Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2008

Τελικά...

Είπε ο λαός:  
...δεν έχω αποφασίσει. Τα Χριστούγεννα μ' αρέσουν ή όχι;
Ίσως είναι κι αυτή η μανιοκατάθλιψη που με κυριεύει πάντα αυτές τις γιορτινές μέρες και δεν μ' αφήνει να δω καθαρά τα πράγματα!
Έχω την άποψη (και κανείς δεν μπορεί να μου την αλλάξει) οτι τα Χριστούγεννα είναι η πιο ψεύτικη γιορτή του κόσμου. Μόνο τότε θυμόμαστε οτι υπάρχουν παιδάκια που πεινάνε, οτι η Αθήνα (για να μην επεκταθώ στον κόσμο ολόκληρο) έχει άστεγους, οτι πρέπει να χαμογελάμε, να είμαστε ευτυχισμένοι, να είμαστε καλοί με τους συνανθρώπους μας (εκτός βέβαια αν βρεθούμε μπροστά στην τελευταία γαλοπούλα στον χασάπη, όπου ξεχνάμε το πνεύμα των Χριστουγέννων και γίνεται μάχη..), να δίνουμε τόπο στην οργή και να μοιράζουμε ευχές ακόμα και στους πιο μισητούς γείτονες για να μην χαλάσουμε τις χαρμόσυνες μέρες!
Βγαίνω από τα ρούχα μου όταν βλέπω αφηνιασμένους καταναλωτές να μπουκάρουν στα μαγαζιά για να αποκτήσουν ότι βρουν μπροστά τους. Φρικάρω με το καταραμένο καρουσέλ και το κιτς δέντρο (παρολίγον φλαμπέ για δεύτερη φορά ) που στήνονται κάθε χρόνο στο Σύνταγμα. Τους Άγιους Βασίληδες που περιφέρονται και βγάζουν λεφτά αντί να μοιράζουν δώρα! Τα μαγαζιά που παραμένουν ανοιχτά εξουθενώνοντας τους υπαλλήλους τους για υπερεργασία και υπερωρίες που (όπως έλεγε κι ένας σοφός πρώην συνάδελφος) δεν φτάνουν ούτε για ένα πακέτο τσιγάρα! Βαρέθηκα τον κόσμο που νομίζει οτι ψωνίζοντας θα αλλάξει η ζωή του στο καλύτερο. Κουράστηκα με τις μαλακίες που μας πασάρουν τα γκλάμορους περιοδικά για ουάου Χριστουγεννιάτικες διακοπές στον Παρνασσό και στο ...Γκστααντ! Έλεος (μα ποιός πάει στο Γκστάαντ όταν μπορεί να πάει στην Ταϊλάνδη;). Για να μη μιλήσω για τα μπουζούκια που ξεχειλίζουν από τη ματαιοδοξία των γυναικών με τα λεοπαρδαλέ φορέματα και των αντρών με τα πούρα και τα λαμέ σακάκια..
Αυτή είναι η μια πλευρά, αυτή της κατάθλιψης.
Η πλευρά της μανίας είναι η χειρότερη! Θέλω να ξεπεράσω την κατάθλιψη και να γιορτάσω, με τον δικό μου τρόπο. Περνάω από μαγαζάκια με χριστουγεννιάτικα στολίδια, μήπως η ομοιοπαθητική με βοηθήσει. Μέχρι βιβλίο αγόρασα, "πως να ξεπεράσετε τη θλίψη των γιορτών και να περάσετε καλά" ή κάπως έτσι. Πάνε χρόνια που το έχω αλλά όσες φορές κι αν το διάβασα, δεν κατάφερε να με βοηθήσει!
Φέτος έκανα τη διαφορά... πήγα βόλτα στα μαγαζιά, όχι για να ψωνίσω αλλά για να καταπολεμήσω την αγοραφοβία που με πιάνει αυτές τις μέρες! Δεν πήγα στο κέντρο αλλά σε συνοικία.. Είχαν βάλει μεγάφωνα σε όλο τον κεντρικό δρόμο, που ακούγονταν "γιορτινά" τραγούδια... η Βανδή έδινε κι έπαιρνε! Νευρίασα τόσο πολύ! Τι φασισμός είναι αυτός; Δηλαδή γιατί να είμαι αναγκασμένη να ακούω χριστουγεννιάτικα (λαϊκά) τραγούδια στο δρόμο κύριε; Μπορεί εγώ να είμαι μονόχνοτη ("μπορεί" ακούω..) και να μη θέλω να γιορτάσω, μπορεί να έχω χάσει τη γιαγιά μου ή τον παππού μου και να μην έχω όρεξη να ακούω τραγούδια...τι μου τα τσαμπουνάς εκεί πάνω από το κεφάλι μου; Σε ρωτώ;
Τι... με βρίσκετε λίγο επιθετική; Μήπως σας θυμίζω λιγάκι τον Μάικλ Κέιν στον Σκρούτζ της Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας; Όοοοχι... γιατί αυτόν τον άγγιξε το πνεύμα των Χριστουγέννων κι έγινε καλός στο τέλος, ενώ εμένα με αγγίζει μόνο το πνεύμα του Πάσχα!!! Με τα μπουρλότα του, τα βεγγαλικά του, τις κροτίδες, τις λαμπάδες και τις φλεγόμενες περούκες στην εκκλησία, τα κεριά στα καινούρια παπούτσια, τις μαγειρίτσες και τ' αρνιά στη σούβλα... (όχι που θα άφηνα το φαΐ απ' έξω..)
Μπορεί να φταίει και το οτι πάντα ήμουν αντιδραστικό παιδί! Δεν θα ξεχάσω ποτέ την μοναδική ίσως φορά που ο πατέρας μου μ' έδειρε σε ηλικία 5 χρονών, όταν η μαμά μου σε μια προσπάθεια να σφουγγαρίσει, μου είπε να κάτσω στον καναπέ και να μην κουνηθώ αν δεν μου πει εκείνη... εγώ περιφερόμουν μέσ' το σπίτι φωνάζοντας "καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή" ...Περασμένα μεγαλεία.. τότε που η επανάσταση είχε ουσία αλλά πάλι η "κρατική (πατρική στη συγκεκριμένη περίπτωση) καταστολή" έπαιζε πρωταρχικό ρόλο! Ευτυχώς δε λες που δεν με ψεκάζαν με φλιτ...;
Έτσι κι εμείς (πήρα στον λαιμό μου και τον Λ.) εγκαταλείψαμε την πόλη και πήγαμε στην εξοχή, φάγαμε χοιρινό στον φούρνο με πατατούλες και κυδώνια (παρέα με τον πεθερό - καταστολέα του Λ., τον μπαμπάκα μου δηλαδή και τη μανουλίτσα μου, που σιχαίνεται το μαγείρεμα..ήθελα να 'ξερα άμα της άρεσε τι καλύτερο θα έφτιαχνε),

ζεματίστηκα στο τζάκι μέχρι αποχαύνωσης (ξεροψήθηκα μέχρι που μύρισε μπριζολάκι ριγέ),

έριξα τον ύπνο που δεν είχα ρίξει 33 (τα χρόνια του Χριστού...σημάδι, σημάδι) χρόνια τώρα και όταν έκοψε η βροχή, βγήκαμε βόλτα στο βουνό,
όπου συναντήσαμε αυτούς τους τέσσερις διαβολάκους που μας κάνανε μες τη λάσπη αλλά το ευχαριστηθήκαμε!

(πολύ δύσκολο να τους φωτογραφίσεις σταθερούς... τα άτιμα τα πιτσιρίκια, τι ενέργεια κουβαλάνε)

Άιντε ..να περάσουν αυτές οι καταθλιπτικές μέρες και να γυρίσουμε επιτέλους στην καθημερινή μας πραγματικότητα, που τουλάχιστον η θλίψη στα μάτια μας είναι πιο αληθινή από την ψεύτικη χαρά των χριστουγεννιάτικων γιορτών... και του χρόνου να 'μαστε καλά!!!

Υ.Γ.1 Αυτός ο ποιητικός μου οίστρος είναι όλα τα λεφτά τελικά...μπράβο μου! Ευχαριστώ!

Υ.Γ.2 Μμμμ... τώρα που το ξανασκέφτομαι... αυτή είναι η τελευταία μου ανάρτηση για το 2008... ας κάνω λοιπόν άλλη μια προσπάθεια να μην είμαι γρουσούζα...


Καλή χρονιά σε όλους!!!


..μμμ... καλά τα κατάφερα νομίζω... !





Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2008

Λευκή σημαία για τον Νικήτα...

Είπε ο λαός:  
Μετά την έκκληση του δημάρχου κου Κακλαμάνη για ειρηνικές γιορτές, οι αναρχικοί αναστέλλουν την οργή τους για την 2 Ιανουαρίου, όπου και τα καταστήματα θα παραμείνουν κλειστά!
Μέχρι τότε, οι καταλήψεις συνεχίζονται, αλλά χωρίς μολότωφ.
Αυτές τις άγιες μέρες θα πετάνε πουτίγκες (τους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα δεν τα χαραμίζουν για τους μπάτσους...είπαμε, όλα έχουν ένα όριο)!

Καλά Χριστούγεννα λοιπόν!



Υ.Γ. Σιγά μη δεν είχε φαγητό η ανάρτηση μου..χα!
Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2008

Μαμά.. σου έχω νέα, οι κακοί δεν είναι στη φυλακή!

Είπε ο λαός:  
Ο αρχιδόμαγκας των Εξαρχείων που τη είχε δει τιμωρός του εγκλήματος και εκτέλεσε εν ψυχρώ τον πιτσιρικά που διασκέδαζε με τα φιλαράκια του, αλλά άφησε τους άλλους μπάτσους συναδέλφους του να πουλάνε τα κατασχεμένα ναρκωτικά στην πλατεία... άρχισε να βλέπει δαίμονες στη φυλακή!


Φιλαράκο, άσε τις παπαριές και για πρώτη φορά στη ζωή σου, φέρσου σαν άντρας και παραδέξου οτι ούτε τρελός είσαι ούτε τα πάτερ ημών χρειάζεσαι για να σβηστεί το όνομα σου από τη λίστα των δολοφόνων αστυνομικών που ονειρεύτηκαν να γίνουν Ράμπο!
Εγώ στη θέση σου θα αυτοκτονούσα δι' απαγχονισμού με τα άντερα μου!
Βγαίνει κι ο σκατιάς πρώτης εθνικής κατηγορίας δικηγόρος, με τέτοια ψυχραιμία και θράσος και συνεχίζει τις μαλακίες και σου 'ρχεται να φορέσεις μια κουκούλα, να πάρεις και το δρεπάνι του δήμιου και να βγεις στη Β. Σοφίας να παίρνεις τα κεφάλια όσων είναι κάτω από 1.60 μπας και τον πετύχεις τον πούστη.
Οι δημοσιογράφοι (όχι δεν βλέπω τηλεόραση αλλά πριν πάω στο dinner με τους Ιταλούς πέρασα να αφήσω ένα ντονέρ στον Λ. μου και πάνω από το κεφάλι του ψήστη, η tv τα έχωνε) λένε ότι μπορείς να φανταστείς... ! Χθες πέτυχα τη σκηνή που κάτι εξεγερμένοι έκαιγαν την Ελληνική σημαία, πλησίασαν κάτι γυφτάκια και χάζευαν τη φωτιά και ακούω τον δημοσιογράφο :" Προσηλυτίζουν νεαρούς μετανάστες οι κουκουλοφόροι.." Έλεος ρε πούστηδες, δείξτε λίγο έλεος! Αφήστε τους μετανάστες στην ησυχία τους και τραβάτε να γαμηθήτε!
Ο Κακλαμάνης του "αυτού" του το χαβά, στόλισε ξανά το δέντρο του και έβαλε τους μπάτσους να το φυλάνε... λέει δε, στα πιτσιρίκια οτι είναι χελωνονιντζάκια για να μην τρομάζουν!


Δεν θα πω άλλα... γιατί θα αρχίσω τα γαμωσταυρίδια και θα με κατηγορήσουν για βρωμόστομη (σπόντα για μπαλούν;)), αλλά πείτε μου, ποιός μπορεί να μιλήσει για όλους αυτούς χωρίς να σιχτιρίσει;

Ρίξτε μια ματιά κι εδώ και μετά γυρίστε πάλι εδώ, βρίστε, φτύστε και σπάστε τα όλα ελεύθερα... βάλτε και φωτιά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο μου εδώ δίπλα...δεν το φυλάει κανείς και δεν μας καίγεται καρφάκι να γίνουν όλα στάχτη!



Και για να μην ξεχνιόμαστε σήμερα είναι η συναυλία!!!




Υ.Γ. Να σαπίσει στη φυλακή ο βρωμόμπατσος. Τα παιδιά του δεν τον χρειάζονται, είναι πιο ασφαλή αν είναι μακριά του... σκεφτείτε μόνο τι αγωγή θα τους έδινε! Ουστ... μπάτσε!
Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2008

Ιταλία αγάπη μου!

Είπε ο λαός:  
Και μέσα σ' όλον τον χαμό, να σου και τ' αφεντικά από τα ξένα! Άλλη όρεξη δεν είχαμε να μιλάμε για έσοδα, έξοδα, πωλήσεις και τζίρους.
Εδώ ο κόσμος καίγεται κι οι ξενόγλωσσοι τον χαβά τους. Τους έκλεισα και δωματιάκι σε σούπερ λουξ ξενοδοχείο κι όλα τζετ!
Πρέπει να φτάνω στη δουλειά τουλάχιστον μισή ώρα νωρίτερα για να έχω έτοιμο το καφεδάκι τους και ν' ανοίγω στα καλά παιδάκια που με περιμένουν απ' έξω όλες τις άλλες μέρες και με στραβοκοιτάνε που άργησα!
Η αλήθεια είναι οτι κάθε φορά που έρχονται οι "ξενόγλωσσοι", είναι η καλύτερη μου γιατί κανείς δεν ασχολείται μαζί μου και το μόνο που κάνω είναι να σερβίρω καφεδάκι με κουλουράκια (για την περίσταση έχουμε κουραμπιέδες) ή να παραγγέλνω μεσημεριανό.
Το μόνο θέμα που έχω είναι οτι με κουβαλάνε μαζί τους σε επαγγελματικά δείπνα που δεν έχω καμία διάθεση να συμμετέχω. Καταρχήν γιατί μιλάνε για δουλειά που δεν μ' ενδιαφέρει και κατά δεύτερον γιατί τρώω τον άμπακο και γίνομαι ρεζίλι εκτός από τα κιλά που φορτώνομαι! Άσε δε που μας πάνε σε κάτι κυριλέ εστιατόρια για ψάρι (άντε καθάρισε το με μαχαιροπίρουνο) στρείδια μύδια και άλλα τέτοια αφροδισιακά (μήπως θέλουν να μας πουν οτι αν δεν πάει καλά η εταιρεία θα μας πηδήξουν;). Το τι εστιατόριο έχω φάει στη μάπα με συναδέλφους που δεν θέλω να βλέπω ούτε ζωγραφιστούς, δε λέγεται! Μέχρι στην Αίγλη Ζαππείου έφτασε η χάρη μου (ναι ντε, τι νομίζατε).
Μετά γυρνάω στο σπίτι και διηγούμαι όλα αυτά τα περίεργα φαγητά που κατάπια σχεδόν με το πιάτο μαζί, στον Λου μου. Εκείνος με κοιτάζει με τα λυπημένα του ματάκια σαν κουτάβι που δεν του δίνεις το μπέικον από τ' αυγά σου και κρέμεται από τα χείλη μου... Μια φορά μάλιστα επιχείρησε να με δαγκώσει αλλά σταμάτησα αμέσως την περιγραφή γιατί σκέφτηκα οτι δεν θα ήμουν το ίδιο γοητευτική με ένα μάγουλο!
Αύριο λοιπόν είναι η μεγάλη μέρα! Αύριο βράδυ έχουμε επαγγελματικό γεύμα σ΄ένα Ταβερνείο με Παραδοσιακές Μεσογειακές Γεύσεις!
Όοοοοχι, μη νομίζετε οτι θα φάμε σαν άνθρωποι επιτέλους. Μάλλον είναι απ' αυτά τα τρέντυ ταβερνεία που σου φέρνουν για ορεκτικό πατέ αντζούγιας σε μπριός και όχι φέτες ψωμιού βουτηγμένες σε λαδορίγανη και ψημένες στα κάρβουνα. Εντάξει, δεν έχω παράπονο, όλα τα τρώω...
Ένα άλλο πρόβλημα είναι οτι πρέπει να ντύνομαι καλά όταν έρχονται... Όσο να το κάνεις, πόσες γραμματείς έχετε δει με all star, τζιν και μακό; Ναι, έτσι πάω στο γραφείο. Οι εκατομμύρια προσπάθειες του προϋσταμένου να με πείσει να βάλω κανα φουστανάκι, κανα υφασμάτινο παντελόνι δεν έπιασαν τόπο ποτέ κι έτσι παρέδωσε τα όπλα (μιλάμε για μάχη). Άσε που το μακό μπλουζάκι είναι κι ελαστικό και όταν φουσκώνει το στομάχι δεν έχει φόβο να σκιστεί! Για φαντάσου τι θα γινόταν αν φόραγα κανένα εφαρμοστό σέξυ (σιγά κοπελιά, ανατρίχιασα) πουκαμισάκι, κατέβαζα τρία πιάτα ντιζόν μπαβαρουάζ (τι είν' αυτό καλέ;) στα μέρη που μας πάνε κι αρχίσαν να εξοστρακίζονται τα κουμπιά ένα ένα!

Στοοοοοπ! Αρκετά μίλησα, πάω να τσιμπήσω κάτι!



Υ.Γ.1 Αυτό που λέγανε οτι ταξίδεψαν πολλοί Ιταλοί στην Ελλάδα για να βοηθήσουν στην εξέγερση μας αφού ήμασταν στην πρώτη γραμμή τότε στην Γένοβα είναι αλήθεια; Όχι τίποτα άλλο ... το ένα αφεντικό (κοπελιά, σ' ακούω τόσην ώρα αφεντικό κι αφεντικό...αφεντικά έχουν μόνο οι σκύλοι) έχει ένα τατού αντιεξουσιαστικό!!! "Νεανικές χαζομάρες" μου είπε... να τον πιστέψω ή θα τον δω σε καμιά πορεία;


Υ.Γ.2 Αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο στον κύριο Ιανό και στο Ζόμπι του, που το Σάββατο στο πάρτυ ψάχνανε τα 5 κιλά μου!

Υ.Γ.3 Καλά, δεν σας λέω ότι μέχρι να βρω, το γουρουνάκι της φωτό παραπάνω (το οποίο δεν άντεξα και του ριξα και 2-3 δαγκωνιές) στο νετ, ότι φαγητό έβαζα στο ψαχτήρι... όλο και κάποιο ποστάκί μου έβγαζε!

Υ.Γ.4 Και για να μην ξεχνιόμαστε, για δείτε κι εδώ που λέει και το μπαλούν



Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Μύρισε...

Είπε ο λαός:  


...καπνιστό μπέικον!




Υ.Γ. Πάρτε τους τα όπλα και δώστε τους πυροσβεστήρες!




Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Θα λείψω..

Είπε ο λαός:  
...για τους παρακάτω λόγους!





Δεν ξεσηκώνομαι, δεν ψάχνω, δεν ξεσπάω
δεν προχωράω πίσω ή μπροστά
και όλα αυτά που θέλω να αγαπάω
δεν μ' ανατριχιάζουν πια

γύρω μου οι σκιές έχουν παγώσει
και έχω μείνει με το χέρι απλωμένο
τι ήθελα να κάνω έχω ξεχάσει
θα περιμένω ώσπου να θυμηθώ θα περιμένω

λιώνουν τα μάτια μου στο φως της τηλεόρασης
με νανουρίζει μια στριμμένη μελωδία
όσοι περνούν τη χώρα της απόγνωσης
παθαίνουν αμνησία

δεν απορώ, ούτε καταλαβαίνω
πως συνεχίζω να υπάρχω μ' όλα αυτά
θέλω να βγω από εδώ μέσα και όμως μένω
σε μια ομίχλη που ναρκώνει την καρδιά

γύρω μου το τζαμί έχει σπάσει
και έχω μείνει με το βλέμμα καρφωμένο
τι ήθελα να δω έχω ξεχάσει

θα περιμένω, ώσπου να θυμηθώ, θα περιμένω




Στίχοι : Γ. Αγγελάκας
Μουσική : Γ. Καρράς - Γ.Αγγελάκας



Υ.Γ. Συγγνώμη που δεν απαντάω στα σχόλια σας... δεν έχω λόγια πια.

Υ.Γ.2 Μπείτε εδώ και αν θέλετε γίνεται συντάκτες του βλογ που δημιούργησε ο yellow.
Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

Τελικά...

Είπε ο λαός:  
...και με τη βοήθεια της inco με τα λινκ της...



...ξεθόλωσε λίγο το κεφάλι μου και έτσι νιώθω και πιστεύω κι εγώ πως έχουν τα πράγματα!!!
...

Θα ανατέλλω..

Είπε ο λαός:  

Η κατάσταση ξέφυγε. Φοβάμαι οτι πρέπει να αρχίσουμε να μαζεύουμε τα "σπασμένα". Οι αντιεξουσιαστές είχαν όλο τον κόσμο μαζί τους... μετά τα χθεσινά, τα πράγματα θόλωσαν στα μάτια όλων! Όφειλαν να διαχωρίσουν τη θέση τους από τους "οπαδούς". Που αρχίζουν τα όρια και που τελειώνουν;

Έχω μπερδευτεί απίστευτα! Αντιφατικές σκέψεις κατακλιζουν το κεφάλι μου... δεν ξέρω πια τι να πω...





Μπορεί να μ' έχεις από κάτω
Και με το ζόρι να με θάβεις στη σιωπή
Να επιμένεις πως μου αξίζει ένα άδειο πιάτο
Και σα σκυλί να με κλωτσάς μέσ' τη βροχή

Μα όσο και αν θες να το πιστεύεις
Πως μου 'χεις πάρει κιόλας τη ψυχή
Ακόμα κι όταν θα νομίζεις
Πως πια για πάντα έχω χαθεί

Εγώ θα φλέγομαι, θ' ανθίζω,θα γιορτάζω, θ' ανατέλλω
Θα σε καίω
Θα καταστρέφω με τραγούδια
της ψυχής σου το μπουρδέλο
Θ' ανατέλλω

Μπορεί αν θες μ' ένα σου ψέμα
Να με κρατάς μέσα στη λάσπη
Κι αν πάλι χρειαστεί
Να μου φοράς τα πιο ωραία σου κουρέλια
Και να με βγάζεις σα σκλαβάκι στο σφυρί

Μα όσο και αν θες να το πιστεύεις

Πως μου 'χεις πάρει κιόλας τη ψυχή

Ακόμα κι όταν θα νομίζεις

Πως πια για πάντα έχω χαθεί

Εγώ θα φλέγομαι, θ' ανθίζω,θα γιορτάζω, θ' ανατέλλω

Θα σε καίω

Θα καταστρέφω με τραγούδια της ψυχής σου το μπουρδέλο

Θ' ανατέλλω

Στίχοι : Γ. Αγγελάκας
Μουσική : Τρύπες


Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008

Πείτε μου...

Είπε ο λαός:  
update (2)* (3)**
... τον ρόλο της γαμωαστυνομίας, πείτε μου ένα λόγο ύπαρξης της γαμημένης εξουσίας της, της εξουσίας της κουμπούρας που τραβάει το όπλο και σκοτώνει ένα δεκαεξάχρονο!

Είσαστε όλοι ρεζίλιδες και αρχίδια ! ΌΛΟΙ!

Αλλά δεν σας ενδιαφέρει, μετά από δύο εβδομάδες διαθεσιμότητας θα είσαστε πάλι στους δρόμους έτοιμοι "ειδικοί φρουροί" να προφυλάξετε τον κόσμο από κακοποιά στοιχεία- δεκαεξάχρονους μαθητές που πίνουν μπύρες στα Εξάρχεια!

Σκατά στους απροσάρμοστους μπάτσους που πάντα κάνουν ότι γουστάρουν και πάντα τη γλυτώνουν! Εκπυρσοκρότηση πάλι αγόρια;

Πόσα πρέπει να συμβούν σ' αυτό το κωλοκράτος; Ποιά είναι η δουλειά των μαλακισμένων κωλοπαιδαράδων που βγαίνουν με 40 κιλά υφάκι και "αστυνομεύουν" τους πολίτες; Που τους πληρώνουμε για να βγάζουν τα κόμπλεξ τους σκοτώνοντας με το παραμικρό! Αυτοί οι σκατάνθρωποι δεν περνάνε από ψυχολόγους πριν πάρουν στα χέρια τους τα όπλα;

Εύχομαι μια μέρα να βρεθεί κάποιος, να σας χώσει τα γκλοπ και τα πιστολάκια που σας κάνουν "άντρες" στον πάτο σας... ΑΡΧΙΔΙΑ κι αποβράσματα της κοινωνίας!

Σκατά ρε πούστη μου στους τάφους σας!

Και μην ακούσω κανέναν να λέει οτι φταίνε οι γνωστοί άγνωστοι πάλι!!!
Έλεος πια... με την καραμέλα των δημοσιογράφων και των "νομοταγών πολιτών"!

Περισσότερο φόβο νιώθω όταν έχω απέναντι μου έναν αστυνομικό με ένα όπλο, παρά έναν αναρχικό με μια μολότωφ!

Εσείς ποιόν θα εμπιστευόσασταν;

Φτάνει πια με τη δικτατορία των μπάτσων!!!

Να γκρεμίσουν το κτήριο της ΓΑΔΑ και να το κάνουν πάρκο!

Μαλάκες...

Ήμουν πάντα κατά της βίας αλλά τώρα ...θέλω να γίνει μακελειό!!!


update: Οι σκατόμπατσοι ισχυρίζονται οτι ήταν εξοστρακισμός (μάγος είσαι;) και οι παπαριές συνεχίζονται στη συνέντευξη τύπου του Παυλόπουλου!

update **(2): Μόλις γύρισα από την πορεία. Οι αστυνομικοί προκλητικοί όπως πάντα και όχι διακριτικοί όπως λένε τα κανάλια. Οι αναρχικοί ήταν παντού και έσπαγαν ότι ήταν στον διάβα τους! Δεν τους κατηγορώ, υπάρχει απεριόριστη οργή!
Για την κυβέρνηση, για τους κωλόμπατσους, για την κατάχρηση εξουσίας, για την καμουφλαρισμένη δικτατορία που ονομάζουν κάποιοι δημοκρατία.
Μου άρεσε που είδα στην πορεία, όχι μόνο νέους αλλά και πολλούς γονείς με τα παιδιά τους!
Τα δακρυγόνα έπεφταν βροχή. Τα μάτια μας είχαν πεταχτεί έξω από το τσούξιμο, και δεν μπορούσαμε να αναπνεύσουμε. Εγώ ειδικά που δεν είχα προνοήσει να πάρω κάνα μαντήλι να καλύψω το πρόσωπο μου, νόμιζα οτι θα πεθάνω. Έκαιγε ο λαιμός μου και μου κόπηκε η αναπνοή, έπαθα κρίση πανικού, ευχαριστώ την Τ. που με βοήθησε και τους φίλους που ήταν μαζί! Αλλά το μακελειό έγινε κι ακολουθούν κι άλλα...
Ο μπάτσος "τιμωρήθηκε" με την ποινή του φόνου εκ προμελέτης και ο φιλαράκος του για συνεργία.
Αυτό που θέλω τώρα να γίνει είναι να τους πετάξουν στην φυλακή, όχι σε ειδικά κελιά για τους "δικούς τους" αλλά με τους άλλους κρατούμενους και να δουν τους νόμους της φυλακής.
Κι ας αφήσουν τα κανάλια την οικογένεια του Αλέξανδρου ήσυχη να θρηνήσει.

update **(3):ΚΑΦΡΟΙ ΚΑΘΙΚΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΦΡΑΦΟΙ!
Η οργή ξεχειλίζει κι εσείς συνεχίζετε την παραπληροφόρηση!Ένας πιτσιρικάς όμηρος δεκάδων ΜΑΤατζήδων, τον χτυπάνε αλύπητα! Ένας απ’ αυτούς αντιλαμβάνεται την τηλεοπτική κάμερα και απωθεί τους συναδέλφους του, η δημοσιογράφος που μεταδίδει δεν λέει κουβέντα γι’ αυτό που βλέπει, οι μπάτσοι απομακρύνονται από τον νεαρό “ταραξία” και μια αστυνομικός του βάζει χειροπέδες. Ο νεαρός δεν μπορεί να σηκωθεί από το ξύλο, τελικά σηκώνεται και τον τραβάνε στη στοά, εκεί που δεν μπορεί να μπει η κάμερα… και τον σαπίζουν στο ξύλο!

Οι μπάτσοι φυλάνε τον κώλο τους και τ’ αφεντικά τους. Κανείς δεν πήγε να προφυλάξει τα μαγαζιά του κοσμάκη στην Ερμού!

Ας σταματήσουμε να ασχολούμαστε με τα μαγαζιά και τις βιτρίνες, το κράτος έφερε τον κόσμο σ' αυτή την κατάσταση.

Η δημοσιογράφος εξακολουθεί να προκαλεί “βλέπουμε την ακρόπολη μέσα σ’ ένα σύννεφο καπνού, αυτός είναι ο πολιτισμός μας”.

Ο πολιτισμός μας μαλακισμένη είναι τα 300 αρχίδια που είναι στη βουλή, οι τσάμπα μάγκες που είναι στην αστυνομία κι εσείς οι πούστηδες κατευθυνόμενοι δημοσιογράφοι που πληρώνεστε για να ενημερώνετε τον κόσμο και αντί γι' αυτό παίζετε το πουλί των ανωτέρων σας! Ο πολιτισμός μας έχει πεθάνει χρόνια τώρα!

Άκουσα πως ο ιατροδικαστής μίλησε για πιθανό εξοστρακισμό! ΌΛΟΙ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΤΕ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗΔΕΣ;

Σε λίγο θα μας πούν οτι το τανκ μπήκε στο Πολυτεχνείο το ’74 επειδή λύθηκε το χειρόφρενο!

ΞΥΠΝΑΤΕ ΡΕΕΕΕΕΕ!!!!




Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2008

Επιστροφή απ' τα βουνά!

Είπε ο λαός:  
Ο δρόμος ήταν άδειος ευτυχώς και φτάσαμε γρήγορα στον Βόλο!

Με το που στρίψαμε αντίκρισα ΤΟ θέαμα. Έναν αγρότη πάνω στο τρακτέρ του με... κράνος!! Ναι, καλά διαβάσατε, κράνος! Δεν πρόλαβα να το απαθανατίσω γιατί ο Λ. το πατάει λίγο το γκαζάκι!




Άνω Βόλος.

Κάθε φορά που πάω Πήλιο, σταματάω σ' αυτό εδώ το σημείο και βγάζω φωτογραφία!


Αυτή ήταν η θέα από το δωμάτιο μας στο Κατηχώρι, ένα χωριό πριν την Πορταριά.




Την επόμενη μέρα, ξυπνήσαμε πολύ πρωί και αποφασίσαμε να πάμε ποδαράτο μέχρι την Πορταριά... στον γυρισμό τα φτύσαμε...


Ο Λ. μου, μου αγόρασε αυτά τα ζεστά πατουσάκια από τη Μακρινίτσα για να κυκλοφορώ μέσα στον ξενώνα των φίλων μας, αφού είναι σα να είμαστε στο σπίτι μας!

Κυκλοφορούμε με τις πυτζάμες λες και είμαστε στο εξοχικό μας!




Οδηγήσαμε μέσα στα σύννεφα...




...με μεγάλη δυσκολία...




...για να φτάσουμε στην Τσαγκαράδα και να βρούμε (ακούς Κωνσταντινιά;), μερικά κάστανα που είχαν ξεφύγει από τον Κώστα!!!




Το ξέρατε οτι τα κάστανα βγαίνουν μέσα από σκατζόχοιρους;




Μετά, έκατσα λίγο στο πόδι του Εγγλέζου φρουρού που κρατάει τον πλάτανο να μην πέσει. Δεν του έδωσαν ρεπό αυτή την εβδομάδα και προσφέρθηκα να βοηθήσω!


(η φωτό λογοκρίθηκε κι αφαιρέθηκε :))



(δώστε προσοχή στο τροφαντό μπουτάκι... θα αρχίσω δίαιτα αμέσως μόλις ... τελειώσουν τα γλυκά που φέραμε μαζί)



Πολύ κούραση... χρειαζόμουν μια μερίδα γουρουνόπουλο στιφάδο στο


Μα τον Τουτάτη... η μοναδική ταβέρνα του χωριού (την οποία διατηρεί εξαδέλφη γόνου γνωστής οικογενείας) με αυτό το εκλεκτό μεζεδάκι... ήταν κλειστή!

Ήμουν έτοιμη να πάω στον ξάδερφο του ίδιου πάντα γόνου που διατηρεί βενζινάδικο να με κεράσει ένα ποτηράκι βενζίνα για το κακό που με βρήκε!

Τελευταία στιγμή ο Λ. με πρόλαβε και έτσι σώθηκε και η τιμή κι η υπόληψη του φίλου γόνου γνωστής οικογενείας του χωριού, αφού δεν θα του ξαναμίλαγε κανείς αν συστηνόμουν σαν φίλη του! Τέλος καλό, όλα καλά!





Πήραμε το δρόμο της επιστροφής λοιπόν προς αναζήτηση τροφής!

Φτάσαμε στο

και κάναμε μια στάση να πιούμε λίγο νεράκι μπας και φουσκώσουμε και μας φύγει η πείνα...




Τελικά φτάσαμε στα Χάνια και φάγαμε ένα ονειρεμένο αγριογούρουνο κοκκινιστό



Στην επιστροφή μας βρήκε πάλι η ομίχλη αλλά τουλάχιστον ήμασταν χορτάτοι!!




Φάγαμε και γλυκό μελιτζανάκι ..




Και πολλά άλλα.. όμως κάποια στιγμή αυτό το πόστ πρέπει να τελειώσει...


Τώρα είμαστε στην Αθήνα και το όνειρο τελείωσε... ευτυχώς έχουμε μπόλικα γλυκά του κουταλιού!!







Μουσαφιραίοι...