυτή είναι η μια πλευρά, αυτή της κατάθλιψης.
Η πλευρά της μανίας είναι η χειρότερη! Θέλω να ξεπεράσω την κατάθλιψη και να γιορτάσω, με τον δικό μου τρόπο. Περνάω από μαγαζάκια με χριστουγεννιάτικα στολίδια, μήπως η ομοιοπαθητική με βοηθήσει. Μέχρι βιβλίο αγόρασα, "πως να ξεπεράσετε τη θλίψη των γιορτών και να περάσετε καλά" ή κάπως έτσι. Πάνε χρόνια που το έχω αλλά όσες φορές κι αν το διάβασα, δεν κατάφερε να με βοηθήσει!
Φέτος έκανα τη διαφορά... πήγα βόλτα στα μαγαζιά, όχι για να ψωνίσω αλλά για να καταπολεμήσω την αγοραφοβία που με πιάνει αυτές τις μέρες! Δεν πήγα στο κέντρο αλλά σε συνοικία.. Είχαν βάλει μεγάφωνα σε όλο τον κεντρικό δρόμο, που ακούγονταν "γιορτινά" τραγούδια... η Βανδή έδινε κι έπαιρνε! Νευρίασα τόσο πολύ! Τι φασισμός είναι αυτός; Δηλαδή γιατί να είμαι αναγκασμένη να ακούω χριστουγεννιάτικα (λαϊκά) τραγούδια στο δρόμο κύριε; Μπορεί εγώ να είμαι μονόχνοτη ("μπορεί" ακούω..) και να μη θέλω να γιορτάσω, μπορεί να έχω χάσει τη γιαγιά μου ή τον παππού μου και να μην έχω όρεξη να ακούω τραγούδια...τι μου τα τσαμπουνάς εκεί πάνω από το κεφάλι μου; Σε ρωτώ;
Τι... με βρίσκετε λίγο επιθετική; Μήπως σας θυμίζω λιγάκι τον Μάικλ Κέιν στον Σκρούτζ της Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας; Όοοοχι... γιατί αυτόν τον άγγιξε το πνεύμα των Χριστουγέννων κι έγινε καλός στο τέλος, ενώ εμένα με αγγίζει μόνο το πνεύμα του Πάσχα!!! Με τα μπουρλότα του, τα βεγγαλικά του, τις κροτίδες, τις λαμπάδες και τις φλεγόμενες περούκες στην εκκλησία, τα κεριά στα καινούρια παπούτσια, τις μαγειρίτσες και τ' αρνιά στη σούβλα... (όχι που θα άφηνα το φαΐ απ' έξω..)
Μπορεί να φταίει και το οτι πάντα ήμουν αντιδραστικό παιδί! Δεν θα ξεχάσω ποτέ την μοναδική ίσως φορά που ο πατέρας μου μ' έδειρε σε ηλικία 5 χρονών, όταν η μαμά μου σε μια προσπάθεια να σφουγγαρίσει, μου είπε να κάτσω στον καναπέ και να μην κουνηθώ αν δεν μου πει εκείνη... εγώ περιφερόμουν μέσ' το σπίτι φωνάζοντας "καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή" ...Περασμένα μεγαλεία.. τότε που η επανάσταση είχε ουσία αλλά πάλι η "κρατική (πατρική στη συγκεκριμένη περίπτωση) καταστολή" έπαιζε πρωταρχικό ρόλο! Ευτυχώς δε λες που δεν με ψεκάζαν με φλιτ...;
Έτσι κι εμείς (πήρα στον λαιμό μου και τον Λ.) εγκαταλείψαμε την πόλη και πήγαμε στην εξοχή, φάγαμε χοιρινό στον φούρνο με πατατούλες και κυδώνια (παρέα με τον πεθερό - καταστολέα του Λ., τον μπαμπάκα μου δηλαδή και τη μανουλίτσα μου, που σιχαίνεται το μαγείρεμα..ήθελα να 'ξερα άμα της άρεσε τι καλύτερο θα έφτιαχνε),

ζεματίστηκα στο τζάκι μέχρι αποχαύνωσης (ξεροψήθηκα μέχρι που μύρισε μπριζολάκι ριγέ),

έριξα τον ύπνο που δεν είχα ρίξει 33 (τα χρόνια του Χριστού...σημάδι, σημάδι) χρόνια τώρα και όταν έκοψε η βροχή, βγήκαμε βόλτα στο βουνό,
όπου συναντήσαμε αυτούς τους τέσσερις διαβολάκους που μας κάνανε μες τη λάσπη αλλά το ευχαριστηθήκαμε!

(πολύ δύσκολο να τους φωτογραφίσεις σταθερούς... τα άτιμα τα πιτσιρίκια, τι ενέργεια κουβαλάνε)

Άιντε ..να περάσουν αυτές οι καταθλιπτικές μέρες και να γυρίσουμε επιτέλους στην καθημερινή μας πραγματικότητα, που τουλάχιστον η θλίψη στα μάτια μας είναι πιο αληθινή από την ψεύτικη χαρά των χριστουγεννιάτικων γιορτών... και του χρόνου να 'μαστε καλά!!!

Υ.Γ.1 Αυτός ο ποιητικός μου οίστρος είναι όλα τα λεφτά τελικά...μπράβο μου! Ευχαριστώ!

Υ.Γ.2 Μμμμ... τώρα που το ξανασκέφτομαι... αυτή είναι η τελευταία μου ανάρτηση για το 2008... ας κάνω λοιπόν άλλη μια προσπάθεια να μην είμαι γρουσούζα...


Καλή χρονιά σε όλους!!!


..μμμ... καλά τα κατάφερα νομίζω... !





Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2008

Λευκή σημαία για τον Νικήτα...

Είπε ο λαός:  
Μετά την έκκληση του δημάρχου κου Κακλαμάνη για ειρηνικές γιορτές, οι αναρχικοί αναστέλλουν την οργή τους για την 2 Ιανουαρίου, όπου και τα καταστήματα θα παραμείνουν κλειστά!
Μέχρι τότε, οι καταλήψεις συνεχίζονται, αλλά χωρίς μολότωφ.
Αυτές τις άγιες μέρες θα πετάνε πουτίγκες (τους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα δεν τα χαραμίζουν για τους μπάτσους...είπαμε, όλα έχουν ένα όριο)!

Καλά Χριστούγεννα λοιπόν!



Υ.Γ. Σιγά μη δεν είχε φαγητό η ανάρτηση μου..χα!
Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2008

Μαμά.. σου έχω νέα, οι κακοί δεν είναι στη φυλακή!

Είπε ο λαός:  
Ο αρχιδόμαγκας των Εξαρχείων που τη είχε δει τιμωρός του εγκλήματος και εκτέλεσε εν ψυχρώ τον πιτσιρικά που διασκέδαζε με τα φιλαράκια του, αλλά άφησε τους άλλους μπάτσους συναδέλφους του να πουλάνε τα κατασχεμένα ναρκωτικά στην πλατεία... άρχισε να βλέπει δαίμονες στη φυλακή!


Φιλαράκο, άσε τις παπαριές και για πρώτη φορά στη ζωή σου, φέρσου σαν άντρας και παραδέξου οτι ούτε τρελός είσαι ούτε τα πάτερ ημών χρειάζεσαι για να σβηστεί το όνομα σου από τη λίστα των δολοφόνων αστυνομικών που ονειρεύτηκαν να γίνουν Ράμπο!
Εγώ στη θέση σου θα αυτοκτονούσα δι' απαγχονισμού με τα άντερα μου!
Βγαίνει κι ο σκατιάς πρώτης εθνικής κατηγορίας δικηγόρος, με τέτοια ψυχραιμία και θράσος και συνεχίζει τις μαλακίες και σου 'ρχεται να φορέσεις μια κουκούλα, να πάρεις και το δρεπάνι του δήμιου και να βγεις στη Β. Σοφίας να παίρνεις τα κεφάλια όσων είναι κάτω από 1.60 μπας και τον πετύχεις τον πούστη.
Οι δημοσιογράφοι (όχι δεν βλέπω τηλεόραση αλλά πριν πάω στο dinner με τους Ιταλούς πέρασα να αφήσω ένα ντονέρ στον Λ. μου και πάνω από το κεφάλι του ψήστη, η tv τα έχωνε) λένε ότι μπορείς να φανταστείς... ! Χθες πέτυχα τη σκηνή που κάτι εξεγερμένοι έκαιγαν την Ελληνική σημαία, πλησίασαν κάτι γυφτάκια και χάζευαν τη φωτιά και ακούω τον δημοσιογράφο :" Προσηλυτίζουν νεαρούς μετανάστες οι κουκουλοφόροι.." Έλεος ρε πούστηδες, δείξτε λίγο έλεος! Αφήστε τους μετανάστες στην ησυχία τους και τραβάτε να γαμηθήτε!
Ο Κακλαμάνης του "αυτού" του το χαβά, στόλισε ξανά το δέντρο του και έβαλε τους μπάτσους να το φυλάνε... λέει δε, στα πιτσιρίκια οτι είναι χελωνονιντζάκια για να μην τρομάζουν!


Δεν θα πω άλλα... γιατί θα αρχίσω τα γαμωσταυρίδια και θα με κατηγορήσουν για βρωμόστομη (σπόντα για μπαλούν;)), αλλά πείτε μου, ποιός μπορεί να μιλήσει για όλους αυτούς χωρίς να σιχτιρίσει;

Ρίξτε μια ματιά κι εδώ και μετά γυρίστε πάλι εδώ, βρίστε, φτύστε και σπάστε τα όλα ελεύθερα... βάλτε και φωτιά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο μου εδώ δίπλα...δεν το φυλάει κανείς και δεν μας καίγεται καρφάκι να γίνουν όλα στάχτη!



Και για να μην ξεχνιόμαστε σήμερα είναι η συναυλία!!!




Υ.Γ. Να σαπίσει στη φυλακή ο βρωμόμπατσος. Τα παιδιά του δεν τον χρειάζονται, είναι πιο ασφαλή αν είναι μακριά του... σκεφτείτε μόνο τι αγωγή θα τους έδινε! Ουστ... μπάτσε!
Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2008

Ιταλία αγάπη μου!

Είπε ο λαός:  
Και μέσα σ' όλον τον χαμό, να σου και τ' αφεντικά από τα ξένα! Άλλη όρεξη δεν είχαμε να μιλάμε για έσοδα, έξοδα, πωλήσεις και τζίρους.
Εδώ ο κόσμος καίγεται κι οι ξενόγλωσσοι τον χαβά τους. Τους έκλεισα και δωματιάκι σε σούπερ λουξ ξενοδοχείο κι όλα τζετ!
Πρέπει να φτάνω στη δουλειά τουλάχιστον μισή ώρα νωρίτερα για να έχω έτοιμο το καφεδάκι τους και ν' ανοίγω στα καλά παιδάκια που με περιμένουν απ' έξω όλες τις άλλες μέρες και με στραβοκοιτάνε που άργησα!
Η αλήθεια είναι οτι κάθε φορά που έρχονται οι "ξενόγλωσσοι", είναι η καλύτερη μου γιατί κανείς δεν ασχολείται μαζί μου και το μόνο που κάνω είναι να σερβίρω καφεδάκι με κουλουράκια (για την περίσταση έχουμε κουραμπιέδες) ή να παραγγέλνω μεσημεριανό.
Το μόνο θέμα που έχω είναι οτι με κουβαλάνε μαζί τους σε επαγγελματικά δείπνα που δεν έχω καμία διάθεση να συμμετέχω. Καταρχήν γιατί μιλάνε για δουλειά που δεν μ' ενδιαφέρει και κατά δεύτερον γιατί τρώω τον άμπακο και γίνομαι ρεζίλι εκτός από τα κιλά που φορτώνομαι! Άσε δε που μας πάνε σε κάτι κυριλέ εστιατόρια για ψάρι (άντε καθάρισε το με μαχαιροπίρουνο) στρείδια μύδια και άλλα τέτοια αφροδισιακά (μήπως θέλουν να μας πουν οτι αν δεν πάει καλά η εταιρεία θα μας πηδήξουν;). Το τι εστιατόριο έχω φάει στη μάπα με συναδέλφους που δεν θέλω να βλέπω ούτε ζωγραφιστούς, δε λέγεται! Μέχρι στην Αίγλη Ζαππείου έφτασε η χάρη μου (ναι ντε, τι νομίζατε).
Μετά γυρνάω στο σπίτι και διηγούμαι όλα αυτά τα περίεργα φαγητά που κατάπια σχεδόν με το πιάτο μαζί, στον Λου μου. Εκείνος με κοιτάζει με τα λυπημένα του ματάκια σαν κουτάβι που δεν του δίνεις το μπέικον από τ' αυγά σου και κρέμεται από τα χείλη μου... Μια φορά μάλιστα επιχείρησε να με δαγκώσει αλλά σταμάτησα αμέσως την περιγραφή γιατί σκέφτηκα οτι δεν θα ήμουν το ίδιο γοητευτική με ένα μάγουλο!
Αύριο λοιπόν είναι η μεγάλη μέρα! Αύριο βράδυ έχουμε επαγγελματικό γεύμα σ΄ένα Ταβερνείο με Παραδοσιακές Μεσογειακές Γεύσεις!
Όοοοοχι, μη νομίζετε οτι θα φάμε σαν άνθρωποι επιτέλους. Μάλλον είναι απ' αυτά τα τρέντυ ταβερνεία που σου φέρνουν για ορεκτικό πατέ αντζούγιας σε μπριός και όχι φέτες ψωμιού βουτηγμένες σε λαδορίγανη και ψημένες στα κάρβουνα. Εντάξει, δεν έχω παράπονο, όλα τα τρώω...
Ένα άλλο πρόβλημα είναι οτι πρέπει να ντύνομαι καλά όταν έρχονται... Όσο να το κάνεις, πόσες γραμματείς έχετε δει με all star, τζιν και μακό; Ναι, έτσι πάω στο γραφείο. Οι εκατομμύρια προσπάθειες του προϋσταμένου να με πείσει να βάλω κανα φουστανάκι, κανα υφασμάτινο παντελόνι δεν έπιασαν τόπο ποτέ κι έτσι παρέδωσε τα όπλα (μιλάμε για μάχη). Άσε που το μακό μπλουζάκι είναι κι ελαστικό και όταν φουσκώνει το στομάχι δεν έχει φόβο να σκιστεί! Για φαντάσου τι θα γινόταν αν φόραγα κανένα εφαρμοστό σέξυ (σιγά κοπελιά, ανατρίχιασα) πουκαμισάκι, κατέβαζα τρία πιάτα ντιζόν μπαβαρουάζ (τι είν' αυτό καλέ;) στα μέρη που μας πάνε κι αρχίσαν να εξοστρακίζονται τα κουμπιά ένα ένα!

Στοοοοοπ! Αρκετά μίλησα, πάω να τσιμπήσω κάτι!



Υ.Γ.1 Αυτό που λέγανε οτι ταξίδεψαν πολλοί Ιταλοί στην Ελλάδα για να βοηθήσουν στην εξέγερση μας αφού ήμασταν στην πρώτη γραμμή τότε στην Γένοβα είναι αλήθεια; Όχι τίποτα άλλο ... το ένα αφεντικό (κοπελιά, σ' ακούω τόσην ώρα αφεντικό κι αφεντικό...αφεντικά έχουν μόνο οι σκύλοι) έχει ένα τατού αντιεξουσιαστικό!!! "Νεανικές χαζομάρες" μου είπε... να τον πιστέψω ή θα τον δω σε καμιά πορεία;


Υ.Γ.2 Αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο στον κύριο Ιανό και στο Ζόμπι του, που το Σάββατο στο πάρτυ ψάχνανε τα 5 κιλά μου!

Υ.Γ.3 Καλά, δεν σας λέω ότι μέχρι να βρω, το γουρουνάκι της φωτό παραπάνω (το οποίο δεν άντεξα και του ριξα και 2-3 δαγκωνιές) στο νετ, ότι φαγητό έβαζα στο ψαχτήρι... όλο και κάποιο ποστάκί μου έβγαζε!

Υ.Γ.4 Και για να μην ξεχνιόμαστε, για δείτε κι εδώ που λέει και το μπαλούν



Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Μύρισε...

Είπε ο λαός:  


...καπνιστό μπέικον!




Υ.Γ. Πάρτε τους τα όπλα και δώστε τους πυροσβεστήρες!




Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Θα λείψω..

Είπε ο λαός:  
...για τους παρακάτω λόγους!





Δεν ξεσηκώνομαι, δεν ψάχνω, δεν ξεσπάω
δεν προχωράω πίσω ή μπροστά
και όλα αυτά που θέλω να αγαπάω
δεν μ' ανατριχιάζουν πια

γύρω μου οι σκιές έχουν παγώσει
και έχω μείνει με το χέρι απλωμένο
τι ήθελα να κάνω έχω ξεχάσει
θα περιμένω ώσπου να θυμηθώ θα περιμένω

λιώνουν τα μάτια μου στο φως της τηλεόρασης
με νανουρίζει μια στριμμένη μελωδία
όσοι περνούν τη χώρα της απόγνωσης
παθαίνουν αμνησία

δεν απορώ, ούτε καταλαβαίνω
πως συνεχίζω να υπάρχω μ' όλα αυτά
θέλω να βγω από εδώ μέσα και όμως μένω
σε μια ομίχλη που ναρκώνει την καρδιά

γύρω μου το τζαμί έχει σπάσει
και έχω μείνει με το βλέμμα καρφωμένο
τι ήθελα να δω έχω ξεχάσει

θα περιμένω, ώσπου να θυμηθώ, θα περιμένω




Στίχοι : Γ. Αγγελάκας
Μουσική : Γ. Καρράς - Γ.Αγγελάκας



Υ.Γ. Συγγνώμη που δεν απαντάω στα σχόλια σας... δεν έχω λόγια πια.

Υ.Γ.2 Μπείτε εδώ και αν θέλετε γίνεται συντάκτες του βλογ που δημιούργησε ο yellow.
Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

Τελικά...

Είπε ο λαός:  
...και με τη βοήθεια της inco με τα λινκ της...



...ξεθόλωσε λίγο το κεφάλι μου και έτσι νιώθω και πιστεύω κι εγώ πως έχουν τα πράγματα!!!
...

Θα ανατέλλω..

Είπε ο λαός:  

Η κατάσταση ξέφυγε. Φοβάμαι οτι πρέπει να αρχίσουμε να μαζεύουμε τα "σπασμένα". Οι αντιεξουσιαστές είχαν όλο τον κόσμο μαζί τους... μετά τα χθεσινά, τα πράγματα θόλωσαν στα μάτια όλων! Όφειλαν να διαχωρίσουν τη θέση τους από τους "οπαδούς". Που αρχίζουν τα όρια και που τελειώνουν;

Έχω μπερδευτεί απίστευτα! Αντιφατικές σκέψεις κατακλιζουν το κεφάλι μου... δεν ξέρω πια τι να πω...





Μπορεί να μ' έχεις από κάτω
Και με το ζόρι να με θάβεις στη σιωπή
Να επιμένεις πως μου αξίζει ένα άδειο πιάτο
Και σα σκυλί να με κλωτσάς μέσ' τη βροχή

Μα όσο και αν θες να το πιστεύεις
Πως μου 'χεις πάρει κιόλας τη ψυχή
Ακόμα κι όταν θα νομίζεις
Πως πια για πάντα έχω χαθεί

Εγώ θα φλέγομαι, θ' ανθίζω,θα γιορτάζω, θ' ανατέλλω
Θα σε καίω
Θα καταστρέφω με τραγούδια
της ψυχής σου το μπουρδέλο
Θ' ανατέλλω

Μπορεί αν θες μ' ένα σου ψέμα
Να με κρατάς μέσα στη λάσπη
Κι αν πάλι χρειαστεί
Να μου φοράς τα πιο ωραία σου κουρέλια
Και να με βγάζεις σα σκλαβάκι στο σφυρί

Μα όσο και αν θες να το πιστεύεις

Πως μου 'χεις πάρει κιόλας τη ψυχή

Ακόμα κι όταν θα νομίζεις

Πως πια για πάντα έχω χαθεί

Εγώ θα φλέγομαι, θ' ανθίζω,θα γιορτάζω, θ' ανατέλλω

Θα σε καίω

Θα καταστρέφω με τραγούδια της ψυχής σου το μπουρδέλο

Θ' ανατέλλω

Στίχοι : Γ. Αγγελάκας
Μουσική : Τρύπες


Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008

Πείτε μου...

Είπε ο λαός:  
update (2)* (3)**
... τον ρόλο της γαμωαστυνομίας, πείτε μου ένα λόγο ύπαρξης της γαμημένης εξουσίας της, της εξουσίας της κουμπούρας που τραβάει το όπλο και σκοτώνει ένα δεκαεξάχρονο!

Είσαστε όλοι ρεζίλιδες και αρχίδια ! ΌΛΟΙ!

Αλλά δεν σας ενδιαφέρει, μετά από δύο εβδομάδες διαθεσιμότητας θα είσαστε πάλι στους δρόμους έτοιμοι "ειδικοί φρουροί" να προφυλάξετε τον κόσμο από κακοποιά στοιχεία- δεκαεξάχρονους μαθητές που πίνουν μπύρες στα Εξάρχεια!

Σκατά στους απροσάρμοστους μπάτσους που πάντα κάνουν ότι γουστάρουν και πάντα τη γλυτώνουν! Εκπυρσοκρότηση πάλι αγόρια;

Πόσα πρέπει να συμβούν σ' αυτό το κωλοκράτος; Ποιά είναι η δουλειά των μαλακισμένων κωλοπαιδαράδων που βγαίνουν με 40 κιλά υφάκι και "αστυνομεύουν" τους πολίτες; Που τους πληρώνουμε για να βγάζουν τα κόμπλεξ τους σκοτώνοντας με το παραμικρό! Αυτοί οι σκατάνθρωποι δεν περνάνε από ψυχολόγους πριν πάρουν στα χέρια τους τα όπλα;

Εύχομαι μια μέρα να βρεθεί κάποιος, να σας χώσει τα γκλοπ και τα πιστολάκια που σας κάνουν "άντρες" στον πάτο σας... ΑΡΧΙΔΙΑ κι αποβράσματα της κοινωνίας!

Σκατά ρε πούστη μου στους τάφους σας!

Και μην ακούσω κανέναν να λέει οτι φταίνε οι γνωστοί άγνωστοι πάλι!!!
Έλεος πια... με την καραμέλα των δημοσιογράφων και των "νομοταγών πολιτών"!

Περισσότερο φόβο νιώθω όταν έχω απέναντι μου έναν αστυνομικό με ένα όπλο, παρά έναν αναρχικό με μια μολότωφ!

Εσείς ποιόν θα εμπιστευόσασταν;

Φτάνει πια με τη δικτατορία των μπάτσων!!!

Να γκρεμίσουν το κτήριο της ΓΑΔΑ και να το κάνουν πάρκο!

Μαλάκες...

Ήμουν πάντα κατά της βίας αλλά τώρα ...θέλω να γίνει μακελειό!!!


update: Οι σκατόμπατσοι ισχυρίζονται οτι ήταν εξοστρακισμός (μάγος είσαι;) και οι παπαριές συνεχίζονται στη συνέντευξη τύπου του Παυλόπουλου!

update **(2): Μόλις γύρισα από την πορεία. Οι αστυνομικοί προκλητικοί όπως πάντα και όχι διακριτικοί όπως λένε τα κανάλια. Οι αναρχικοί ήταν παντού και έσπαγαν ότι ήταν στον διάβα τους! Δεν τους κατηγορώ, υπάρχει απεριόριστη οργή!
Για την κυβέρνηση, για τους κωλόμπατσους, για την κατάχρηση εξουσίας, για την καμουφλαρισμένη δικτατορία που ονομάζουν κάποιοι δημοκρατία.
Μου άρεσε που είδα στην πορεία, όχι μόνο νέους αλλά και πολλούς γονείς με τα παιδιά τους!
Τα δακρυγόνα έπεφταν βροχή. Τα μάτια μας είχαν πεταχτεί έξω από το τσούξιμο, και δεν μπορούσαμε να αναπνεύσουμε. Εγώ ειδικά που δεν είχα προνοήσει να πάρω κάνα μαντήλι να καλύψω το πρόσωπο μου, νόμιζα οτι θα πεθάνω. Έκαιγε ο λαιμός μου και μου κόπηκε η αναπνοή, έπαθα κρίση πανικού, ευχαριστώ την Τ. που με βοήθησε και τους φίλους που ήταν μαζί! Αλλά το μακελειό έγινε κι ακολουθούν κι άλλα...
Ο μπάτσος "τιμωρήθηκε" με την ποινή του φόνου εκ προμελέτης και ο φιλαράκος του για συνεργία.
Αυτό που θέλω τώρα να γίνει είναι να τους πετάξουν στην φυλακή, όχι σε ειδικά κελιά για τους "δικούς τους" αλλά με τους άλλους κρατούμενους και να δουν τους νόμους της φυλακής.
Κι ας αφήσουν τα κανάλια την οικογένεια του Αλέξανδρου ήσυχη να θρηνήσει.

update **(3):ΚΑΦΡΟΙ ΚΑΘΙΚΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΦΡΑΦΟΙ!
Η οργή ξεχειλίζει κι εσείς συνεχίζετε την παραπληροφόρηση!Ένας πιτσιρικάς όμηρος δεκάδων ΜΑΤατζήδων, τον χτυπάνε αλύπητα! Ένας απ’ αυτούς αντιλαμβάνεται την τηλεοπτική κάμερα και απωθεί τους συναδέλφους του, η δημοσιογράφος που μεταδίδει δεν λέει κουβέντα γι’ αυτό που βλέπει, οι μπάτσοι απομακρύνονται από τον νεαρό “ταραξία” και μια αστυνομικός του βάζει χειροπέδες. Ο νεαρός δεν μπορεί να σηκωθεί από το ξύλο, τελικά σηκώνεται και τον τραβάνε στη στοά, εκεί που δεν μπορεί να μπει η κάμερα… και τον σαπίζουν στο ξύλο!

Οι μπάτσοι φυλάνε τον κώλο τους και τ’ αφεντικά τους. Κανείς δεν πήγε να προφυλάξει τα μαγαζιά του κοσμάκη στην Ερμού!

Ας σταματήσουμε να ασχολούμαστε με τα μαγαζιά και τις βιτρίνες, το κράτος έφερε τον κόσμο σ' αυτή την κατάσταση.

Η δημοσιογράφος εξακολουθεί να προκαλεί “βλέπουμε την ακρόπολη μέσα σ’ ένα σύννεφο καπνού, αυτός είναι ο πολιτισμός μας”.

Ο πολιτισμός μας μαλακισμένη είναι τα 300 αρχίδια που είναι στη βουλή, οι τσάμπα μάγκες που είναι στην αστυνομία κι εσείς οι πούστηδες κατευθυνόμενοι δημοσιογράφοι που πληρώνεστε για να ενημερώνετε τον κόσμο και αντί γι' αυτό παίζετε το πουλί των ανωτέρων σας! Ο πολιτισμός μας έχει πεθάνει χρόνια τώρα!

Άκουσα πως ο ιατροδικαστής μίλησε για πιθανό εξοστρακισμό! ΌΛΟΙ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΤΕ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗΔΕΣ;

Σε λίγο θα μας πούν οτι το τανκ μπήκε στο Πολυτεχνείο το ’74 επειδή λύθηκε το χειρόφρενο!

ΞΥΠΝΑΤΕ ΡΕΕΕΕΕΕ!!!!




Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2008

Επιστροφή απ' τα βουνά!

Είπε ο λαός:  
Ο δρόμος ήταν άδειος ευτυχώς και φτάσαμε γρήγορα στον Βόλο!

Με το που στρίψαμε αντίκρισα ΤΟ θέαμα. Έναν αγρότη πάνω στο τρακτέρ του με... κράνος!! Ναι, καλά διαβάσατε, κράνος! Δεν πρόλαβα να το απαθανατίσω γιατί ο Λ. το πατάει λίγο το γκαζάκι!




Άνω Βόλος.

Κάθε φορά που πάω Πήλιο, σταματάω σ' αυτό εδώ το σημείο και βγάζω φωτογραφία!


Αυτή ήταν η θέα από το δωμάτιο μας στο Κατηχώρι, ένα χωριό πριν την Πορταριά.




Την επόμενη μέρα, ξυπνήσαμε πολύ πρωί και αποφασίσαμε να πάμε ποδαράτο μέχρι την Πορταριά... στον γυρισμό τα φτύσαμε...


Ο Λ. μου, μου αγόρασε αυτά τα ζεστά πατουσάκια από τη Μακρινίτσα για να κυκλοφορώ μέσα στον ξενώνα των φίλων μας, αφού είναι σα να είμαστε στο σπίτι μας!

Κυκλοφορούμε με τις πυτζάμες λες και είμαστε στο εξοχικό μας!




Οδηγήσαμε μέσα στα σύννεφα...




...με μεγάλη δυσκολία...




...για να φτάσουμε στην Τσαγκαράδα και να βρούμε (ακούς Κωνσταντινιά;), μερικά κάστανα που είχαν ξεφύγει από τον Κώστα!!!




Το ξέρατε οτι τα κάστανα βγαίνουν μέσα από σκατζόχοιρους;




Μετά, έκατσα λίγο στο πόδι του Εγγλέζου φρουρού που κρατάει τον πλάτανο να μην πέσει. Δεν του έδωσαν ρεπό αυτή την εβδομάδα και προσφέρθηκα να βοηθήσω!


(η φωτό λογοκρίθηκε κι αφαιρέθηκε :))



(δώστε προσοχή στο τροφαντό μπουτάκι... θα αρχίσω δίαιτα αμέσως μόλις ... τελειώσουν τα γλυκά που φέραμε μαζί)



Πολύ κούραση... χρειαζόμουν μια μερίδα γουρουνόπουλο στιφάδο στο


Μα τον Τουτάτη... η μοναδική ταβέρνα του χωριού (την οποία διατηρεί εξαδέλφη γόνου γνωστής οικογενείας) με αυτό το εκλεκτό μεζεδάκι... ήταν κλειστή!

Ήμουν έτοιμη να πάω στον ξάδερφο του ίδιου πάντα γόνου που διατηρεί βενζινάδικο να με κεράσει ένα ποτηράκι βενζίνα για το κακό που με βρήκε!

Τελευταία στιγμή ο Λ. με πρόλαβε και έτσι σώθηκε και η τιμή κι η υπόληψη του φίλου γόνου γνωστής οικογενείας του χωριού, αφού δεν θα του ξαναμίλαγε κανείς αν συστηνόμουν σαν φίλη του! Τέλος καλό, όλα καλά!





Πήραμε το δρόμο της επιστροφής λοιπόν προς αναζήτηση τροφής!

Φτάσαμε στο

και κάναμε μια στάση να πιούμε λίγο νεράκι μπας και φουσκώσουμε και μας φύγει η πείνα...




Τελικά φτάσαμε στα Χάνια και φάγαμε ένα ονειρεμένο αγριογούρουνο κοκκινιστό



Στην επιστροφή μας βρήκε πάλι η ομίχλη αλλά τουλάχιστον ήμασταν χορτάτοι!!




Φάγαμε και γλυκό μελιτζανάκι ..




Και πολλά άλλα.. όμως κάποια στιγμή αυτό το πόστ πρέπει να τελειώσει...


Τώρα είμαστε στην Αθήνα και το όνειρο τελείωσε... ευτυχώς έχουμε μπόλικα γλυκά του κουταλιού!!







Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

Όταν θα διαβάζετε αυτό το πόστ...

Είπε ο λαός:  
Ναι.. μην κάνετε όρεξη, δεν πρόκειται για γράμμα δίπλα στο αυτοκτονημένο (τι μόρφωση χριστέ μου... δώσε λίγο και σε μας) πτώμα μου! Πρόκειται για προγραμματισμένη ανάρτηση, κάτι σαν τον τηλεφωνητή, αφήστε μήνυμα και θα σας απαντήσω όσο πιο γρήγορα μπορώ (καλά, μην το δέσετε κιόλας.. με τα μυαλά που κουβαλάωωω..).
Όταν λοιπόν θα διαβάζετε αυτό το πόστ, εγώ θα είμαι στον δρόμο της επιστροφής από το Πήλιο. Το αυτοκίνητο θα έχει βαρύνει κατά 15 κιλά το λιγότερο. 13 αυτά που θα 'χω πάρει από τους μεζέδες και 2 από το μέλι και τα γλυκάκια κουταλιού.
Ο Λ. αποκλείεται να γυρίσει πιο βαρύς καθότι έχει καταπιεί ταινία μεγέθους Αγγελόπουλου κι ότι φάει δεν τον πιάνει. Τυχερός άνθρωπος, ωραίος σωματότυπος, άδειο πορτοφόλι αφού όλη την ώρα λέει "τώρα; τι θα φάμε;"
Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα. Το θέμα μας είναι οτι αυτή την ώρα που διαβάζετε, το βλόγ μου γιορτάζει τα 99 ποστάκια του, γιατί ποιός φτάνει τα 100 τη σήμερον ημέρα με τέτοιες συντάξεις;
Τι να σας πω, έκανα μια κουβέντα μαζί του (με το βλόγ μου ντε) και μου είπε οτι προτιμάει στο πάρτι που θα κάνει για τα 99 του πόστ, να μην είμαι εδώ! Πως διώχναμε τους γονείς μας από τα πάρτι μας στην εφηβεία; Έτσι!
Είμαι ενοχλητική, λέει και αδιάκριτη και δεν θα αφήσω τους καλεσμένους σε ησυχία, άσε που είμαι και υποχόνδρια (εγώ υποχόνδρια;) και θα τριγυρνάω με το σφουγγαρόπανο να μαζεύω τις κοκακόλες και τις γκαζόζες από το πάτωμα. Όοοοχι ποτά απαγορεύονται εδώ μέσα.. λερώνουν το μάρμαρο και θα τρίβω τρεις ώρες για να ξαναγίνει αστραφτερό όπως το άφησα!
Το λοιπόν, καλά να περάσετε και το νου σας... μη δώ ψίχουλα και αποφάγια κάτω από τον καναπέ...και εσείς οι άντρες να κεντράρετε στην κατουριέρα... μην ξεμεσιαστώ πάλι να καθαρίζω.
Επίσης, να προσέχετε τα έπιπλα, μια περιουσία έχουμε δώσει στον Σουηδό...


Αααα!!! Και έξτρα προσοχή στα CD του Λ.! Ζήτω που καήκαμε αν δει να λείπει κανένα minimalάκι ή ο Anders του! Τα ska μην τ' ακουμπήσετε, είναι δικά μου (τι ψαγμένα ατομάκια στη μουσική ...άιντε βρε ψωνάρα)!


χρόνια πολλά!!!


Έεεελααα...χορεύουμε τώρααα!!!

Υ.Γ.1 Αν συνεχίσω να συνομιλώ με το βλόγ μου, φοβάμαι οτι θα φτάσω σ' αυτή την κατάσταση και μετά θα το ρίξω στα σπλάτερ!

Υ.Γ.2 Θα αμφισβητήσω τον εαυτό μου και στη συνέχεια την "κονσέρβα" αυτού του πόστ "η τρέλλα δεν πάει στα βουνά" και θα πω: "Ναι!!! Η τρέλλα πάει όπου της γουστάρει κι άμα λάχει παίρνει και τα βουνά"!


Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2008

Έχει το Λονδίνο Τσαγκαράδα;

Είπε ο λαός:  

Είχαμε ενημερώσει όλον τον αγγλικό ντουνιά, πως μεθαύριο στις φάαααιβ οου κλόοκ ντίαααα, θα πίναμε τσάι στην αυλή του Μπάκιγχαμ (πολύ φίλη η Ελισσάβετ) και οι Εγγλέζοι φανς της manetarius (δε βάζω λινκ..είναι πασίγνωστη) θα μπορούσαν να έρθουν να τους υπογράψει αυτόγραφα και να τους δώσει κι από ένα κιλό ελιές καλαμών αλλά και θρούμπες... ούζο όχι γιατί τρελλαίνονται και τα κάνουν γυαλιά καρφιά!
Τελικά δυό φίλοι απ' το Πήλιο, μας ενημέρωσαν οτι μπορεί το Λονδίνο να μην έχει Τσαγκαράδα, αλλά έχει και στην Τσαγκαράδα Λονδρέζους καθώς και το ίδιο τσουχτερό κρύο.
Έτσι, καβαλήσαμε τ' αμάξι μας (που μια ξαφνική του βλάβη, μας στοίχισε όσο ένα εισιτήριο πρώτης θέσης αλέ ρετούρ για Λονδίνο) και φύγαμε για Πήλιοοοοοοοοο!!!
Θα πάρουμε γλυκά του κουταλιού, τσιπουράκι χωρίς γλυκάνισο, δασόμελο (περισσότερο αυτή τη φορά γιατί την προηγούμενη δεν φτούρισε ούτε μια μέρα.. είμαι μελάς τι να κάνουμε), θα κάνουμε τη βόλτα μας στον Βόλο, θα περάσουμε κι απ' τα Καλά Νερά να φιλήσουμε τα ιερά χώματα (τιμής ένεκεν της φιλενάδας μου που έχει κάνει τα καλυτερα καλοκαιρινά τσιπουρομεθύσια της εκεί), θα φάμε αυτό το γεμιστό ξύγκι με το ρύζι... ξέρω γίνομαι αηδιαστική τώρα, σταματάω! Μπορεί να προλάβουμε και κάστανα (τι διάολο, κάτι θα ξέφυγε από τον Κώστα στη γιορτή του κάστανου)!



Y.Γ.1 Τα αυτόγραφα θα τα δώσω στον Εγγλέζο φρουρό, που κρατάει τον πλάτανο της Τσαγκαράδας να μην πέσει, να τα δώσει στη γιαγιά του που μένει κοντά και τον επισκέπτεται καθημερινά, να τα ταχυδρομήσει στα ανάκτορα όπου και θα μοιραστούν στον κόσμο (ναι, από την Ελισσάβετ την ίδια, μου το ζήτησε χάρη)! Όσο για τις ελιές...που να τις κουβαλήσει η γυναίκα..θα τις καταναλώσουμε και θα στείλουμε στας Αγγλίας τα κουκούτσια να τα φυτέψουν για να σταματήσει να πωλείται το μισό λίτρο (και ούτε) λάδι όσο μια ράβδος χρυσού.

Λευτεριά στις ελιές με τα κουκούτσια τους!

Υ.Γ.2 Θα επανέλθω με φωτογραφικό υλικό...τον νού σας!!!

Υ.Γ.3 Αυτή η ανάρτηση είχε προγραμματιστεί για αύριο το βράδυ αλλά επειδή είμαι ανυπόμονη (και άρρωστη πάνω απ' όλα..ε;) κι επειδή σας έχω κάνει την καρδιά περιβόλι με τις φυλακές τόσες μέρες, είπα να την επισπεύσω μια μερούλα!

Υ.Γ.4 Αλλά για να μην ξεχνιόμαστε...διαβάστε κι εδώ!

Update

Υ.Γ.5 Αυτό είναι το αυτόγραφο για το θάμνο που με παρακάλεσε ("στείλε μου ένα αυτόγραφο") να του δώσω ένα!

Θάμνε, να ξέρεις οτι το στερώ από Άγγλο θαυμαστή και ξέρεις τι μπορεί να σου κάνουν άμα νευριάσουν... μέχρι που δε σου βάζουν μέλι στο τσάι...!



(άντε...ρε κοπελιά.. πότε θα φύγεις επιτέλους;)







Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2008

Κυριακή πρωί...

Είπε ο λαός:  
...με εφημερίδες και καφεδάκι, διαβάζω συνεντεύξεις πρώην κρατούμενων για την κατάσταση που επικρατεί στις ελληνικές φυλακές. Ο καφές μου παγώνει στο φλιτζάνι όπως το αίμα στις φλέβες μου!
Στοιβαγμένοι σε κελιά 3Χ2, τρεις άνθρωποι με ανοιχτή τουαλέτα, τα μπάνια με μαύρο τσιμέντο και ζεστό νερό μισή ώρα το μεσημέρι για 400 άτομα. Για να πάρεις τηλέφωνο περιμένεις 2 ώρες στην ουρά και σου επιτρέπουν να μιλήσεις μόνο 2 λεπτά. Το φαγητό άθλιο, η πρέζα μες τα πόδια σου, μες το κελί σου ή το διπλανό. "Η ώρα πέρναγε μόνο με τα όνειρα μου" λέει ο Γιάννης, πρώην κρατούμενος.
"Το χειρότερο είναι το σύστημα που διαμορφώνει χαφιέδες. Έχοντας την απόλυτη εξουσία, ο διευθυντής θέλοντας να ελέγχει το σύνολο των κρατουμένων, έχει επιλέξει να ασκεί εξουσία μέσω των χαφιέδων. Παρέχοντας μερικά προνόμια, εξασφαλίζει διαθεσιμότητες με έναν μοναδικό σκοπό: να είναι η προέκταση του αφτιού και του ματιού του. Πράγμα που οδηγεί στην απόλυτη εξαθλίωση της προσωπικότητας, που δεν διαφέρει σε τίποτα από τους κουκουλοφόρους της γερμανικής κατοχής." λέει ένας άλλος πρώην κρατούμενος, ο Χρήστος. Και συμπληρώνει:
"Ένας ψυχολόγος για 600 ασθενείς και 2 μόνιμοι ψυχίατροι. Το ποσοστό αυτοκτονιών είναι τρομερό και ακόμα μεγαλύτερο αυτό των αποπειρών που δεν τις μαθαίνει και κανείς.
Θα έπρεπε να δίνουν 20 χρόνια στους εκπροσώπους της πολιτείας που δεν φρόντισαν οι συνθήκες που διαμορφώνουν εγκληματίες, να έχουν διορθωθεί.
Αναρωτηθήκατε ποτέ αν οι συνθήκες της φυλακής είναι αυτές που δημιουργούν ένα τέρας; Ένα παιδί που φυλακίζεται στα 18 και απελευθερώνεται στα 28, είναι ένα τέρας. Θα έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με την κοινωνία και θα θέλει να τους κλείσει.
Ο περιορισμός της προσωπικής σου ελευθερίας είναι ένα ακραίο γεγονός που δικαιολογείται αν μένεις αποκλειστικά σ' αυτό. Περιορίζεις, προστατεύοντας την υπόλοιπη κοινωνία από μια εγκληματική δραστηριότητα. Από 'κει και πέρα, για να επιστρέψει αυτός ο συμπολίτης μας στην κοινωνία σωφρονισμένος, είσαι υποχρεωμένος να του συμπεριφερθείς με τρόπο ιατρικά σωστό και να μην προσβάλλεις την προσωπικότητα του. Εκείνο το σκούρο κομμάτι του εαυτού του, πρέπει να το απαλύνεις με χιλιάδες τρόπους, που δεν έχουν καμία σχέση με τις συμπεριφορές που υπάρχουν τώρα. Αλλιώς όταν θα βγει, θα είναι ολόκληρος κατράμι. Νιώθω ένοχος για όσα γίνονται εκεί και τα αγνοούσα!"
(σημ. Από το Έψιλον της προηγούμενης Κυριακής που τώρα κατάφερα να το διαβάσω..)
...είναι αδύνατο να γράψω όλα αυτά που διάβασα.. όσο για τα ναρκωτικά ..άφθονα, άλλωστε βοηθάνε και τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους.. ποιός μαστουρωμένος θα ξεσηκωθεί και θα αντιδράσει για τις μεσαιωνικές συνθήκες και τα βασανιστήρια στα μπουντρούμια της Ελλάδας;

"Ξεφτιλίσου, ταπεινώσου, σκύψε και δείξε μας" είναι η φράση των δεσμοφυλάκων που συνοδεύει την εισαγωγή όλων των κρατουμένων στις φυλακές της χώρας. Λέει ο Βαγγέλης Πάλλης μέσα από τις φυλακές Χίου.




Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008

Πίσω απ' τα σίδερα..

Είπε ο λαός:  
Πάτα πάνω στην εικόνα για να μπεις στη φυλακή... και εδώ για να δεις τα αιτήματα σου σαν φυλακισμένος!
...γιατί όλοι είμαστε υποψήφιοι τρόφιμοι!

update No2: Διαβάστε στην inco την απόφαση των κρατούμενων..
update (γι' αυτούς που φοβούνται να πατήσουν την εικόνα μήπως και μπούν φυλακή...διαβάστε απλώς τα παρακάτω)
Όχι στο Όνομά μας

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.
Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08

“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”
- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.
Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά
417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.
Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων.
Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση - καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.
Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί
έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.
Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.
Aναδημοσίευση από το μπλογκ http://kratoumenoi.wordpress.com/.
Αν θέλετε να κάνετε κάτι ελάχιστο για συμπαράσταση στον αγώνα τον φυλακισμένων, αναδημοσιεύστε το παρακάτω κείμενο, την Πέμπτη 20 Νοεμβρίου 2008. Μπορείτε όσοι θέλετε να υπογράψετε
εδώ.
Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2008

Απορία της ημέρας

Είπε ο λαός:  
Με την βροχή... ανάβουν οι μολότωφ;


Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2008

Μια παλιά ιστορία..*

Είπε ο λαός:  
Είναι Σάββατο πρωί, κάπου 6 χρόνια πιο πίσω (πως περνάνε τα άτιμα). Είμαι κουλουριασμένη στο κρεβάτι μου μετά από έναν άδοξο χωρισμό και αρνούμαι να σηκωθώ. Ακούω το τηλέφωνο στο βάθος αλλά δεν δίνω σημασία...δε με νοιάζει καν αν θα είναι "αυτός". Είμαι τόσο ράκος που δεν μπορώ ούτε να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου. Πίσω από τη μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου μου, η απαλή φωνούλα της μαμάς μου, μου ζητάει να σηκώσω το ακουστικό... της ζητάω χάρη να απαντήσει εκείνη και να πει οτι πέθανα. Το κάνει ... ίσως δεν είπε αυτό ακριβώς αλλά έδωσε στον άλλον να καταλάβει οτι δεν ήμουν σε θέση να μιλήσω.
Το απόγευμα της ίδιας μέρας, ο ξάδερφος μου ντυμένος γαμπρός, πέρασε να δει πως είμαι.
"Πως είσαι έτσι;" ρωτήσαμε κι οι δύο ταυτόχρονα μόλις κοιταχτήκαμε. Ούτε λόγος για μενα .. ήμουν λες κι είχα βγει από φέρετρο..χλωμή , με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια που είχαν μεταλλαχτεί σε κουμπότρυπες από το κλάμα.
Αλλά ο ξάδερφος; Γιατί ήταν ντυμένος έτσι; Πρώτη φορά τον έβλεπα τόσο όμορφο και λαμπερό.
"Παντρεύομαι σε δύο ώρες, το ξέχασες;"
"Τιιιιι....;" πέταξα τα σκεπάσματα και σηκώθηκα σαν την τρελλή από το κρεβάτι "ναι, το ξέχασα..μισό να ετοιμαστώ κι έφτασα!!!"
Δεν ξέρω πως τα κατάφερα αλλά σε μισή ωρίτσα είχα κάνει μπάνιο (όσοι με γνωρίζουν καλά, είναι σχεδόν βέβαιο οτι δεν θα με πιστέψουν αλλά είναι η αλήθεια), είχα φορέσει το μαύρο μου φουστάνι (αυτό που είχα για τους γάμους) κι ήμουν έτοιμη να συνοδεύσω τον αγαπημένο μου ξάδερφο στην εκκλησία.
Όλα πήγαν υπέροχα και μ' έκαναν να ξεχαστώ λιγάκι παρόλο που κάποιων η ζωή άρχιζε ενώ η δική μου είχε τελειώσει. Ναι, πίστευα οτι η δική μου είχε τελειώσει...
Η δεξίωση του γάμου όμως με διέψευσε. Ένα ωραίο παλικάρι έκατσε στο ίδιο τραπέζι με μένα και μου κανε και τα γλυκά μάτια (αμ πως)! Μου ζήτησε να χορέψουμε (μπλιάχ...τι άλλο θα γράψεις εδώ μέσα;) και μετά να φύγουμε μαζί (α, το συνεχίζεις βλέπω). Δέχτηκα να χορέψω αλλά όχι και να φύγω μαζί του (πάλι καλά... έχεις και λίγη τσίπα). Του υποσχέθηκα όμως πως την επόμενη μέρα θα βγαίναμε για καφέ (δεν άντεξες και πολύ βλέπω..).
Στις 12 το πρωί με πήρε τηλέφωνο, μου ζήτησε την διεύθυνση μου και καθώς προσπαθούσα να του εξηγήσω πως να έρθει, πήρα μια κοφτή κουβέντα "απλώς τη διεύθυνση". Το πρώτο σοκ! Εντάξει, σκέφτηκα, μπορεί να βιάζεται να με συναντήσει. Ήρθε να με πάρει με μια εντούρο μηχανάρα χωρίς πινακίδες (αλητεία), ξέρετε, αυτές που τις τρέχουν στα λασπουριά. Ουάου!
Τα πόδια μου κρεμόντουσαν καθώς σχίζαμε τον άνεμο της παραλιακής. Εγώ κρατιόμουν από τους πέτρινους κοιλιακούς του και ευχόμουν να φτάσουμε κάπου γιατί είχα πιαστεί ολόκληρη. Συναντηθήκαμε μ' ένα άλλο ζευγάρι (τι έγινε.. ραντεβού δε βγήκαμε; τι μου κουβάλησε και τους φίλους του;) σε μια παραλιακή καφετέρια. Με σύστησε σαν κοπέλα του (παρακαλώ;;;) και απολαύσαμε τον καφέ μας. Για την ακρίβεια, οι υπόλοιποι απόλαυσαν τον καφέ τους γιατί εγώ καθόμουν σ' αναμμένα κάρβουνα.. έπρεπε να διαλευκάνω την παρεξήγηση το συντομότερο, πριν μου πάρει μονόπετρο και ξοδευτεί ο άνθρωπος (τι κοπέλα σου χριστιανέ μου...πριν 5 ώρες γνωριστήκατε..και δεν έχετε φιληθεί ούτε καν σταυρωτά)!
Η παρέα κυλούσε όμορφα μέχρι που ανοίξαμε κουβέντα για το κράτος, τις πορείες, και τον ρόλο της αστυνομίας. Ο "δεσμός μου" άρχισε να υποστηρίζει την αστυνομία λέγοντας πόσο καλά κάνει τη δουλειά της και πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος που διατρέχουν τα όργανα της τάξεως και άλλες τέτοιες ανωμαλίες... "Χριστέ μου" σκέφτηκα "πέσαμε σε χουντικό.." Εγώ φυσικά είχα (και συνεχίζω να έχω) άλλη άποψη για την αστυνομία, τύπου οτι είναι όλοι τους διεφθαρμένοι και γουρούνια και κάνουν κατάχρηση εξουσίας, και εκεί που πρέπει είναι οι χειρότερες κότες και υποστήριξα την άποψη μου (το παραδέχομαι οτι είμαι λίγο απόλυτη μ' αυτό το επάγγελμα) μέχρι τελικής πτώσης! Τα μούτρα του στραβώσανε, χλόμιασε και έκοψε τη συζήτηση.
Στον δρόμο της επιστροφής τώρα, μου πρότεινε να πάμε να πάρουμε το αμάξι του να με γυρίσει σπίτι γιατί είχε αρχίσει να κάνει κρύο. Δέχτηκα αφού είχα γίνει παγωτό κασάτο στη μηχανή αλλά ήμουν και στα πρόθυρα καρδιακού επεισοδίου εξαιτίας της θανατηφόρας και εξαιρετικά επιδειξιομανούς οδήγησης του. Μου είπε να φροντίσω να μάθω τη διαδρομή γιατί θα έρχομαι συχνά απο 'δω και μπρος! Ενθουσιάστηκα με την αισιοδοξία του και δεν είπα κουβέντα (στην πραγματικότητα μου είχαν πέσει τα σαγόνια από το θράσος και την κτητικότητα του)! Φτάσαμε στο σπίτι του και περίμενα κάτω για να πάρει τα κλειδιά του αμαξιού. Στα 3 λεπτά αναμονής, πήρε το μάτι μου ένα παρκαρισμένο σπόρ κουπε έξτρα κατεβασμένο αυτοκίνητο, με καλογυαλισμένες ζάντες, μάσκες και αεροτομές και ευχήθηκα να μην ήταν δικό του. Έκανα λάθος!
Μπήκα δειλά δειλά μέσα και πρόσεξα οτι από τον καθρέφτη κρεμόταν ένα ροζ γουρουνάκι. "Α, τι γλυκούλι" ειπα για να σπάσω τον πάγο.

(Προσοχή: αν σε λένε αΚανΟΝΙστΗ ή beth.. μη διαβάσεις παρακάτω...μπορεί να σου κοστίσει την οθόνη σου και που λεφτά να αγοράσεις καινούρια.)

"Σ' αρέσει το γουρουνάκι μου;" μου απάντησε με μια περίσσια ειρωνεία στο βλέμμα...
"Ναι" του είπα κι εγώ με απορία...
"Είδες λοιπόν που εμείς οι μπάτσοι είμαστε γλυκούλια;"΄
ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΟΙΟΙ; ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΙ;
Η πίεση μου έπεσε κατακόρυφα και το αίμα μου κατέβηκε στα πόδια! Είμαι στο αυτοκίνητο με έναν μπάτσο; ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ!!!!! Και τώρα που νομίζει οτι είμαι η κοπέλα του χωρίς να μου έχει πιάσει καν το χέρι...; ΠΩΣ ΘΑ ΤΟΝ ΧΩΡΙΣΩΩΩ;;;
Αχ... με βλέπω αυτόφωρο στη ΓΑΔΑ!! Πως είναι δυνατόν εγώ το πιο αντιδραστικό άτομο στον κόσμο, που οι αριστεροί γονεις μου, μου έμαθαν να βλέπω μπάτσο και να στρίβω γωνία, βρισκόμουν στο αυτοκίνητο με έναν απ' αυτούς και είχα κάνει και "δεσμό";;; Πως θα ξανακοίταζα τους γονείς μου στα μάτια; Τους φίλους μου; Τους συναδέλφους μου;
Στο πρώτο φανάρι που σταματήσαμε, διέκοψε τις σκέψεις μου η αγριοφωνάρα του που έλεγε σ' ένα παλικαράκι με μηχανή: "Δεν είπαμε να φοράς κράνος;". Χριστέ μου, είμαι με τον δικαστή Ντρέντ... Εκεί κάπου άρχισα να διακρίνω με το εντελώς "κουφαμένο" μου αυτάκι, τα σκυλάδικα που έβγαιναν από το cd του αυτοκινήτου. Αποκλείεται να το ζω εγώ αυτό, δεν υπάρχει περίπτωση, σκέφτηκα και έριξα μια γερή τσιμπιά στο δεξί μου μπούτι!
Ξεράθηκα στον πόνο και ανακεφαλαίωσα: Ήμουν στο "καραφτιαγμένο" αμάξι ενός μπάτσου, που υποστήριζε οτι ήμουν η κοπέλα του και άκουγα σκυλάδικα τελευταίας εθνικής κατηγορίας στη διαπασών με ανοιχτά παράθυρα!
Ρίξτε με στη Βίλλα Αμαλίας τώρα να με ξεσκίσουν οι αναρχικοί!
Αυτό ήταν το μόνο που ήθελα να μου συμβεί εκείνη την ώρα!
Στο επόμενο φανάρι άνοιξα την πόρτα και κατέβηκα. Ξαφνιασμένος ο μπατσάκος μου φώναξε "ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ;;!!"
Η απάντηση που βγήκε από το στόμα μου ήταν τετριμμένη αλλά η μόνη που κατάφερα να σκεφτώ "Μόλις θυμήθηκα οτι έχω μια δουλειά". Έτρεξα στο πεζοδρόμιο από την μεσαία λωρίδα της Βουλιαγμένης και χάθηκα στα στενά της Αργυρούπολης.
Γύρισα στο σπίτι με τα πόδια, ενώ το τηλέφωνο μου δεν σταμάτησε λεπτό να χτυπάει. Το έβγαλα από τη τσέπη μου και απάντησα "δεν σου έχουν πει στο Σώμα να μην μιλάς στο τηλέφωνο όταν οδηγείς;" απενεργοποίησα και το ξανάριξα στην τσέπη. Ένοιωσα σαν να είχα μόλις βγεί απ' τη στενή και μια καινούρια ζωή απλωνόταν μπροστά μου!
Ήμουν επιτέλους ελεύθερη, με δύο χωρισμούς στην πλάτη σε μια μόλις μέρα!
Και μόλις χθες, τον είδα να συντονίζει την κίνηση μέσα στο δερμάτινο ΖΗΤΑδικο συνολάκι του... Μετά από 6 ολόκληρα χρόνια ένιωσα πραγματικό δεος για την ελληνική αστυνομία που έχει τέτοιους νορμάλ ανθρώπους στο δυναμικό της!

Μπράβο παιδιά!


* Η ιστορία βασίζεται σε πραγματικά (μέχρι αηδίας) γεγονότα!

Υ.Γ. Παρακαλώ αν θέλετε να με βρίσετε έχω και mail.. μη με ξεφτιλίσετε μπροστά στον κόσμο... αρκετή ξεφτίλα έχω περάσει τόσην ώρα που σας διηγούμαι, δείξτε λίγο έλεος!
Υ.Γ.2 Αυτή κι αν είναι ιστορία τρόμου κύριε spy!




Μουσαφιραίοι...